Οι διάλογοι προσωπικοτήτων μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες
έχουν την έννοια της πληροφόρησης του κοινού για το ίδιο το γεγονός της
συνάντησης, αλλά και για τα κύρια θέματα της συζήτησης που θα ακολουθήσει.
Αυτά που θα ειπωθούν, καθώς και η «γλώσσα του σώματος»
δίνουν σαφή εικόνα των προσώπων, στο ύφος, στην αισθητική, στις γνώσεις, μέχρι
και στο δείκτη νοημοσύνης των συνδιαλεγομένων.
Τις τελευταίες μέρες είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε
τον Πρωθυπουργό της χώρας μας σε δύο τέτοια στιγμιότυπα, το ένα με τον ομόλογο
του της Τουρκίας και το άλλο με τον Έλληνα Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Δεν διαπιστώσαμε κάτι που δεν το γνωρίζουμε ήδη, αλλά, όπως
και να το κάνουμε, κανέναν Έλληνα δεν πρέπει να ευχαριστεί ή να κάνει περήφανο
το θέαμα που αντικρίσαμε.
Στο πρώτο στιγμιότυπο, ο «εξυπνακισμός», η γενικολογία, και
οι ατυχείς διατυπώσεις, καθώς και η έκδηλη αμηχανία και αβεβαιότητα στη «γλώσσα
του σώματος» του κ. Τσίπρα, συγκρινόμενες με το πνεύμα, τις γνώσεις, τον καίριο
λόγο, αλλά και την ανωτερότητα και αυτοπεποίθηση που απέπνεε η «γλώσσα του
σώματος» του κ. Νταβούτογλου, σε έκαναν να λυπάσαι για τον πρώτο και να φθονείς
τον δεύτερο.
Στο δεύτερο αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο γιατί αυτά
που ακούστηκαν από τον κ. Πρόεδρο της Δημοκρατίας, καθώς και από τον κ. Πρωθυπουργό,
είναι, όντως, αξιοσημείωτα.
Ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος τόνισε,
μεταξύ άλλων, ότι στα εθνικά θέματα οι στόχοι είναι δεδομένοι, δεν αλλάζουν με
την εναλλαγή των κυβερνήσεων, αλλά και δεν έχουν προκύψει από την εμμονή της
Ελλάδας, παρά βάσει των ευρωπαϊκών κεκτημένων.
Θύμισε έτσι ευγενικά στον πρωθυπουργό μας, καλύπτοντας ταυτόχρονα ένα (ακόμα)
κενό του, τι έπρεπε να είχε απαντήσει στον κ.Νταβούτογλου στο σχόλιο του για τη
διαδικασία εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε.
Ο κ. Τσίπρας, ενημερώνοντας, στη ουσία, τον ΠτΔ για τις
δυσκολίες που συναντά από την κοινοβουλευτική του ομάδα στην προώθηση των
συμφωνιών που ΑΥΤΟΣ συνήψε με τους δανειστές μας ανέφερε, μεταξύ
άλλων, ότι «εκείνοι που έριξαν το κάρο από την κορφή στο
βάθος, κάθονται στη γαλαρία και κάνουν κριτική σε εκείνους που προσπαθούν να το
ανεβάσουν και πάλι» και τον κάλεσε, «εκ της θέσης και του
ρόλου του», να συμβάλει στη διαμόρφωση κλίματος συναίνεσης μεταξύ των πολιτικών
δυνάμεων σε μείζονα θέματα, όπως είναι το προσφυγικό, τα εθνικά ζητήματα και σε
κρίσιμα κοινωνικά θέματα, όπως είναι το ασφαλιστικό.
Ξεχνάει εύκολα ο κ. Τσίπρας ότι αυτοί που ψήφισαν το ΜΝΗΜΟΝΙΟ
ΤΟΥ, (και όχι, πάντως, η κοινοβουλευτική
ομάδα του) για να ανέβει πάλι το κάρο στο δρόμο που αυτοί (έστω,
κακήν-κακώς) το είχαν οδηγήσει, ώστε να το προχωρήσει κι αυτός λίγο (ή πολύ,
ακόμα καλύτερα) παραπέρα, είναι οι, κατά την
προσφιλή «συναινετική» ρητορική του, «γερμανοτσολιάδες», «δοσίλογοι»,
«κουίσλινγκς», «προδότες», «μερκελιστές» κ.α.π. του πολύ πρόσφατου παρελθόντος,
τότε που αυτός και οι όμοιοι του καλλιεργούσαν τον βίαιο λόγο και πράξεις,
κάλυπταν τους προπηλακισμούς και τις βιαιοπραγίες κατά πολιτικών προσώπων, αιτιολογούσαν
τις καταστροφές περιουσιών και τις δολοφονίες εργαζομένων, συμμετείχαν στον
ευτελισμό των εθνικών επετείων, συναγελάζονταν με κάθε είδους κουκούλα στην
πλατεία Συντάγματος συντασσόμενοι κάτω από πανώ του τύπου «ψωμί-παιδεία-ελευθερία, η
χούντα δεν τελείωσε το εβδομήντα τρία», και, να το πούμε κι αυτό, έσκιζαν μνημόνια, έβαζαν τη Μέρκελ να
χορεύει πεντοζάλη και έσβηναν το χρέος με μία μονοκοντυλιά.
Επειδή, μετά από όλα αυτά, ο κ. Τσίπρας δεν έχει το θάρρος, αλλά ούτε και τη βούληση να συζητήσει με τα
φιλοευρωπαϊκά κόμματα της αντιπολίτευσης όρους και προϋποθέσεις συναίνεσης,
προσφεύγει ή, καλύτερα, καταφεύγει στον ΠτΔ για να τον παρακαλέσει «να βγάλει αυτός το φίδι από την τρύπα».
Ας ελπίσουμε, ότι τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα της αντιπολίτευσης
θα ανασυνταχθούν και θα συναινέσουν σε ένα ΚΟΙΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ πρόγραμμα
εξόδου από την κρίση για να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη της χώρας και την
ανακούφιση της σκληρά δοκιμαζόμενης και ανηλεώς πληττόμενης κοινωνίας μας.
Το λυπηρό, και, συνάμα, επικίνδυνο για τη χώρα μας είναι
βέβαια ότι ο πολλά υποσχόμενος, (σε αυτούς, τουλάχιστον, που τον πίστεψαν), Αγέροχος Ηγέτης που θα έσκιζε μνημόνια, θα έσβηνε χρέη και θα έπαιρνε πίσω κατοχικά δάνεια,
γρήγορα έγινε ένας Λαϊκιστής Επαίτης
που «πονάει», «ματώνει» και «ξενυχτά
δέκα επτά ώρες» για το λαό του και, ακόμα πιογρήγορα, μεταλλάσσεται σε ένα Ιταμό Ικέτη που υβρίζει αυτούς από τους οποίους
ζητάει συναίνεση, εξαπατά το κόμμα του και την κοινωνία κομπάζοντας για τους (πανολε)θρίαμβους
του και γίνεται φόρτωμα στον ΠτΔ για να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση που έχει
περιπέσει.
