ΑΜΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ, ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ;

Τα παιδιά είναι:

Για να γελάνε, όταν οι μεγάλοι τα αφήνουν να κάνουν ότι θέλουν

Για να κλαίνε, όταν οι μεγάλοι δεν τα αφήνουν να κάνουν ότι θέλουν

Για να τα αγαπάμε, είτε γελάνε, είτε κλαίνε

Τα παιδιά δεν ξέρουν, γι΄αυτό φαντάζονται. (Η εγγονή μου, στα τρία της χρόνια, επειδή δεν μπορούσε να περιγράψει τι είναι χαρά μου είχε πει: «παππού, γιατί όλο θέλω να γελάω, χωρίς να λέμε αστεία»; και επειδή δεν μπορούσε να προσδιορίσει τον χρόνο, έλεγε: «δεν μου αρέσει το αύριο, γιατί ο μπαμπάς και η μαμά μου λένε, αύριο θα γυρίσουμε στην Αθήνα»).

Οι μεγάλοι είναι:

Για να γελάνε πίσω από την πλάτη μας, όταν μας κοροϊδεύουν

Για να κλαίγονται μπροστά μας μέχρι να τους πάρουμε χαμπάρι ότι μας κοροϊδεύουν

Για να μας λένε ψέματα ότι μας αγαπάνε και εμείς να κάνουμε ότι τους πιστεύουμε

Οι μεγάλοι δεν φαντάζονται, γι αυτό δεν ξέρουν (Εγώ, αν έπιανα τον εαυτό μου να γελάει χωρίς να μου λένε αστεία, θα ανησυχούσα, γιατί δεν έχω πια φαντασία, κι άμα άκουγα τη λέξη αύριο, θα κοίταζα το ημερολόγιο για να δω τι πρέπει να κάνω γιατί δεν ξέρω τι θέλω να κάνω)

Συμβουλέψαμε, καθοδηγήσαμε, καταπιέσαμε, αγχώσαμε τα παιδιά μας, όλα τα παιδιά, για να αποκτήσουν μια καλή μόρφωση, να βρουν μία καλή δουλειά, να κάνουν ένα καλό γάμο, να ζήσουν μία καλή ζωή.

Όνειρο μας, εκείνα τουλάχιστον να αποκτήσουν αυτά που δεν είχαμε εμείς στην ηλικία τους: Καλό σχολείο, καλό σπίτι, καλά ρούχα, καλά παιχνίδια, μουσική, χορός, σπορ, ταξίδια, όσο μεγαλύτερη οικονομική άνεση είχαμε, τόσο πιο πολλή ετοιματζίδικη αγάπη τους προσφέραμε.

Είτε τα καταφέραμε, είτε όχι, να αποκτήσουν αυτά που δεν είχαμε εμείς, αυτό που σίγουρα καταφέραμε ήταν να μην αποκτήσουν αυτά που είχαμε: Ελεύθερο χρόνο, ελεύθερους χώρους, μία μάνα και μία ζεστή αγκαλιά, μαζί με ένα πιάτο ζεστό φαγητό να μας περιμένουν όταν γυρίζαμε από το παιχνίδι ή από το σχολείο και μία γειτονιά που νοιαζόταν για όλα τα παιδιά της.

Το αποτέλεσμα της προσπάθειας μας;

Η καλή μόρφωση είναι στα χέρια της Δ.Ο.Ε., της Ο.Λ.Μ.Ε., της Π.Ο.Σ.Δ.Ε.Π. και των φροντιστηρίων. Η μάθηση, αντί για πάθος, υποχρέωση. Το πτυχίο, αντί για γνώση, μόρια στο Α.Σ.Ε.Π. Κάθε αξία έχει την τιμή της γι’ αυτό το χρήμα έχει αναγορευθεί στη μεγαλύτερη αξία.

Η καλή δουλειά είναι, ή δωδεκάωρο-και βάλε- με ανασφάλεια και χαμηλές αμοιβές, στον ιδιωτικό τομέα, ή οχτάωρο-και βάλε- με λιγότερη ανασφάλεια και χαμηλότερες αμοιβές, στο δημόσιο. Και στις δύο περιπτώσεις, ο ελεύθερος χρόνος, η κοινωνική ζωή, η ψυχαγωγία, είναι έννοιες σχεδόν άγνωστες.

Ο καλός γάμος σημαίνει ζευγάρια που, την ημέρα που παντρεύονται, έχουν ξεπεράσει τα τριάντα, με την ερωτική φλόγα να ζητάει το πρώτο σέρβις της, με τις πιστωτικές τους κάρτες τιγκαρισμένες από τις κάθε είδους δαπάνες, με μία πολυέξοδη τελετή, ένα δυσβάστακτο στεγαστικό δάνειο και μία μεγάλη πιθανότητα διαζυγίου.

Η καλή ζωή, βασίζεται στα πρότυπα που προβάλλουν τα τηλεοπτικά σκουπίδια, τα περιοδικά lifestyle, οι κάθε είδους προσφορές, υλικές και άυλες, εμπορικές και μη. Η φτώχια δεν μετριέται πια με το πόσα έχεις, αλλά με το πόσα σου λείπουν, κι αυτό για να νοιώθουν όλοι φτωχοί, για να κυνηγάνε όλοι το άπιαστο.

Τώρα τα παιδιά μας μεγαλώσανε και γίνανε σαν κι εμάς. Σαν κι εμάς; Δεν θα το έλεγα. Υπάρχει μία τεράστια διαφορά.

Στην εποχή μας, τα όνειρα μας ήταν καλύτερα από την πραγματικότητα που βιώναμε. Σήμερα, στη δική τους εποχή, η πραγματικότητα που βιώνουν ή που επιδιώκουν είναι καλύτερη από τα όνειρα τους, όχι επειδή είναι αντικειμενικά καλή, αλλά επειδή εμείς ξοδέψαμε τα πιο καλά τους όνειρα για να αγοράσουμε τη δική μας φτηνή πραγματικότητα.

Ο μόνος λόγος που με κάνει να χαίρομαι γιατί δεν είμαι πια μικρός, είναι το ότι δεν έχω να απαντήσω στο ερώτημα: «εσύ, άμα μεγαλώσεις τι θα γίνεις»;