Οι "αντάρτες"
Αντάρτης. Λέξη με μεγάλη ιστορική και πολιτική φόρτιση.
Σημαίνει τον αντιρρησία, τον επαναστάτη, το στασιαστή, τον εξεγερμένο κ.ά., και αποπνέει μίαν οσμή ελευθερίας, ανεξαρτησίας, χειραφέτησης.
Στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, αντάρτης χαρακτηρίζεται (συνήθως αυτοχαρακτηρίζεται, ή αρέσκεται να τον χαρακτηρίζουν) αυτός που, ενώ έχει θέσει υποψηφιότητα στο κόμμα του για υποψήφιος δήμαρχος (ζητάει δηλαδή να πάρει το χρίσμα), έχοντας συμφωνήσει στη διαδικασία επιλογής, αν δεν επιλεγεί υποψήφιος αυτοανακηρύσσεται αντάρτης, δίνει το χρίσμα στον εαυτό του και κατεβαίνει στις εκλογές σαν «των εχθρών του λαού σκληρός τιμωρός», ένα είδος αυτοδιοικητικού Ζορό.
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν πράγματι τσαγανό. Αφού πρώτα φιλήσουν, όπως λέει ο λαός, κατουρημένες ποδιές για να πάρουν το χρίσμα, έτσι και "δεν τους κάτσει" παίρνουν τ’ άρματα και βγαίνουν στο κλαρί, καταγγέλλοντας τις διαδικασίες που είχαν αποδεχθεί, μέχρι "να φάνε πόρτα" .
Με τα παραπάνω δεν εννοώ ότι τα κόμματα είναι άμοιρα ευθυνών, ίσως να έχουν τις περισσότερες. Αλλαγές της τελευταίας στιγμής, παζαρέματα που ανέδειξαν άλλον "τυχερό", καραμπόλες από συμφωνίες με άλλα κόμματα και ένας σωρός άλλες αιτίες κάνουν τους αντάρτες συμπαθείς.
Επειδή όμως ψηφοφόρος δεν σημαίνει, κατ’ ανάγκη, και ψυχολόγος και επειδή ακόμη, ο ψηφοφόρος απαιτεί από τον/την υποψήφιο/α δήμαρχο του, μεταξύ άλλων, ευθύτητα, συνέπεια και αξιοπρέπεια, θα συνιστούσα στους ρομαντικούς που θέλγονται από την ταμπέλα του αντάρτη, πριν φτάσουν μπροστά στη κάλπη, να το σκεφτούν λίγο ακόμη.
"Οι αντιστασιακοί"
Στις 10 Ιανουαρίου κυκλοφόρησε το πρώτο κείμενο δημόσιας διαβούλευσης για το πρόγραμμα "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ". Η κοινωνία παρακολούθησε όλες τις φάσεις της εξέλιξης του, από ένα πρόπλασμα ολοκληρωμένης πρότασης μίας ριζικής - επαναστατικής θα έλεγα – τομής στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, σε ένα νομοθέτημα που ταράζει το τέλμα στο οποίο βρίσκεται, εδώ και πολλά χρόνια, ο βασικότερος θεσμός άμεσης δημοκρατίας στη χώρα μας.
Η κριτική και οι αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης, κυμάνθηκαν μεταξύ κακοπιστίας και μιζέριας και απέδειξαν για άλλη μία φορά την ανυπαρξία λόγου και θέσεων της συντηρητικής παράταξης, καθώς και τη δεξιά ανασφάλεια (ανασφάλεια μη και δεν τους βγαίνουν τα κουκιά) της όλης αριστεράς.
Σε επίπεδο προσώπων, και δη δημοτικών αρχόντων, εντοπίστηκαν, λίγες είναι η αλήθεια, συμπεριφορές, παράξενες μεν, ερμηνεύσιμες δε. Ήταν συμπεριφορές αντίδρασης που έγινε προσπάθεια να παρουσιαστούν σαν "αντίσταση εναντίον ενός νομικού εκτρώματος το οποίο, αν εφαρμοζόταν, θα κατέστρεφε την τοπική αυτοδιοίκηση".
Η αντίδραση αυτή έχει τέσσερεις, κυρίως, λόγους.
1.- Η αύξηση του εκλογικού σώματος μικραίνει το ποσοστό των άμεσα εξυπηρετηθέντων (άρα, οιονεί ψηφοφόρων) από τους δημάρχους και απομακρύνει την πιθανότητα να παίξουν αυτοί σημαντικό ρόλο στην επανεκλογή των.
2.- Η μεγέθυνση της "εκλογικής επικράτειας" στην οποία θα εκτεθούν οι δήμαρχοι αυτοί σαν υποψήφιοι, μικραίνει την αναγνωρισιμότητα των και τους καθιστά περισσότερο άγνωστους, άρα λιγότερο εκλέξιμους.
3.- Η συνένωση των δήμων τους με άλλους δήμους, περιορισμένων οικονομικών θα τους μεταφέρει από τον "περίπατο" της ανέφελης εξουσίας, στα ανηφορικά και συννεφιασμένα μονοπάτια της οικονομικής πραγματικότητας των περισσοτέρων Ο.Τ.Α.
4.- Μία τελευταία, τέλος, κατηγορία δημάρχων είναι αυτοί που, και ξέρουν ότι δεν έχουν ελπίδες να επιβιώσουν σε ένα δήμο του Καλλικράτη, και φοβούνται ότι ο νέος δήμαρχος θα βρει ενοχλητικές εκκρεμότητες των, τις οποίες ίσως και να προωθήσει 'όπου δει".
Αυτές οι παραπάνω κατηγορίες, και ίσως και άλλες, συναπαρτίζουν τους "αντιστασιακούς του Καλλικράτη". Λίγους σε αριθμό, μικρούς, σε μπόι, ξεσκεπασμένους σε προθέσεις. Δοξάστε τους (αλλά, προς θεού, μην τους ψηφίσετε).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου