ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ

Το χειμώνα που μας πέρασε, φυτεύτηκαν από το δήμο μερικά δεντράκια στα πεζοδρόμια του χωριού, ένα από αυτά απέναντι από το καφενείο που μαζευόμαστε για τον πρωινό μας καφέ. Την άνοιξη, το δεντράκι πέταξε τα πρώτα του φυλλαράκια κι’ εμείς το καμαρώναμε. Ένα πρωί το βρήκαμε βαριά τραυματισμένο, σχεδόν κομμένο σύρριζα. Κάποιος από εμάς που ξέρει από αυτά, το γιατροπόρεψε και το δεντράκι συνέχισε να μεγαλώνει. Δεν πέρασαν λίγες μέρες και το δεντράκι ξαναχτυπήθηκε, αυτή τη φορά θανάσιμα. Το κόψανε εντελώς με πριόνι .Η κακία φάνηκε, προς στιγμή να νικάει, αλλά το δεντράκι επιμένει. Πέταξε νέο βλαστάρι από ένα μάτι κοντά στη ρίζα του. Όμως,
γιατί τόση κακία;

Στο νεκροταφείο του χωριού, υπάρχει ένας τάφος που, στα πόδια του νεκρού που αναπαύεται εκεί, είναι φυτεμένος ένας πυράκανθος. Όταν τον φύτεψα οι γύρω τάφοι ήταν ακόμη άδειοι. Τον φρόντισα τον πρώτο χρόνο, πήρε τ’ απάνω του, μεγάλωνε και ήταν μια χαρά. Με τον καιρό, γέμισαν και άλλοι τάφοι -πεθαίνει, βλέπεις, ο κόσμος- και κάποιος από τους συγγενείς που τους περιποιούνται θεώρησε καλό να αδειάζει τα απόλαδα του καντηλιού που άναβε, στη ρίζα του πυράκανθου που είχα φυτέψει. Το αποτέλεσμα ήταν ότι έκλεισαν οι πόροι στις ρίζες του φυτού κι αυτό ξεράθηκε. Όμως, γιατί τόση ασέβεια;

Πριν από λίγο καιρό, ένας γείτονας καθάριζε τον κήπο του από τα ξερά χόρτα. Χάρηκα που τον είδα, γιατί είχε ήδη αργήσει. Κόντευε να τελειώσει ο Ιούνιος. Αυτό που ακολούθησε το κόψιμο των χόρτων με γέμισε λύπη και απογοήτευση. Ο καλός μου γείτονας έριχνε τα χορτάρια που έκοβε στο διπλανό από το δικό του οικόπεδο, που κι’ αυτό είναι γεμάτο με ξερά γιατί κανείς δεν τα κόβει ποτέ. Όμως, γιατί τόση ανευθυνότητα;

Ένα σωρό είναι οι ωραίες διαδρομές μέσα στα δάση της περιοχής μας. Βουνό, θάλασσα, δάση, να ευχαριστούν τις αισθήσεις και να ξαλαφρώνουν την ψυχή. Κι’ όμως: η μαγεία του τοπίου βεβηλώνεται, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο συχνά, από τα μπάζα, τα παλιά έπιπλα και τα παλιά λάστιχα. Μικροί και μεγάλοι σωροί από κάθε είδους υλικά βρωμίζουν μόνιμα το δάσος και το μετατρέπουν από ευλογημένο τόπο, σε κρανίου τόπο. Όμως, γιατί τόση αδιαφορία;

Πολύ φοβάμαι ότι τα παραπάνω δεν είναι καθόλου καλά σημάδια. Δείχνουν επικίνδυνη ελάττωση της κοινωνικής μας συνείδησης, και αδυναμία μας να κατανοήσουμε ότι άνθρωπος και περιβάλλον αποτελούν ένα σύστημα και ότι θα ζήσουν μαζί ή θα πεθάνουν μαζί. Δείχνουν ότι το εγώ έχει κυριαρχήσει πάνω στο εμείς, το ατομικό πάνω στο συλλογικό. Δείχνουν, τέλος, ότι έχοντας εμπλακεί τόσο πολύ στη λογική του στενού συμφέροντος δεν συνειδητοποιούμε ότι, εκεί που σταματά η ζωή της φύσης αρχίζει ο δικός μας θάνατος.

Μήπως προλαβαίνουμε ακόμη;