Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

Όσο η επικράτηση της νομιμότητας, σε όλους τους τομείς της ζωής, δεν θα αποτελεί αίτημα της πλειοψηφίας της κοινωνίας, η προσμέτρηση, από το πολιτικό σύστημα, του «πολιτικού κόστους» κάθε απόφασης για μεταρρύθμιση, θα αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την πρόοδο.

Απόδειξη, η τροπολογία, που υπογράφτηκε από 185 βουλευτές όλων των κομμάτων, για την κατάργηση άρθρου νόμου που ψηφίστηκε σαν μνημονιακή υποχρέωση και προέβλεπε την άρση της υποχρεωτικής εισφοράς των μελών διαφόρων επαγγελματικών κλάδων στα επιμελητήρια τους. 

Έτσι, τα επιμελητήρια συνεχίζουν να έχουν σταθερή πρόσοδο, ανεξάρτητα από το είδος και την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν στα μέλη των.

Ακόμα, η μεγαλύτερη αντίδραση στις οικονομικές, κοινωνικές και θεσμικές αλλαγές συστήματος προέρχεται από τους διαμεσολαβητές μεταξύ των διαφόρων ομάδων συμφερόντων και της πολιτείας. 

Παράδειγμα η αναταραχή, αυτές τις μέρες,  στις λαϊκές αγορές. Οι προτεινόμενες από την κυβέρνηση ρυθμίσεις, όπως μάλιστα διαμορφώθηκαν μετά και από προτάσεις βουλευτών, είναι υπέρ των εμπόρων και των παραγωγών, αλλά δεν είναι υπέρ των διαμεσολαβητών  μεταξύ αυτών και του κράτους, συνδικαλιστών του κλάδου αλλά και βουλευτών και δημάρχων, οι οποίοι χάνουν το ρόλο τους και, ίσως, κάποια οφέλη.

Ας ελπίσουμε ότι πρόκειται για τους τελευταίους σπασμούς ενός κόσμου που φεύγει και τους ώδινες της γέννας του κόσμου που έρχεται.