Η σοφία της ανάγκης

Σήμερα το πρωί, κλαδεύοντας ένα πουρνάρι που μου έκλεινε το πέρασμα, ανακάλυψα, με λύπη μου, ότι μαζί με το κλαρί είχα «κλαδέψει» και τη φωλιά ενός μικρού πουλιού.

Η ζωή στη φύση μου δίνει πολύ συχνά, σχεδόν καθημερινά, την ευκαιρία να ξαναανακαλύπτω και να θαυμάζω τη σοφία της. 

Κατ’ αρχή, ήταν το σχήμα της φωλιάς. Το ακανόνιστο, φαινομενικά αλλά όχι τυχαία, ημισφαίριο της εξωτερικής επιφάνειας της, ήταν έτσι ακριβώς φτιαγμένο, ώστε να δένεται και να αρμολογείται με ασφάλεια στα κλαράκια και τα φύλλα του κλαδιού όπου στηριζόταν.

 Μετά, το τέλειο ημισφαίριο του εσωτερικού πλεγμένο από πολύ λεπτές ίνες, αρκετά σφιχτό για να μη μπάζει κρύο,  αρκετά αραιό για να μην κρατά νερό και εντελώς λείο για να μην ενοχλεί το τρυφερό κορμάκι του νεοσσού. 

Τέλος,  το σημείο που ακουμπούσε η φωλιά στο κλαρί, ήταν αρκετά παχύ για να μην το κουνάει συνέχεια ο άνεμος, αλλά αρκετά λεπτό ώστε να μην αντέχει το βάρος ενός τετράποδου εχθρού, όπως πχ. η γάτα.

 Κι ακόμη ακόμη, χτισμένη απάνεμα προς το Μαΐστρο που είναι ο πιο συνηθισμένος άνεμος στα μέρη μας.

Είδα έτσι, για άλλη μία φορά, ότι όλα τα έμβια όντα είναι το ίδιο σοφά όταν πρόκειται για την κάλυψη των βασικών τους αναγκών, με εξαίρεση τον άνθρωπο που δημιουργεί συνεχώς νέες ανάγκες, τις βαφτίζει βασικές και για να τις καλύψει χαλάει την υγεία και την ηρεμία του, σκοτώνει τους συνανθρώπους του και καταστρέφει τον πλανήτη.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η φύση, τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη διαιώνιση της δεν την έχει αναθέσει στους ανθρώπους, αλλά στις μέλισσες! 

Περί υποκρισίας

Στο  facebook (τοίχο) της Βάσως Κιντή διάβασα χθες μίαν ανάρτηση την οποία μεταφέρω αυτούσια, για να την σχολιάσω.

 Βάσω Κιντή

26 Απριλίου

persona non grata...

Ξέρω ότι η υποκρισία είναι στοιχείο του πολιτισμού –χωρίς αυτή, υπό μια έννοια, δύσκολα θα συμβιώναμε. Ξέρω επίσης ότι όταν κάποιος πεθαίνει οι αντιμαχίες μαζί του σταματούν. Όμως αναρωτιέμαι, η Σύνοδος των Πρυτάνεων που εξέδωσε ψήφισμα για να εκφράσει τα θλίψη της για τον θάνατο του Βασίλη Παπάζογλου σημειώνοντας ότι είχε «σημαντική συνεισφορά στα ακαδημαϊκά δρώμενα», έχει ξεχάσει ότι τον Δεκέμβριο του 2011, σε έκτακτη σύνοδο στο Λαύριο τον είχε χαρακτηρίσει persona non grata και δεν του είχε επιτρέψει την είσοδο παρότι ήταν Ειδικός Γραμματέας Ανώτατης Εκπαίδευσης; Ο πρύτανης του ΕΜΠ (που σήμερα εκφώνησε μάλιστα και επικήδειο) και ο πρύτανης του ΑΠΘ (που υπογράφει τη χθεσινή δήλωση θλίψης) ήταν από τους πρωτεργάτες εκείνου του κλίματος και εκείνης της εποχής. Ο κ. Μυλόπουλος μάλιστα σε προσωπική του δήλωση, αφού εξήρε την εντιμότητα και το ήθος του εκλιπόντος, σημείωσε ότι η δική του αναγνώριση αυτών των χαρακτηριστικών έχει μεγαλύτερη αξία από την αναγνώριση των φίλων του. Λες και η ακαδημαϊκή κοινότητα χρειάζεται την αναγνώριση του πρύτανη του ΑΠΘ για να μάθει το ακαδημαικό και πολιτικο ήθος του Βασίλη Παπάζογλου.

Και τώρα, το ταπεινό μου σχόλιο:

Στις κηδείες, αποκαλούμε συνήθως «κοράκια» αυτούς που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για τη μεταφορά της σορού του κηδευόμενου από την εκκλησία στον τάφο.

Μας διαφεύγει συνήθως ότι σε μία κηδεία μπορούν να παρευρεθούν πολλών ειδών κοράκια.

 Κοράκια κληρονόμοι, που βιάζονται να τελειώσει η κηδεία για να προχωρήσουν στη μοιρασιά της κληρονομιάς.

Κοράκια πολιτικοί, που πηγαίνουν για να σφίξουν το χέρι των συγγενών και φίλων του μακαρίτη μπας και ψαρέψουν κανένα ψηφαλάκι.

Κοράκια που θέλουν, όταν χρειαστεί, να λένε «ήμουν κι εγώ εκεί».

Κοράκια που επιδιώκουν, με κάθε τρόπο, και χωρίς να κρατούν κανένα πρόσχημα, την αυτοπροβολή τους με την εκφώνηση ενός επικήδειου, γεμάτου από στόμφο και άδειου από ουσία, γεμάτου από λέξεις και άδειου από νόημα, γεμάτου, τελικά, από υποκρισία.

Τα κοράκια του τελευταίου είδους είναι και τα χειρότερα, στη συγκεκριμένη μάλιστα κηδεία έτυχε (;) να είναι, εκτός από κοράκια, και πρυτάνεις.

Καλήν Ανάσταση

Με ευχές στους ορθόδοξους χριστιανούς που πορεύονται με (περισσότερη ή λιγότερη) πίστη την εβδομάδα των παθών και θα πανηγυρίσουν με (περισσότερη ή λιγότερη) αγαλλίαση το θαύμα της Ανάστασης. Με σεβασμό στους νεκρούς που έχασαν τη ζωή τους επειδή δεν ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί.

A.-Ευαγγέλιον κατά Ματθαίον:

38 Ακούσατε ό,τι ειπώθηκε: “Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος”.

39 Εγώ όμως σας λέω να μην αντισταθείτε στον κακό άνθρωπο, αλλά σε όποιον σε χαστουκίζει στη δεξιά πλευρά του σαγονιού σου, στρέψε του και την άλλη.

B.-Κοράνι, σούρα Φούσσιλατ, άγιατ 34 και 35:

Επιδείξτε καλοσύνη ακόμη και απέναντι στους εχθρούς σας και θα δείτε ότι με τη σωστή συμπεριφορά σας, αυτοί θα γίνουν στενοί σας σύμμαχοι.  

Γ.-Ευαγγέλιον κατά Λουκά: 

27 Αλλά σε εσάς λέω, που ακούτε: αγαπάτε τους εχθρούς σας, κάνετε καλό σε αυτούς που σας μισούν.

 28 Ευλογείτε αυτούς που σας καταριούνται, προσεύχεστε για αυτούς που σας βλάπτουν.

 29 Σε όποιον σε χτυπά στη μια πλευρά του σαγονιού σου στρέφε και την άλλη και αυτόν που σου παίρνει το πανωφόρι, μην τον εμποδίσεις να πάρει και το πουκάμισο.

Δ.-Κοράνι, σούρα αλ-Ιμράν, άγιατ 133 και 134:

Σπεύδετε στη συγχώρηση του Θεού από τις αμαρτίες σας. Σπεύδετε στον απέραντο παράδεισο που προορίζεται γι αυτούς που φοβούνται τον Κύριο, βοηθούν τους ανθρώπους, συγκρατούν το θυμό τους και συγχωρούν τους άλλους. Και να ξέρετε πως ο Θεός αγαπά τους ανθρώπους που επιδεικνύουν καλοσύνη ακόμη και απέναντι σε όσους τους έκαναν κακό.