Βλέποντας πολλές φορές διαφημίσεις για παιχνίδια, σκέφτομαι τα εγγόνια μου και τα παιχνίδια τους, σκέφτομαι και τα παιχνίδια της δικής μου εποχής. Φοβάμαι ότι δεν μπορώ να κρίνω και να συγκρίνω αντικειμενικά, αλλά επειδή δεν με παίρνει να περιμένω τα συμπεράσματα των ερευνητών του μέλλοντος, προχωράω σε μερικά δικά μου.
Έχω τη γνώμη ότι το παιδικό παιχνίδι βοηθά τέσσερεις βασικές διαδικασίες της ανάπτυξης του παιδιού.
-Πρώτα απ’ όλα, του προσφέρει δυνατότητες «δημιουργικής καταστροφής». Μέσα από την καταστροφή ενός παιχνιδιού, το παιδί αποκτά συνείδηση του όλου και των μερών του, των σχέσεων μεταξύ των δισδιάστατων σχημάτων και των τρισδιάστατων όγκων, του εμφανούς και του κρυμμένου, των δυνατοτήτων των χεριών του και του ρόλου του στη μεταβολή μίας υλικής πραγματικότητας.
-Δεύτερο, βοηθά στην ανάπτυξη της φαντασίας του. Πραγματικό για τον κάθε ένα μας είναι, αυτό που θεωρούμε για πραγματικό και αυτό που έχουμε μάθει από την πείρα και τις γνώσεις μας ότι είναι πραγματικό. Για ένα μικρό παιδί λοιπόν, η πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερο θέμα φαντασίας και σαφώς λιγότερο θέμα πείρας και γνώσεων. Έτσι, ένα παιδάκι μπορεί να «αναγνωρίσει» μία βάρκα σε ένα κομμάτι ξύλο, ένα μωρό σε μία πάνινη κούκλα, ένα όπλο σε μία κρεμάστρα, και πάει λέγοντας.
-Τρίτο, βοηθά στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων του. Ένα κατάλληλο παιχνίδι κάνει το παιδί να αποκτά συνείδηση των σωματικών και πνευματικών δυνατοτήτων του, αυτοπεποίθηση και ευχέρεια επανάληψης ορισμένων κινήσεων ή σκέψεων με τη σωστή σειρά, του δίνει δηλαδή τη δυνατότητα να αποκτά δεξιότητες. Οι δεξιότητες που συνεχίζει να αποκτά με αυτόν τον τρόπο, γίνονται όλο και πιο σύνθετες και το προετοιμάζουν για τις απαιτήσεις της σχολικής ζωής.
-Τέλος, το παιχνίδι προσφέρει ψυχαγωγία, τέρψη, γνώση, πληροφόρηση. Πιστεύω ότι πολλά από τα πιο χρήσιμα εφόδια για την επιβίωση μας, από τα πιο ωραία ταξίδια μας, από τα πιο ακριβά όνειρα μας, έχουν βάση, αιτία, ή αρχή τα παιχνίδια μας.
Για τους παραπάνω λόγους, στην επιλογή ενός παιχνιδιού πρέπει τον πρώτο λόγο να έχουν, η αγάπη, το ένστικτο, η γνώση και η ποιότητα και όχι το μέγεθος, ο ανταγωνισμός, η μόδα, η συσκευασία και η τιμή. Το παιχνίδι πρέπει να φανερώνει αλλά και να κρύβει. Να χορταίνει αλλά και να μη μπουχτίζει. Να μοιάζει γνωστό αλλά να είναι και άγνωστο.
Οι εγγονούλες μου έχουν ατέλειωτα καλάθια και κούτες με παιχνίδια, παίζουν όμως πάντα με τα ίδια, ελάχιστα, αγαπημένα τους. Δύο-τρεις ξεμαλλιασμένες μονόφθαλμες και ταλαιπωρημένες κούκλες (είναι οι πιο παλιές τους και γι’ αυτό έχουν προλάβει να τις αγαπήσουν), ένα μικρό και σχεδόν άχρηστο οργανάκι (γιατί μπορούν με αυτό να παράγουν μόνες τους μουσική), μερικά παζλς (γιατί με αυτά μπορούν και παράγουν ένα σύνολο από τα μέρη του) και, από εκεί και μετά αρχίζει το χάος. Τα εργαλεία κουζίνας της γιαγιάς τους, τρίφτες, κουτάλες, μπρίκια, σουρωτήρια και ότι άλλο βάλει ο νους σας, τα βάζουν σε ένα καλαθάκι (πάντα το ίδιο) και αναχωρούν για το δωμάτιο που παίζουν. Το ίδιο γίνεται και με τα δικά μου εργαλεία, μόνο που, επειδή με αυτά μπορεί να χτυπήσουν, συμμετέχω και εγώ διακριτικά στο παιχνίδι τους. Ξέχασα να πω ότι από το δεύτερο χρόνο της ύπαρξης τους τρελαίνονται να μουτζουρώνουν χαρτιά και είναι ωραίο να βλέπεις πως, χρόνο με το χρόνο, οι μουτζούρες μεταμορφώνονται σε σχήματα και τα σχήματα σε εικόνες.
Το κακό(;) είναι πως στο ίδιο δωμάτιο, περιμένοντας υπομονητικά την ανακύκλωση, μαραζώνουν παραμελημένες προσωπικότητες του κουκλόκοσμου, ξεθωριάζει η πλαστική επίπλωση ενός κουκλόσπιτου που δεν του λείπει τίποτα αλλά και δεν σημαίνει τίποτα για τα παιδιά και αργοπεθαίνουν ασήμαντα ομοιώματα ανθρώπων και ζώων, που το ενδιαφέρον γι’ αυτά τέλειωσε πριν τελειώσουν οι μπαταρίες τους.
Συνοψίζοντας:
-Μη φλομώνετε τα παιδιά με παιχνίδια . Δεν προλαβαίνουν να τα γνωρίσουν, να τα αγαπήσουν, να τα παίξουν.
-Μη δίνετε στα παιδιά παιχνίδια που είναι φτιαγμένα με τη λογική των μεγάλων. Αυτά μπορεί να είναι καλά για να παίζουν οι γονείς, αλλά τα παιδιά τα αφήνουν αδιάφορα.
-Μην αγοράζετε ένα παιχνίδι, μόνο και μόνο επειδή σας άρεσε η διαφήμιση του. Οι διαφημίσεις είναι για να πουλιούνται τα παιχνίδια, όχι για να αγοράζονται.
-Μη δωρίζετε ένα παιχνίδι χωρίς να υπάρχει λόγος. Στα παιδιά αρέσει να συνδέουν τα δώρα με ημερομηνίες και γεγονότα.
-Τέλος, μη ξεχνάτε ότι τα παιδιά διαθέτουν τρομερή φαντασία και επινοητικότητα. Αφήστε τα να «εφεύρουν» τα παιχνίδια τους. Θα είναι γι’ αυτά το μεγαλύτερο δώρο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου