Η σοφία της ανάγκης

Σήμερα το πρωί, κλαδεύοντας ένα πουρνάρι που μου έκλεινε το πέρασμα, ανακάλυψα, με λύπη μου, ότι μαζί με το κλαρί είχα «κλαδέψει» και τη φωλιά ενός μικρού πουλιού.

Η ζωή στη φύση μου δίνει πολύ συχνά, σχεδόν καθημερινά, την ευκαιρία να ξαναανακαλύπτω και να θαυμάζω τη σοφία της. 

Κατ’ αρχή, ήταν το σχήμα της φωλιάς. Το ακανόνιστο, φαινομενικά αλλά όχι τυχαία, ημισφαίριο της εξωτερικής επιφάνειας της, ήταν έτσι ακριβώς φτιαγμένο, ώστε να δένεται και να αρμολογείται με ασφάλεια στα κλαράκια και τα φύλλα του κλαδιού όπου στηριζόταν.

 Μετά, το τέλειο ημισφαίριο του εσωτερικού πλεγμένο από πολύ λεπτές ίνες, αρκετά σφιχτό για να μη μπάζει κρύο,  αρκετά αραιό για να μην κρατά νερό και εντελώς λείο για να μην ενοχλεί το τρυφερό κορμάκι του νεοσσού. 

Τέλος,  το σημείο που ακουμπούσε η φωλιά στο κλαρί, ήταν αρκετά παχύ για να μην το κουνάει συνέχεια ο άνεμος, αλλά αρκετά λεπτό ώστε να μην αντέχει το βάρος ενός τετράποδου εχθρού, όπως πχ. η γάτα.

 Κι ακόμη ακόμη, χτισμένη απάνεμα προς το Μαΐστρο που είναι ο πιο συνηθισμένος άνεμος στα μέρη μας.

Είδα έτσι, για άλλη μία φορά, ότι όλα τα έμβια όντα είναι το ίδιο σοφά όταν πρόκειται για την κάλυψη των βασικών τους αναγκών, με εξαίρεση τον άνθρωπο που δημιουργεί συνεχώς νέες ανάγκες, τις βαφτίζει βασικές και για να τις καλύψει χαλάει την υγεία και την ηρεμία του, σκοτώνει τους συνανθρώπους του και καταστρέφει τον πλανήτη.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η φύση, τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη διαιώνιση της δεν την έχει αναθέσει στους ανθρώπους, αλλά στις μέλισσες!