ΟΔΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ

Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας
Είναι οι γιοί και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή
Έρχονται στη ζωή με τη βοήθεια σας, αλλά όχι από εσάς
Και μ’ όλο που είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας
…………………………………………………………………………………………………………………………………….
Εσείς είστε τα τόξα απ’ όπου τα παιδιά σας σαν ζωντανά βέλη θα τιναχτούν μπροστά
………………………………………………………………......
Το λύγισμα σας στα χέρια του τοξότη ας είναι για σας χαρά
…………………………………………………………………...

                Χαλίλ Γκιμπράν, «Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ»  (Για τα παιδιά)


Όταν, μετά από ένα γάμο δημιουργείται ένα καινούργιο ζευγάρι, δεν συντελείται μόνο σαρκική ένωση, κατά πως λέει ο παπάς, αλλά και πνευματική, συναισθηματική, κοινωνική, οικονομική.
 Το προϊόν αυτής της ένωσης  είναι δύο νέα πρόσωπα με νέα χαρακτηριστικά, δύο νέοι, στην ουσία, χαρακτήρες που, όμως λειτουργούν πια και σαν ενιαίο σύστημα. Η αλλαγή αυτή, παρ’ όλο που είναι και επιθυμητή και ευχάριστη για το νέο ζευγάρι, δεν είναι -μερικές φορές- ευχάριστη για τους γονείς.
 Αυτό είναι πιο συνηθισμένο για τους γονείς του αγοριού γιατί, ενώ το αγόρι αποσπάται από τη γονική εστία για να δημιουργήσει με τη σύντροφό του τη δική τους, το κορίτσι κρατάει περισσότερη επαφή, με τη μητέρα του κυρίως, για πρακτικά περισσότερο ζητήματα. Έτσι, οι γονείς του αγοριού έχουν το συναίσθημα ότι «η νύφη τους πήρε το παιδί». Κανείς δεν τους το πήρε. Μόνο του έφυγε, γιατί έχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και τραβάει το δρόμο του.

Πώς όμως οι γονείς μπορούν να διαχειριστούν αυτή την αλλαγή με το μικρότερο κόστος και το μεγαλύτερο όφελος γι’ αυτούς και για το νέο ζευγάρι;

Ας προσπαθήσουμε να το δούμε σαν ένα «οδικό χάρτη επιβίωσης γονέων (και παππούδων)»

1.  Οι γονείς δεν περιμένουν τίποτα από το παιδί τους και την/τον σύντροφο του  και γι’ αυτό, ό,τι τους δίνεται από αυτούς είναι ένα ευπρόσδεκτο δώρο.

2.  Οι γονείς δεν δίνουν τίποτα στο παιδί τους και την/τον σύντροφο του, αν δεν θέλουν ή δεν μπορούν να δώσουν, και δεν περιμένουν ευγνωμοσύνη ή ανταπόδοση γι’ αυτά που δίνουν.

3.  Οι γονείς δεν πρέπει να βλέπουν την/τον σύντροφο του παιδιού τους σαν σφετεριστή ή ανταγωνιστή. Το παιδί τους και η/ο σύντροφος του,  πρέπει να αντιμετωπίζονται από τους γονείς σαν  δύο ξεχωριστά -νέα- άτομα, αλλά και σαν ένα «ενιαίο σύστημα», με «ενιαία συμπεριφορά». Αυτή η ενιαία νέα συμπεριφορά μπορεί να είναι χειρότερη από την προηγούμενη συμπεριφορά  του παιδιού τους γιατί έχει προκύψει σαν μείγμα δύο διαφορετικών συμπεριφορών.  (Γι’ αυτό, πιο τυχεροί γονείς είναι αυτοί που η/ο σύντροφος του παιδιού τους είναι καλύτερη/καλύτερος από το παιδί τους).

4.  Οι γονείς δεν πρέπει να περιμένουν από το παιδί τους να τους νοιάζεται περισσότερο απ’ ότι τους νοιάζεται η/ο σύντροφος του. Αν συμβεί αυτό, είναι πολύ πιθανό να υπάρξει δυσαρμονία  στο ζευγάρι. (Πράγμα που οι γονείς ,όχι μόνο δεν πρέπει να θέλουν, αλλά πρέπει να προσπαθούν να το αποτρέπουν με κάθε τρόπο). Γι’ αυτό και οι όποιες καινούριες γι’ αυτούς συμπεριφορές του παιδιού τους  (καλύτερες, ή χειρότερες) μπορεί να τους ευχαριστούν ή να τους δυσαρεστούν αλλά πρέπει να ερμηνεύονται σαν συμπεριφορές του «ενιαίου συστήματος».
5.Το παιδί-«ενιαίο σύστημα» προβάλλει, συνήθως, αιτήματα προς τους γονείς. Τα αιτήματα αυτά έχουν το περιεχόμενο που επιβάλλει το πλέον απαιτητικό από τα δύο μέρη του ζευγαριού, και υποβάλλονται με τον τρόπο που επιλέγει αυτό.

6.  Οι γονείς, επειδή είναι, συνήθως, κάποιας (τρίτης) ηλικίας και επειδή έχουν και αυτοί το δικαίωμα να ζήσουν ειρηνικά τα χρόνια που έχουν μπροστά τους, πρέπει να απαλλαγούν από τα σύνδρομα  του γονέα προστάτη, του γονέα χορηγού, του γονέα αφέντη και του γονέα ξερόλα. Πρέπει όμως, ταυτόχρονα, να αναπτύξουν ένα μηχανισμό προστασίας τους από τις κάθε είδους πιέσεις που ασκεί το παιδί-«ενιαίο σύστημα». Ο μηχανισμός αυτός έχει δύο στοιχεία, την αξιοπρέπεια και την σταθερότητα-αποφασιστικότητα.

-Αξιοπρέπεια: Δεν ζητάνε τίποτα, ούτε με άμεσο, ούτε με έμμεσο τρόπο, ούτε σαν παροχή, ούτε σαν αντιπαροχή, συναισθηματική, υλική, ή άλλη. Δεν παρακαλούν για τίποτα και δέχονται ότι τους παρέχεται, μόνο όταν αυτό τους ευχαριστεί. Όταν νοιώθουν ότι είναι ανεπιθύμητοι, ή,  έστω, ανεκτοί, δεν πλησιάζουν και δεν στενοχωριούνται γι’ αυτό. Επίσης, δεν πλησιάζουν όταν δεν θέλουν οι ίδιοι. Αυτό δεν κάνει άλλωστε και το παιδί τους;

- Σταθερότητα : Έχουν πάντα την ίδια άποψη για το ίδιο θέμα και την άποψη αυτή την αλλάζουν μόνο όταν πεισθούν γι’ αυτό. Για αυτό το λόγο, το ναι σημαίνει ναι, το όχι σημαίνει όχι και δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση. Είναι καλό να είναι διαθέσιμοι, όποτε μπορούν και θέλουν, αλλά ποτέ δεν πρέπει να θεωρούνται δεδομένοι.

7.  Επειδή τα εγγόνια χρησιμοποιούνται πολλές φορές σαν πολιορκητικός κριός, ο παππούς και η γιαγιά πρέπει να δείξουν από την αρχή ότι η αγάπη τους για τα εγγόνια τους είναι αυτόνομη και δεν έχει καμία σχέση με το ότι αυτά είναι παιδιά του παιδιού τους. Αυτό σημαίνει ότι η όποια προσφορά προς τα εγγόνια τους θα είναι δική τους επιλογή και όχι ικανοποίηση επιλογής ή απαίτησης του παιδιού τους. Ο παππούς και η γιαγιά θα έχουν συνεισφέρει τα μέγιστα στην ανατροφή των εγγονιών τους, όταν αυτά, κάθε φορά που τους συναντούν, τους κοιτάζουν στα μάτια με χαμόγελο και όχι στα χέρια με περιέργεια.


 Σημείωση: Κάθε συμβολή στη συμπλήρωση αυτού του οδικού χάρτη, είναι ευπρόσδεκτη.