«ΑΝΟΙΧΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΤΡΕΧΤΕ»

Σε χθεσινοβραδινή πολιτική τηλεοπτική εκπομπή ανταλλαγής απόψεων, ακούσαμε την, συμπαθέστατη για τις απόψεις και τη στάση της στα θέματα της πανεπιστημιακής παιδείας καθηγήτρια, κ. Βάσω Κιντή, σαν εκπρόσωπο του κόμματος «Το Ποτάμι», να αναπτύσσει δύο καινοφανείς θεωρίες:

Η πρώτη ήταν, περίπου, ότι «και μόνο ότι οι συμμετέχοντες στο ευρωψηφοδέλτιο του Ποταμιού δεν έχουν ασχοληθεί μέχρι σήμερα με την πολιτική, σημαίνει, αυτόματα, πως το κόμμα τους φέρνει το καινούργιο στα πολιτικά πράγματα, αυτό δηλαδή που ζητάει ο κόσμος». 

Αυτό, στην ουσία, σημαίνει ότι μοναδικό κριτήριο πολιτικής ποιότητας και αξιοπιστίας είναι τα ένσημα ενασχόλησης με την πολιτική: όσο λιγότερα, τόσο καλύτερα, με άριστα τα μηδενικά! Με δοσμένο ότι οι κοινοβουλευτικές ομάδες όλων των κομμάτων είναι πολύ νέες σε πολιτική ηλικία, και το Ποτάμι, σε μερικά χρόνια, θα είναι ένα, σχετικά, παλιό, άρα αναξιόπιστο κόμμα.

Η δεύτερη, σαν απάντηση στην παρατήρηση περί ελλείψεως συγκεκριμένου προγράμματος από το Ποτάμι, ήταν, περίπου, ότι «όλοι εμείς που συγκροτούμε το Ποτάμι είχαμε, από πριν, ο καθένας τις απόψεις του για διάφορα θέματα, και αυτές είναι σήμερα, μέχρι να γίνει μία καλύτερη επεξεργασία, οι απόψεις του κόμματος μας». 

Αυτό όμως, σε πιο κατανοητούς όρους, σημαίνει ότι υπάρχει μία ομάδα που κατεβαίνει στο γήπεδο να διεκδικήσει μία καλή θέση στο πρωτάθλημα, αλλά, επειδή δεν έχει ακόμη αποφασίσει με τι σύστημα θα παίξει, ο καθένας φοράει ότι χρώμα φανέλα θέλει, κλωτσάει την μπάλα προς όποια κατεύθυνση θέλει και, όλοι μαζί, καταγγέλλουν στο διαιτητή τους αντίπαλους ότι παίζουν, όχι μη τηρώντας τους κανόνες, αλλά με παλιούς κανόνες!

Πριν από τριάντα τρία χρόνια, στο μεγάλο σεισμό των Αλκυονίδων, είχε συμβεί το παρακάτω περιστατικό: Υπήρχε ένα διώροφο σπίτι, ένα από τα χιλιάδες που χτίζονταν αυθαίρετα για να στεγάσουν όνειρα και ανάγκες φτωχών οικογενειών. Στο καθιστικό του υπήρχαν δύο πόρτες, η μία έβγαζε σε ένα ταρατσάκι κι από εκεί σε σκάλα για την αυλή και η άλλη στο υπνοδωμάτιο ενός παλιότερου προσφυγικού σπιτιού το οποίο όμως είχε πρόσφατα κατεδαφιστεί για να χτιστεί το σπίτι που θα στέγαζε, με τη σειρά του, τα όνειρα και της ανάγκες της κόρης της οικογένειας. Στη θέση του υπήρχαν μπάζα, και πίσω από αυτή την πόρτα του καθιστικού ένα κενό βάθους τριών περίπου μέτρων.

Την ώρα του σεισμού παιζόταν στην τηλεόραση ένα δημοφιλές σήριαλ, «Το Φως του Αυγερινού» νομίζω, και η οικογένεια, μαζεμένη στο καθιστικό, το παρακολουθούσε. Όταν άρχισε το ταρακούνημα η μάνα φώναξε από την κουζίνα σεισμός! Ανοίχτε την πόρτα και τρέχτε έξω!. Όλοι έτρεξαν προς την πόρτα που έβγαζε στο ταρατσάκι, ξεκλείδωσαν και σε μηδέν χρόνο ήταν στην αυλή. Ένας γείτονας όμως, που έβλεπε μαζί τους τηλεόραση, δεν ήξερε και τα κατατόπια, ξεκλείδωσε την πόρτα που έβγαζε στο κατεδαφισμένο και έκανε βουτιά στο κενό, βουτιά που του στοίχισε αρκετές μέρες στο ΚΑΤ.

Θυμήθηκα την ιστορία με το σεισμό, γιατί χθες το βράδυ η κ. Βάσω Κιντή αυτό μας είπε στην ουσία: «ανοίχτε την πόρτα και τρέχτε»!!!

Κανείς τους δεν μπαίνει στον κόπο να μας πει τι είναι πίσω από την πόρτα και είναι κρίμα, απέναντί στα κόμματα του πολιτικού συστήματος να παρουσιάζεται σαν πρόταση η φυγή προς το άγνωστο αντί του δρόμου προς το μέλλον.

Σημείωση: Με τα παραπάνω δεν υπονοώ ότι τα κόμματα του κοινοβουλίου έχουν σαφή προγράμματα, ότι λένε την αλήθεια ή ότι είναι πυλώνες εκσυγχρονισμού και προόδου, κάθε άλλο μάλιστα! Αλλά, δυστυχώς, απέναντι στο «ανοίχτε την πόρτα και τρέχτε», αποκτούν λόγο ύπαρξης.