Είναι μόλις
τεσσάρων χρόνων.
Πάντα ζωηρός,
πάντα χαρούμενος, πάντα έτοιμος για αγκαλιές ή για μπουνιές με το δίδυμο αδελφό
του, ανάλογα με την περίπτωση, ο ορισμός
του μπόμπιρα.
Πριν από μερικές
μέρες, είδε για πρώτη φορά τη μητέρα του άρρωστη, με πυρετό, πόνους, εξάντληση,
να μην μπορεί να πάρει τα πόδια της, που λένε.
Δεν έδειξε
να του χαλάει το κέφι, πέρα από το ότι κάθε λίγο και λιγάκι την ρωτούσε αν
είναι καλά, με το δικό του τρόπο: «Μαμά, δεν είσαι λίγο καλύτερα τώρα;»
Προχθές το
απόγευμα, πήρε τα lego του, έκατσε στο πάτωμα και άρχισε να φτιάχνει κάτι, μία παράξενη
κατασκευή που δεν έμοιαζε με τίποτα, δεν θύμιζε τίποτα, δεν ήταν ούτε σπιτάκι,
ούτε αυτοκινητάκι, ούτε ζωάκι.
Όταν τέλειωσε,
πήρε το έργο των χεριών του, πήγε στο κρεβάτι που ήταν ξαπλωμένη η μάνα του και
σοβαρά-σοβαρά της είπε: «Μανούλα, για φίλησέ το».
«Τι να
φιλήσω παιδάκι μου», τον ρώτησε αυτή, παραξενεμένη.
«Να, αυτό που
έφτιαξα», απάντησε ο μπόμπιρας.
«Και γιατί
να το φιλήσω;»
«Γιατί, μανούλα, αυτό είναι μαγικό
και άμα το φιλήσεις θα γίνεις αμέσως καλά».
Τι υπέροχη η
αγνή παιδική ψυχούλα!
Τι επινοεί
το παιδικό μυαλουδάκι για να λύσει προβλήματα, να ξεπεράσει δυσκολίες, να νικήσει
εμπόδια, προκειμένου να δει τη μανούλα,
πάλι όρθια, πάλι χαρωπή, πάλι-όπως πάντα-έτοιμη να προσφέρει!
Τι απεριόριστη
εμπιστοσύνη στη δύναμη της θέλησής του, τι ακλόνητη πεποίθηση ότι κάνει αυτό
που πρέπει για να γιάνει τη μανούλα!
Τι αγάπη
άδολη!
