ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ-ΕΓΓΟΝΙΑ, ΙΔΙΑ ΒΑΣΑΝΑ (ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ…ΔΟΝΤΙΑ)

(όταν είμαστε μικρά και μας έφευγε κανένα δόντι το πετάγαμε
στα κεραμίδια και λέγαμε το παρακάτω τραγουδάκι)

Πάρε κουρούνα κόκκαλα
Και δώσ' μου σιδερένια
Να ροκανίζω κόκκαλα
Να τρώω παξιμάδια

Εδώ και αρκετό καιρό, η εγγονή μου κι’ εγώ έχουμε το ίδιο πρόβλημα: μας κουνιέται ένα δόντι, δηλαδή από ένα δόντι, δηλαδή ένα στο δικό της στόμα και ένα στο δικό μου.

Σπουδαίο το πράμα θα μου πείτε, προσπαθήστε όμως να πείσετε γι’ αυτό την εγγονή μου!

Γι’ αυτήν είναι, αυτόν τον καιρό, το σπουδαιότερο γεγονός της ζωής της. Περιμένει πως και πως την εξέλιξη, να πέσει το παλιό και να βγει το καινούργιο, ενώ ταυτόχρονα έχει αγωνία για το αν θα πονέσει, αν θα είναι άσχημη χωρίς δόντι, αν θα την κοροϊδεύουν οι συμμαθητές της, αν, αν,...

Καθόμαστε λοιπόν και κουβεντιάζουμε για τα δόντια μας που κουνιούνται.
-Παππού, γιατί κουνιέται το δόντι μου;
-Για θα φύγει και θα κάνει θέση σε ένα καινούργιο, πιο δυνατό.
-Γιατί τα δόντια μου πρέπει να είναι πιο δυνατά;
-Για να μασάς καλύτερα, να κόβεις τα φαγητά ευκολότερα, να σου κρατήσουν
περισσότερα χρόνια.
-Παππού, το δικό σου δόντι γιατί κουνιέται;
-Γιατί θα φύγει κι’ αυτό.
-Εσύ δεν θα βγάλεις άλλο, καινούργιο δόντι;
-Όχι.
-Γιατί;
-Γιατί δεν μου χρειάζεται.
-Γιατί δεν σου χρειάζεται;
-Γιατί τρώω πιο λίγα και πιο μαλακά φαγητά.

Λέμε κι’ άλλα ακόμη, ώσπου βαριόμαστε κι’ αλλάζουμε κουβέντα. Μας ενώνει όμως το κοινό μας πρόβλημα: το δόντι μας που κουνιέται και ετοιμάζεται να φύγει.

Μια άλλη μέρα, που κουβεντιάζαμε πάλι για τα κουνημένα δόντια μας, αποφασίσαμε να ετοιμάσουμε μία γιορτή, ένα πάρτι, για να τα αποχαιρετήσουμε. Θα αγοράζαμε, λέει, χυμούς, γλυκά και μεζεδάκια και θα καλούσαμε την αδελφή, τους φίλους και τους συμμαθητές της εγγονής μου, και θα λέγαμε σε όλους να έρθουν μαζί με τα δόντια τους για να αποχαιρετήσουν τα δόντια μας που θα πέφτανε. Για να έχουμε πιο πολύ καλαμπούρι, θα ντύναμε τα δόντια μασκαράδες. Θα τα βάζαμε να κάτσουν χωριστά τα πάνω δόντια από τα κάτω. Θα τους δίναμε και δώρα, οδοντογλυφίδες, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες, τσίχλες. Θα καλούσαμε και ένα οδοντογιατρό. Θα είχε πολλή πλάκα.
Κρίμα όμως. Δεν προλάβαμε γιατί, μία μέρα, το δικό μου δόντι αποφάσισε να φύγει πιο γρήγορα από ότι περίμενα. Εκεί που έτρωγα μία ελιά, μάσησα το κουκούτσι της και το δόντι μου ξεκόλλησε.

Αλλά και το δοντάκι της εγγονούλας μου δεν πήγε πίσω. Την ίδια μέρα, ένας συμμαθητής της την χτύπησε, κατά λάθος με τον αγκώνα του και πάει και το δικό της δόντι. Ξεκόλλησε κι’ αυτό.

Σήμερα, τα δύο δόντια, της εγγονής μου και το δικό μου, βρίσκονται μαζί, δίπλα-δίπλα, μέσα σε ένα κουτάκι, στην τσέπη του παντελονιού μου.

Από όλη αυτή την περιπέτεια με τα δόντια, δύο πράγματα έμαθα: ότι ένας παππούς και μία εγγονή μπορούν να έχουν το ίδιο πρόβλημα και ότι ένας παππούς και μία εγγονή μπορούν να γελάνε το ίδιο καλά με τα αστεία τους, ακόμη και όταν έχουν ένα δόντι λιγότερο.