Στο facebook (τοίχο) της Βάσως Κιντή διάβασα
χθες μίαν ανάρτηση την οποία μεταφέρω αυτούσια, για να την σχολιάσω.
Βάσω Κιντή
persona non grata...
Ξέρω ότι η υποκρισία είναι στοιχείο του πολιτισμού –χωρίς αυτή, υπό μια έννοια, δύσκολα θα συμβιώναμε. Ξέρω επίσης ότι όταν κάποιος πεθαίνει οι αντιμαχίες μαζί του σταματούν. Όμως αναρωτιέμαι, η Σύνοδος των Πρυτάνεων που εξέδωσε ψήφισμα για να εκφράσει τα θλίψη της για τον θάνατο του Βασίλη Παπάζογλου σημειώνοντας ότι είχε «σημαντική συνεισφορά στα ακαδημαϊκά δρώμενα», έχει ξεχάσει ότι τον Δεκέμβριο του 2011, σε έκτακτη σύνοδο στο Λαύριο τον είχε χαρακτηρίσει persona non grata και δεν του είχε επιτρέψει την είσοδο παρότι ήταν Ειδικός Γραμματέας Ανώτατης Εκπαίδευσης; Ο πρύτανης του ΕΜΠ (που σήμερα εκφώνησε μάλιστα και επικήδειο) και ο πρύτανης του ΑΠΘ (που υπογράφει τη χθεσινή δήλωση θλίψης) ήταν από τους πρωτεργάτες εκείνου του κλίματος και εκείνης της εποχής. Ο κ. Μυλόπουλος μάλιστα σε προσωπική του δήλωση, αφού εξήρε την εντιμότητα και το ήθος του εκλιπόντος, σημείωσε ότι η δική του αναγνώριση αυτών των χαρακτηριστικών έχει μεγαλύτερη αξία από την αναγνώριση των φίλων του. Λες και η ακαδημαϊκή κοινότητα χρειάζεται την αναγνώριση του πρύτανη του ΑΠΘ για να μάθει το ακαδημαικό και πολιτικο ήθος του Βασίλη Παπάζογλου.
Ξέρω ότι η υποκρισία είναι στοιχείο του πολιτισμού –χωρίς αυτή, υπό μια έννοια, δύσκολα θα συμβιώναμε. Ξέρω επίσης ότι όταν κάποιος πεθαίνει οι αντιμαχίες μαζί του σταματούν. Όμως αναρωτιέμαι, η Σύνοδος των Πρυτάνεων που εξέδωσε ψήφισμα για να εκφράσει τα θλίψη της για τον θάνατο του Βασίλη Παπάζογλου σημειώνοντας ότι είχε «σημαντική συνεισφορά στα ακαδημαϊκά δρώμενα», έχει ξεχάσει ότι τον Δεκέμβριο του 2011, σε έκτακτη σύνοδο στο Λαύριο τον είχε χαρακτηρίσει persona non grata και δεν του είχε επιτρέψει την είσοδο παρότι ήταν Ειδικός Γραμματέας Ανώτατης Εκπαίδευσης; Ο πρύτανης του ΕΜΠ (που σήμερα εκφώνησε μάλιστα και επικήδειο) και ο πρύτανης του ΑΠΘ (που υπογράφει τη χθεσινή δήλωση θλίψης) ήταν από τους πρωτεργάτες εκείνου του κλίματος και εκείνης της εποχής. Ο κ. Μυλόπουλος μάλιστα σε προσωπική του δήλωση, αφού εξήρε την εντιμότητα και το ήθος του εκλιπόντος, σημείωσε ότι η δική του αναγνώριση αυτών των χαρακτηριστικών έχει μεγαλύτερη αξία από την αναγνώριση των φίλων του. Λες και η ακαδημαϊκή κοινότητα χρειάζεται την αναγνώριση του πρύτανη του ΑΠΘ για να μάθει το ακαδημαικό και πολιτικο ήθος του Βασίλη Παπάζογλου.
Και τώρα, το
ταπεινό μου σχόλιο:
Στις
κηδείες, αποκαλούμε συνήθως «κοράκια» αυτούς που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους
για τη μεταφορά της σορού του κηδευόμενου από την εκκλησία στον τάφο.
Μας
διαφεύγει συνήθως ότι σε μία κηδεία μπορούν να παρευρεθούν πολλών ειδών
κοράκια.
Κοράκια κληρονόμοι, που βιάζονται να τελειώσει
η κηδεία για να προχωρήσουν στη μοιρασιά της κληρονομιάς.
Κοράκια
πολιτικοί, που πηγαίνουν για να σφίξουν το χέρι των συγγενών και φίλων του
μακαρίτη μπας και ψαρέψουν κανένα ψηφαλάκι.
Κοράκια που
θέλουν, όταν χρειαστεί, να λένε «ήμουν κι εγώ εκεί».
Κοράκια που
επιδιώκουν, με κάθε τρόπο, και χωρίς να κρατούν κανένα πρόσχημα, την
αυτοπροβολή τους με την εκφώνηση ενός επικήδειου, γεμάτου από στόμφο και άδειου
από ουσία, γεμάτου από λέξεις και άδειου από νόημα, γεμάτου, τελικά, από
υποκρισία.
Τα κοράκια
του τελευταίου είδους είναι και τα χειρότερα, στη συγκεκριμένη μάλιστα κηδεία
έτυχε (;) να είναι, εκτός από κοράκια, και πρυτάνεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου