Ένα όνειρο

Χθες το βράδυ, όταν πήγα για ύπνο, είδα ένα παράξενο όνειρο.

Είμαστε, λέει, στην πίστα ενός βρώμικου παλιού σκυλάδικου της εθνικής οδού και χορεύουμε.

Τι παράξενος στ' αλήθεια χορός. Αντίθετα με όλους τους άλλους, ο χορευτής σ' αυτόν,  στέκοντας ακίνητος , χορεύει μόνο με τα χέρια του που τα κουνάει συνεχώς, έτσι που οι παλάμες να χτυπούν η μία την άλλη. Ακούει ο καθένας μας όλους τους άλλους  μέσα στην πίστα να χτυπούν τις παλάμες τους, νομίζει ότι γι αυτόν βαράνε τα  παλαμάκια και συνεχίζει το χορό του, πιστεύοντας ότι αυτός είναι ο πιο καλός χορευταράς.

Όταν τα όργανα σταματήσουν, γυρνάμε όλοι ευχαριστημένοι στα τραπέζια μας κι όταν τα γκαρσόνια μας φέρνουν το λογαριασμό, όλοι συμφωνούμε ότι πιο καλός χορευταράς δεν πρέπει να πληρώσει.  

Φεύγουμε χωρίς να πληρώσει κανένας,  το γκαρσόνι τραβά τα μαλλιά του και ο ιδιοκτήτης του σκυλάδικου μειώνει  τα μεροκάματα του προσωπικού για να ρεφάρει.  

Χθες το βράδυ, πριν πάω για ύπνο, άκουσα στο ραδιόφωνο τα νέα, και κύρια θέματα ήταν η φοροδιαφυγή και το ασφαλιστικό.

Ο «ΜΙΚΡΑΛΕΚΟΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΗΡΑΜΕΝΟΝ «OFFICE»

Πρόκειται για μία νέα θεώρηση του εμβληματικού έργου του Θεάτρου των Σκιών, κοινώς Καραγκιόζη.

Ο Μεγαλέξανδρος, με σαλεμένα τα μυαλά από την άκαρπη προσπάθεια να παρουσιάσει την αδερφή του, μια περπατημένη και σιτεμένη  γοργόνα, σαν παρθένα, για να της βρει γαμπρό, αλλάζει το όνομα του και, από Μεγαλέξανδρος, το κάνει «Μικραλέκος» και αλλάζει και το δικό της και από Γοργώ  το κάνει «Πρώφα» (άλλοι λένε ότι προέρχεται από το «σκρόφα», δηλ. γουρούνα, και άλλη ότι είναι σύντμηση του «ΠΡΩτη Φορά Αριστερά»).

Στην απελπισία του απάνω, βρίσκει το καλύτερο γραφείο συνοικεσίων, το παγκόσμια γνωστό σαν Δ.Ν.Τ., βρίσκει και τρεις κουμπάρους, (για ευκολία τους αποκαλεί "Θεσμούς"τους μαζεύει και τους τέσσερεις και αρχίζει μία κουβέντα μαζί τους με θέμα το τι ζητάνε για να του παντρέψουν την Πρώφα.

Οι τρεις κουμπάροι που, εδώ που τα λέμε,  χέστηκαν αν παντρευόταν ή όχι η Πρώφα, του ζητούσαν διάφορα μπας και βγάλουν κανένα φράγκο ή, αλλιώς, βρούνε αφορμή να τον ξεφορτωθούν,  Το γραφείο συνοικεσίων όμως, που δεν ήθελε να χαλάσει τη φήμη του, του έβαζε όρους που κανένας με τα δικά του μυαλά δεν θα μπορούσε, με κανένα τρόπο, να τηρήσει, του μαύριζε την ψυχή και τον έκανε να βλαστημάει την ώρα που αποφάσισε να παντρέψει τη γεροντοκόρη την αδερφή του.

Σκέφτηκε λοιπόν να ξεφορτωθεί το γραφείο συνοικεσίων αλλά επειδή δεν τολμούσε να το κάνει μόνος του έτρεξε στους κουμπάρους και το κατηγορούσε, ζητώντας τους να τον βοηθήσουν να το διώξει. Όταν όμως οι κουμπάροι του είπαν να ξεχάσει κάτι τέτοιο και ότι, αν έδιωχνε το γραφείο θα έφευγαν και αυτοί, ο Μικραλέκος λάλησε, άρχισε να βρίζει κλαίγοντας (ή να κλαίει βρίζοντας, κανένας δεν κατάλαβε ακριβώς) και να πετάει πέτρες παρακαλώντας (ή να παρακαλάει πετώντας πέτρες, πάλι κανείς δεν κατάλαβε ακριβώς).

Τώρα πια, βλέποντας ότι η αδελφή του η Πρώφα θα του μείνει στο ράφι ή, ακόμα χειροτέρα, στα χέρια, έχουν πάρει, αυτός και ο λογιστής του, τους δρόμους και, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, ζητιανεύουν συμπόνια, κατανόηση και κανένα καλό λόγο για την Πρώφα. Επειδή όμως ο Μικραλέκος δεν είναι και ότι καλύτερο από χαρακτήρα, έχει καταφέρει να τσακωθεί με όλον τον κόσμο κι όλοι του γυρίζουν την πλάτη, τον περιπαίζουν, τον περιγελούν, τον  απειλούν.

Τι θα κάνει ο δύστυχος; Τι θα απογίνουν, αυτός κι η Πρώφα; Ποιο θα είναι το τέλος τους; Κανείς δεν ξέρει, γιατί αυτός που κάνει τη διασκευή του έργου δεν είναι κι αυτός πολύ σόι, καθυστερεί να παραδώσει σελίδες κι όλοι πια ζούμε τη ζωή μέρα τη μέρα, ελπίζοντας για ένα happy end, αλλά φοβούμενοι και για κανένα χάπι ευθανασίας.

Θα δούμε!

Καλή Φώτιση!

Με τα «κατορθώματα» του υπουργού «Δικαιοσύνης» κ. Παρασκευόπουλου (χρήση προϊόντων υποκλοπής για την απόδοση δικαιοσύνης, με όρους και προϋποθέσεις που δημιουργούν μία δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων) και του υπουργού «Πολιτισμού» κ. Μπαλτά (απόλυση όλου του δ.σ. του κέντρου ελληνικού κινηματογράφου επειδή ο Πρόεδρος του άσκησε κριτική για την αδικαιολόγητη απόλυση του Διευθυντή του φεστιβάλ Αθηνών), επαληθεύτηκε για ακόμα μία φορά η σοφή (και ποια δεν είναι σοφή) ρήση του άρτι αναγορευθέντος  «Εθνάρχη της αριστεράς» και πρωθυπουργού των σκληρών διαπραγματεύσεων και της 17ωρης ξαγρύπνιας, Αλέξη Π. Τσίπρα: «ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΛΕΞΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ» (και της πάνω και της κάτω πλατείας, συμπληρώνω εγώ)!

Αλήθεια τι γίνεται σήμερα; Πέρσι, τέτοια μέρα, παρέα με τον Σεραφείμ, ξαπολούσαμε στο λιμάνι την περιστερά με το βλέμμα να ταξιδεύει στο απέραντο γαλανό, και φέτος, παρέα με τον Παυλόπουλο στο Κολωνάκι, αγναντεύουμε τον πάτο της Δεξαμενής;Του χρόνου, δηλαδή, θα καλέσουμε, για τον αγιασμό, παπά στο σπίτι;