Ο σκοπός του Γεν. Επιτελείου Ναυτικού

Μια φορά, πριν από χρόνια, μερικοί νεαροί στέκονταν μπροστά στην πόρτα του Γεν. Επιτελείου Ναυτικού, ήταν τότε στην πλατεία Κλαυθμώνος, και κουβέντιαζαν μεγαλόφωνα. Το πρωί είχαν αρχίσει οι εξετάσεις στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, με τα τεστ νοημοσύνης και μία από τις ερωτήσεις ήταν «ποιος είναι ο σκοπός του Γεν. Επιτελείου Ναυτικού». Ο καθένας υποστήριζε τη δική του απάντηση και η κουβέντα είχε ανάψει.

Ένα ναυτάκι που πήγαινε εκείνη την ώρα προς το Γ.Ε.Ν., κοντοστάθηκε, άκουσε την κουβέντα τους και πήρε το λόγο:

« στραβωμάρα έχετε ρε βλαμμένα, δεν βλέπετε στην πύλη; ο σκοπός του Γ.Ε.Ν. είναι …ναύτης»!!!

Θυμάμαι αυτή την ιστοριούλα, κάθε φορά που κάποιοι πολιτικοί, συνήθως μετά από τη δυσάρεστη έκβαση μιας εκλογικής αναμέτρησης, αναγγέλλουν, βαρύγδουπα, ότι «έλαβαν το μήνυμα». Σαν το ναυτάκι της ιστορίας κι αυτοί, καταλαβαίνουν όσα ξέρουν, όσα περιλαμβάνονται στον, πλατύ ή στενό, ορίζοντα τους, όσα τους επιτρέπει η, πολλή ή λίγη, νοημοσύνη τους και, επί πλέον, όσα τους υπαγορεύει η κουτοπονηριά τους, η επιθυμία για παράταση της παραμονής τους στην εξουσία, ο φόβος του πολιτικού κόστους.

Έτσι, οι συνήθεις αντιδράσεις είναι:

  «Σαρωτικός ανασχηματισμός» με αθώα θύματα τους σοβαρούς υπουργούς, γιατί αυτοί είναι που, συνήθως, δυσαρεστούν τους πολίτες.

  Αναστολή λήψης ή ματαίωση εφαρμογής ορθών αποφάσεων, γιατί αυτές είναι που, συνήθως, θίγουν συμφέροντα ισχυρών ομάδων πίεσης.

  Διαπόμπευση «κακών» στελεχών της κυβέρνησης που η κακία τους συνίστατο στο ότι εφάρμοζαν ομόφωνες, συνήθως, αποφάσεις της ή εκτελούσαν, απ’ ευθείας, εντολές του πρωθυπουργού.

  Ανακοίνωση του πρωθυπουργού για παρακολούθηση από κοντά, σε καθημερινή βάση, του έργου και της πορείας των υπουργών.

  Αύξηση των υπουργών και υφυπουργών για να αποφευχθούν οι εσωτερικοί τριγμοί στην κυβέρνηση και την κοινοβουλευτική ομάδα. 

Από την μέχρι σήμερα εμπειρία μου στην ανάγνωση, ερμηνεία και εκτέλεση των εντολών του μηνύματος από τους εκάστοτε παραλήπτες του, όπως την περιγράφω παραπάνω, δεν μπορώ να πω ότι διακατέχομαι από απέραντη αισιοδοξία ως προς την τύχη του μηνύματος των εκλογών της Κυριακής. Και είναι κρίμα, γιατί το μήνυμα αυτή τη φορά είναι καθαρό, δεν ζητάει πολλά, δεν κρύβει παγίδες.

Αυτό που λέει, προς όλα τα κόμματα, είναι:

   Κανέναν από σας δεν εμπιστεύομαι, γιατί κανένας σας δεν θέλει να μου πει την αλήθεια. Όχι τόσο επειδή η αλήθεια θα μου είναι δυσάρεστη, αλλά επειδή θα είναι πολύ πιο δυσάρεστη για εσάς.

  Κανένας από εσάς δεν είναι άξιος από μόνος του να βγάλει τον τόπο από την κρίση, γιατί για το μόνο που είσαστε άξιοι είναι να στήνετε μέτωπα ενάντια σε αυτούς που κάθε φορά κυβερνούν, μέχρι να τους ρίξετε για να στήσετε καινούργια μέτωπα, ενάντια σε αυτούς που τους διαδέχτηκαν.

  Κανένας από εσάς δεν είναι άξιος να κυβερνήσει γιατί, για να βγάλετε τους εαυτούς σας στο απυρόβλητο, δεν μας λέτε ποτέ τι φταίει, πριν μας πείτε ποιός φταίει.

  Εσείς που κυβερνάτε, εξακολουθείτε να κυβερνάτε με τον τρόπο που κατέστρεψε τον τόπο κι εσείς που αντιπολιτεύεστε μας υπόσχεσθε να μας γυρίσετε στην κατάσταση που είμαστε την παραμονή της καταστροφής για την οποία καταγγέλλετε τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

  Συμμορφωθείτε, συνεννοηθείτε, συνεργασθείτε, βρείτε τα επιτέλους. Αντέξαμε τη φτώχεια, την ανεργία, το ξεσπίτωμα, δεν αντέχουμε την ξευτίλα. 

Αυτό είναι το μήνυμα της κοινωνίας, αλλά το πολιτικό σύστημα, όντας κατ’ εξοχήν πελατειακό, δεν θέλει να το διαβάσει, να το καταλάβει και να πράξει ανάλογα. Προτιμά να διαβάζει τα σημειώματα που του δίνουν κάτω από το τραπέζι οι ομάδες συμφερόντων και τα χαρτάκια που του ρίχνουν κάτω από την πόρτα οι εθισμένοι σε αυτού του είδους την αλληλογραφία πολίτες.

Κι εδώ ελλοχεύει ο μεγάλος κίνδυνος.  Όταν η κοινωνία βράζει και στέλνει μηνύματα S.O.S., και το πολιτικό σύστημα, αγνοώντας την και, πολλές φορές κατηγορώντας την , ασχολείται με χαρτάκια και σημειώματα,  θα της έχει απομείνει μόνο μία επιλογή που την αποδίδουν με τον καλύτερο τρόπο οι στίχοι του αγαπημένου της γενιάς μου, Νικόλα Άσιμου: 

Οι μέρες αποφράδες
Με ξόρκισαν παπάδες
Κι αμαρτωλό με βγάλανε και βλάσφημο.
Κι εγώ να καταπίνω
Τιτανικός θα γίνω
Να σας βυθίσω στο στερνό μου χάσιμο.
Ότι ενθάδε κείμεθα ω ξειν αγγέλειν
Κι απολωλότες είμεθα απ’ την αγέλην…

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

Όσο η επικράτηση της νομιμότητας, σε όλους τους τομείς της ζωής, δεν θα αποτελεί αίτημα της πλειοψηφίας της κοινωνίας, η προσμέτρηση, από το πολιτικό σύστημα, του «πολιτικού κόστους» κάθε απόφασης για μεταρρύθμιση, θα αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την πρόοδο.

Απόδειξη, η τροπολογία, που υπογράφτηκε από 185 βουλευτές όλων των κομμάτων, για την κατάργηση άρθρου νόμου που ψηφίστηκε σαν μνημονιακή υποχρέωση και προέβλεπε την άρση της υποχρεωτικής εισφοράς των μελών διαφόρων επαγγελματικών κλάδων στα επιμελητήρια τους. 

Έτσι, τα επιμελητήρια συνεχίζουν να έχουν σταθερή πρόσοδο, ανεξάρτητα από το είδος και την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν στα μέλη των.

Ακόμα, η μεγαλύτερη αντίδραση στις οικονομικές, κοινωνικές και θεσμικές αλλαγές συστήματος προέρχεται από τους διαμεσολαβητές μεταξύ των διαφόρων ομάδων συμφερόντων και της πολιτείας. 

Παράδειγμα η αναταραχή, αυτές τις μέρες,  στις λαϊκές αγορές. Οι προτεινόμενες από την κυβέρνηση ρυθμίσεις, όπως μάλιστα διαμορφώθηκαν μετά και από προτάσεις βουλευτών, είναι υπέρ των εμπόρων και των παραγωγών, αλλά δεν είναι υπέρ των διαμεσολαβητών  μεταξύ αυτών και του κράτους, συνδικαλιστών του κλάδου αλλά και βουλευτών και δημάρχων, οι οποίοι χάνουν το ρόλο τους και, ίσως, κάποια οφέλη.

Ας ελπίσουμε ότι πρόκειται για τους τελευταίους σπασμούς ενός κόσμου που φεύγει και τους ώδινες της γέννας του κόσμου που έρχεται.

«ΑΝΟΙΧΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΤΡΕΧΤΕ»

Σε χθεσινοβραδινή πολιτική τηλεοπτική εκπομπή ανταλλαγής απόψεων, ακούσαμε την, συμπαθέστατη για τις απόψεις και τη στάση της στα θέματα της πανεπιστημιακής παιδείας καθηγήτρια, κ. Βάσω Κιντή, σαν εκπρόσωπο του κόμματος «Το Ποτάμι», να αναπτύσσει δύο καινοφανείς θεωρίες:

Η πρώτη ήταν, περίπου, ότι «και μόνο ότι οι συμμετέχοντες στο ευρωψηφοδέλτιο του Ποταμιού δεν έχουν ασχοληθεί μέχρι σήμερα με την πολιτική, σημαίνει, αυτόματα, πως το κόμμα τους φέρνει το καινούργιο στα πολιτικά πράγματα, αυτό δηλαδή που ζητάει ο κόσμος». 

Αυτό, στην ουσία, σημαίνει ότι μοναδικό κριτήριο πολιτικής ποιότητας και αξιοπιστίας είναι τα ένσημα ενασχόλησης με την πολιτική: όσο λιγότερα, τόσο καλύτερα, με άριστα τα μηδενικά! Με δοσμένο ότι οι κοινοβουλευτικές ομάδες όλων των κομμάτων είναι πολύ νέες σε πολιτική ηλικία, και το Ποτάμι, σε μερικά χρόνια, θα είναι ένα, σχετικά, παλιό, άρα αναξιόπιστο κόμμα.

Η δεύτερη, σαν απάντηση στην παρατήρηση περί ελλείψεως συγκεκριμένου προγράμματος από το Ποτάμι, ήταν, περίπου, ότι «όλοι εμείς που συγκροτούμε το Ποτάμι είχαμε, από πριν, ο καθένας τις απόψεις του για διάφορα θέματα, και αυτές είναι σήμερα, μέχρι να γίνει μία καλύτερη επεξεργασία, οι απόψεις του κόμματος μας». 

Αυτό όμως, σε πιο κατανοητούς όρους, σημαίνει ότι υπάρχει μία ομάδα που κατεβαίνει στο γήπεδο να διεκδικήσει μία καλή θέση στο πρωτάθλημα, αλλά, επειδή δεν έχει ακόμη αποφασίσει με τι σύστημα θα παίξει, ο καθένας φοράει ότι χρώμα φανέλα θέλει, κλωτσάει την μπάλα προς όποια κατεύθυνση θέλει και, όλοι μαζί, καταγγέλλουν στο διαιτητή τους αντίπαλους ότι παίζουν, όχι μη τηρώντας τους κανόνες, αλλά με παλιούς κανόνες!

Πριν από τριάντα τρία χρόνια, στο μεγάλο σεισμό των Αλκυονίδων, είχε συμβεί το παρακάτω περιστατικό: Υπήρχε ένα διώροφο σπίτι, ένα από τα χιλιάδες που χτίζονταν αυθαίρετα για να στεγάσουν όνειρα και ανάγκες φτωχών οικογενειών. Στο καθιστικό του υπήρχαν δύο πόρτες, η μία έβγαζε σε ένα ταρατσάκι κι από εκεί σε σκάλα για την αυλή και η άλλη στο υπνοδωμάτιο ενός παλιότερου προσφυγικού σπιτιού το οποίο όμως είχε πρόσφατα κατεδαφιστεί για να χτιστεί το σπίτι που θα στέγαζε, με τη σειρά του, τα όνειρα και της ανάγκες της κόρης της οικογένειας. Στη θέση του υπήρχαν μπάζα, και πίσω από αυτή την πόρτα του καθιστικού ένα κενό βάθους τριών περίπου μέτρων.

Την ώρα του σεισμού παιζόταν στην τηλεόραση ένα δημοφιλές σήριαλ, «Το Φως του Αυγερινού» νομίζω, και η οικογένεια, μαζεμένη στο καθιστικό, το παρακολουθούσε. Όταν άρχισε το ταρακούνημα η μάνα φώναξε από την κουζίνα σεισμός! Ανοίχτε την πόρτα και τρέχτε έξω!. Όλοι έτρεξαν προς την πόρτα που έβγαζε στο ταρατσάκι, ξεκλείδωσαν και σε μηδέν χρόνο ήταν στην αυλή. Ένας γείτονας όμως, που έβλεπε μαζί τους τηλεόραση, δεν ήξερε και τα κατατόπια, ξεκλείδωσε την πόρτα που έβγαζε στο κατεδαφισμένο και έκανε βουτιά στο κενό, βουτιά που του στοίχισε αρκετές μέρες στο ΚΑΤ.

Θυμήθηκα την ιστορία με το σεισμό, γιατί χθες το βράδυ η κ. Βάσω Κιντή αυτό μας είπε στην ουσία: «ανοίχτε την πόρτα και τρέχτε»!!!

Κανείς τους δεν μπαίνει στον κόπο να μας πει τι είναι πίσω από την πόρτα και είναι κρίμα, απέναντί στα κόμματα του πολιτικού συστήματος να παρουσιάζεται σαν πρόταση η φυγή προς το άγνωστο αντί του δρόμου προς το μέλλον.

Σημείωση: Με τα παραπάνω δεν υπονοώ ότι τα κόμματα του κοινοβουλίου έχουν σαφή προγράμματα, ότι λένε την αλήθεια ή ότι είναι πυλώνες εκσυγχρονισμού και προόδου, κάθε άλλο μάλιστα! Αλλά, δυστυχώς, απέναντι στο «ανοίχτε την πόρτα και τρέχτε», αποκτούν λόγο ύπαρξης.