Μάρκος Αυρήλιος (Τα εις εαυτόν, κεφ.ζ3)

«…Κενότητα των επιδείξεων, δράματα επί σκηνής, ποίμνια, αγέλες, κονταροχτυπήματα, ένα κοκαλάκι ριγμένο στα σκυλιά, ψίχουλα ψωμιού στη στέρνα με τα ψάρια, αχθοφόρα μυρμίγκια, τρεχαλητά φοβισμένων ποντικιών, μαριονέτες με κινήσεις σπασμωδικές. 

Λοιπόν, πρέπει ανάμεσα σε όλα τούτα να στέκεσαι πράος και χωρίς αλαζονική αναίδεια.

 Όμως να ‘χεις πάντα στο νου σου, πως ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία έχει φροντίσει…»

ευχές...

Άνοιξε πρώτα:

Την καρδιά ενός χαροκαμένου,

 Τον σάκο ενός πρόσφυγα,

Την τσέπη ενός ζητιάνου,

 Την πόρτα ενός ανήμπορου

Κι έλα μετά να πεις:

Καλά Χριστούγεννα,

 Ευτυχές το νέον έτος,

 Επί γης ειρήνη,

Εν ανθρώποις ευδοκία

Δεν μένει μια πικρή γεύση στο στόμα;

Η ευχή μου για φέτος είναι να μην ξεχνάμε ποτέ αυτήν την πικρή γεύση και να προσπαθούμε, όπως και όσο καθένας μας μπορεί, να την διώξουμε, διώχνοντας τα αίτια της.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ;

Έστειλε ο κ. Πρωθυπουργός της χώρας μας, μέσω twitter, στον Πρωθυπουργό της Τουρκίας, το παρακάτω μήνυμα: 
"Ευτυχώς οι πιλότοι μας δεν είναι τόσο νευρικοί όσο οι δικοί σας απέναντι στους Ρώσους".

Ο Νταβούτογλου του έδωσε μία διπλωματική απάντηση που, στην απλή γλώσσα, σήμαινε:  "Μικρέ, σαν πολλά δεν λες;"

Το μήνυμα του Πρωθυπουργού της χώρας μας αποσύρθηκε...

Ερωτηθείς, στην ΕΡΤ ο κ. Φλαμπουράρης για το  θέμα, της απόσυρσης των twitts είπε:
 "...κατέβηκαν γιατί είχαν εκπληρώσει το ρόλο τους και ο κόσμος έμαθε τι γίνεται στη Μεσόγειο..."

Δηλαδή, για να καταλάβω κύριε Υπουργέ μου, τώρα πια, έμαθε ο κόσμος ότι αιτία για τις χιλιάδες παραβάσεις και παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από την τουρκική πολεμική αεροπορία, είναι μερικοί "βαρβάτοι" Τούρκοι πιλότοι; Και ενώ το διαλαλήσατε  κύριε Υπουργέ μου, για να μάθει ο ντουνιάς τη νέα θέση της ελληνικής κυβέρνησης, το κρύβετε από εμάς τους δόλιους και μας αφήνετε να ζούμε στην εποχή που πιστεύαμε ότι όλα αυτά ήταν μέρος μίας καλά σχεδιασμένης πολιτικής προκλήσεων από πλευράς της "φίλης και γείτονος χώρας" οι οποίες συνοδεύονταν και από αντίστοιχες εδαφικές αμφισβητήσεις;
Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάτους κύριε Υπουργέ μου; Ήταν κι αυτοί μια, κάποια λύση...

ΑΓΕΡΟΧΟΣ ΗΓΕΤΗΣ Ή ΙΤΑΜΟΣ ΙΚΕΤΗΣ;

Οι διάλογοι προσωπικοτήτων μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες έχουν την έννοια της πληροφόρησης του κοινού για το ίδιο το γεγονός της συνάντησης, αλλά και για τα κύρια θέματα της συζήτησης που θα ακολουθήσει.

Αυτά που θα ειπωθούν, καθώς και η «γλώσσα του σώματος» δίνουν σαφή εικόνα των προσώπων, στο ύφος, στην αισθητική, στις γνώσεις, μέχρι και στο δείκτη νοημοσύνης των συνδιαλεγομένων.

Τις τελευταίες μέρες είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τον Πρωθυπουργό της χώρας μας σε δύο τέτοια στιγμιότυπα, το ένα με τον ομόλογο του της Τουρκίας και το άλλο με τον Έλληνα Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Δεν διαπιστώσαμε κάτι που δεν το γνωρίζουμε ήδη, αλλά, όπως και να το κάνουμε, κανέναν Έλληνα δεν πρέπει να ευχαριστεί ή να κάνει περήφανο το θέαμα που αντικρίσαμε.

Στο πρώτο στιγμιότυπο, ο «εξυπνακισμός», η γενικολογία, και οι ατυχείς διατυπώσεις, καθώς και η έκδηλη αμηχανία και αβεβαιότητα στη «γλώσσα του σώματος» του κ. Τσίπρα, συγκρινόμενες με το πνεύμα, τις γνώσεις, τον καίριο λόγο, αλλά και την ανωτερότητα και αυτοπεποίθηση που απέπνεε η «γλώσσα του σώματος» του κ. Νταβούτογλου, σε έκαναν να λυπάσαι για τον πρώτο και να φθονείς τον δεύτερο.

Στο δεύτερο αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο γιατί αυτά που ακούστηκαν από τον κ. Πρόεδρο της Δημοκρατίας, καθώς και από τον κ. Πρωθυπουργό, είναι, όντως, αξιοσημείωτα.

Ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι στα εθνικά θέματα οι στόχοι είναι δεδομένοι, δεν αλλάζουν με την εναλλαγή των κυβερνήσεων, αλλά και δεν έχουν προκύψει από την εμμονή της Ελλάδας, παρά βάσει των ευρωπαϊκών κεκτημένων.  Θύμισε έτσι ευγενικά στον πρωθυπουργό μας, καλύπτοντας ταυτόχρονα ένα (ακόμα) κενό του, τι έπρεπε να είχε απαντήσει στον κ.Νταβούτογλου στο σχόλιο του για τη διαδικασία εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Ο κ. Τσίπρας, ενημερώνοντας, στη ουσία, τον ΠτΔ για τις δυσκολίες που συναντά από την κοινοβουλευτική του ομάδα στην προώθηση των συμφωνιών που ΑΥΤΟΣ  συνήψε με τους δανειστές μας ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι  «εκείνοι που έριξαν το κάρο από την κορφή στο βάθος, κάθονται στη γαλαρία και κάνουν κριτική σε εκείνους που προσπαθούν να το ανεβάσουν και πάλι» και  τον κάλεσε, «εκ της θέσης και του ρόλου του», να συμβάλει στη διαμόρφωση κλίματος συναίνεσης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων σε μείζονα θέματα, όπως είναι το προσφυγικό, τα εθνικά ζητήματα και σε κρίσιμα κοινωνικά θέματα, όπως είναι το ασφαλιστικό. 

Ξεχνάει εύκολα ο κ. Τσίπρας ότι αυτοί που ψήφισαν το ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΟΥ, (και όχι, πάντως, η κοινοβουλευτική ομάδα του) για να ανέβει πάλι το κάρο στο δρόμο που αυτοί (έστω, κακήν-κακώς) το είχαν οδηγήσει, ώστε να το προχωρήσει κι αυτός λίγο (ή πολύ, ακόμα καλύτερα) παραπέρα, είναι οι, κατά την προσφιλή «συναινετική» ρητορική του, «γερμανοτσολιάδες», «δοσίλογοι», «κουίσλινγκς», «προδότες», «μερκελιστές» κ.α.π. του πολύ πρόσφατου παρελθόντος, τότε που αυτός και οι όμοιοι του καλλιεργούσαν τον βίαιο λόγο και πράξεις, κάλυπταν τους προπηλακισμούς και τις βιαιοπραγίες κατά πολιτικών προσώπων, αιτιολογούσαν τις καταστροφές περιουσιών και τις δολοφονίες εργαζομένων, συμμετείχαν στον ευτελισμό των εθνικών επετείων, συναγελάζονταν με κάθε είδους κουκούλα στην πλατεία Συντάγματος συντασσόμενοι κάτω από πανώ του τύπου «ψωμί-παιδεία-ελευθερία,  η χούντα δεν τελείωσε το εβδομήντα τρία», και, να το πούμε κι αυτό, έσκιζαν μνημόνια, έβαζαν τη Μέρκελ να χορεύει πεντοζάλη και έσβηναν το χρέος με μία μονοκοντυλιά.

Επειδή, μετά από όλα αυτά, ο κ. Τσίπρας δεν έχει το θάρρος, αλλά ούτε και τη βούληση να συζητήσει με τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα της αντιπολίτευσης όρους και προϋποθέσεις συναίνεσης, προσφεύγει ή, καλύτερα, καταφεύγει στον ΠτΔ για να τον παρακαλέσει «να βγάλει αυτός το φίδι από την τρύπα».

Ας ελπίσουμε, ότι τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα της αντιπολίτευσης θα ανασυνταχθούν και θα συναινέσουν σε ένα ΚΟΙΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ πρόγραμμα εξόδου από την κρίση για να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη της χώρας και την ανακούφιση της σκληρά δοκιμαζόμενης και ανηλεώς πληττόμενης κοινωνίας μας.

Το λυπηρό, και, συνάμα, επικίνδυνο για τη χώρα μας είναι βέβαια ότι ο πολλά υποσχόμενος, (σε αυτούς, τουλάχιστον, που τον πίστεψαν), Αγέροχος Ηγέτης που θα έσκιζε μνημόνια, θα έσβηνε χρέη και θα έπαιρνε πίσω κατοχικά δάνεια, γρήγορα έγινε ένας Λαϊκιστής Επαίτης που «πονάει», «ματώνει» και «ξενυχτά δέκα επτά ώρες» για το λαό του και, ακόμα πιογρήγορα, μεταλλάσσεται σε ένα Ιταμό Ικέτη που υβρίζει αυτούς από τους οποίους ζητάει συναίνεση, εξαπατά το κόμμα του και την κοινωνία κομπάζοντας για τους (πανολε)θρίαμβους του και γίνεται φόρτωμα στον ΠτΔ για να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση που έχει περιπέσει. 

ΚΙ ΑΥΤΟΙ,…ΤΗΣ ΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΑΒΑ!!!

Τα ενδύματα (στολή, ράσο, φόρμα, τήβεννος κ.λ.π.), που φοράει κάποιος για να ασκεί τα καθήκοντα, το επάγγελμα ή το λειτούργημα του μπορούν να είναι χρήσιμα, λειτουργικά, δηλωτικά ιδιότητας ή άξια σεβασμού, ανάλογα με το εάν προστατεύουν, εξυπηρετούν, αποτελούν διακριτικό στοιχείο ή τιμώνται από αυτόν/αυτήν που τα φοράει.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, είναι μασκάρεμα, αντιποίηση, εξαπάτηση ή φαντασίωση. 

Σήμερα «απολαύσαμε» τους επικεφαλής της συγκυβέρνησης, τον πρωθυπουργό της «(ξανά)πρώτη φορά αριστεράς» και τον υπουργό εγγυητή, δια των ενόπλων δυνάμεων, «της διασφάλισης της σταθερότητας της χώρας στο εσωτερικό», να (ξανα)μοιράζουν υποσχέσεις για επιδόματα στα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, φέροντες αεροπορικό επιχειρησιακό τζάκετ ο πρώτος και στολή παραλλαγής ο δεύτερος.

Αυτό όμως που είναι «όλα τα λεφτά» είναι το στιγμιότυπο των δύο συγκυβερνητών «ντυμένων» με την αυτή στολή παραλλαγής, γιατί αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, επαλήθευση της προφητείας του προεκλογικού σποτ των ανεξελ και ιδιαίτερα του σημείου που ο αρχηγός τους λέει καθησυχαστικά στον μικρόν Αλέξη: «…θα σου δείξω πώς να γράφεις, το ίδιο καλά, και με το δεξί…»!!!  

Τώρα πια, που μπήκε και το τελευταίο καρφί, έπεσε και η τελευταία χούφτα χώμα, καλή αντάμωση,  στο πάντα και στο ποτέ, στο παντού και στο πουθενά, στο εντελώς και στο καθόλου.

Το διάλειμμα σου στα εγκόσμια, ήταν για πολλούς χαρά, φως, ελπίδα.

Γι αυτό, γι αυτά, σε ευχαριστούμε.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΚΟΜΜΑ, ΒΙΟΙ ΑΣΥΜΠΤΩΤΟΙ.

Ακούσαμε σήμερα τον πρωθυπουργό, σε συνέντευξη του στον κομματικό τους Ρ/Σ να λέει, μεταξύ άλλων, ότι θα προχωρήσει σε εσωτερικό (ευτυχώς) δημοψήφισμα, μεταξύ των μελών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για να λύσει το πρόβλημα λειτουργίας της κυβέρνησης που έχει προκύψει μετά την στάση της «αριστερής πλατφόρμας» στη Βουλή, αλλά και της πλειοψηφίας της κ.ε. στο κόμμα τους.Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης που το κόμμα του πήρε 36% στις εκλογές του Γενάρη και που πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή που εκπροσωπεί το 100% των Ελλήνων θα πάει να ζητήσει, στην ουσία, νέα εντολή, από ένα σώμα 35000 κομματικών μελών που τον είχε εκλέξει πρόεδρο όταν αυτός τους έλεγε ότι θα σκίσει τα μνημόνια.Δεν βλέπει ότι όλοι έχουν καταλάβει πως, για μία φορά ακόμα, προσπαθεί να φορτώσει σε άλλους τις μεγάλες ευθύνες του για την κατάσταση στην οποία έχει φέρει την χώρα; Τα πράγματα είναι τόσο απλά, που η μη κατανόηση τους δεν είναι αδικαιολόγητη, είναι ύποπτη.
Αν πιστεύει αληθινά ότι η θέση της Ελλάδας είναι στον πυρήνα της ΕΕ. και αν θέλει πραγματικά να πετύχει η ολοκλήρωση του τρίτου μνημονίου, να σταματήσει την εσωκομματική «κλάψα», την εξωκομματική «αξιοπρέπεια» και το έσω-έξω παραμύθιασμα, και να βγάλει ένα διάγγελμα προς όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες, και όχι προς επιλεγμένους πελάτες, να τους πει για «πρώτη φορά» την αλήθεια και να ξεκινήσει τις διαδικασίες για την συγκρότηση μίας κυβέρνησης «εξόδου της χώρας στις αγορές».
Την αφοπλισμένη χειροβομβίδα που κρατάει, την έχει φτιάξει, με τα σφάλματα του, τόσο μεγάλη, που δεν θα βρεθεί κανένας τόσο γενναίος, φιλόδοξος, τυχοδιώκτης ή ηλίθιος να τον ξαλαφρώσει από αυτή. Στο κάτω-κάτω, για να τα κάνει κανείς όλα αυτά δεν χρειάζεται να είναι «φωτεινό αστέρι», «μεγάλος προϊστάμενος», ή «πατερούλης», ούτε να έχει πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Λίγο καθαρό μυαλό και λίγη αγάπη γι αυτόν τον τόπο, φτάνουν και περισσεύουν!