Στις 25 του Οκτώβρη του 2010 σημειώθηκε ένα νέο ρεκόρ στην ταχύτητα αντίδρασης των κομμάτων της αντιπολίτευσης, στα ανακλαστικά τους δηλαδή, σε σχέση με μία κίνηση του πρωθυπουργού, πιο συγκεκριμένα στη διακαναλική συνέντευξη που έδωσε με θέματα τις δημοτικές εκλογές και την οικονομία.
Πάνω που, Ν.Δ., Κ.Κ.Ε. και ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., καθώς και άλλες αντιμνημονιακές συλλογικότητες, που θα έλεγε και ο Αλέξης Μητρόπουλος, αποφάσισαν, χωριστά από όσο ξέρουμε, να αντιμετωπίσουν ρηξικέλευθα και δυναμικά τις προκλήσεις για την τοπική αυτοδιοίκηση, την περιφερειακή διοίκηση, την αποκέντρωση και την ανάπτυξη που τίθενται από τις 1-1-2011 σε εφαρμογή με τον σχετικό νόμο, το γνωστό σαν «Καλλικράτη», (άλλος με την εξάλειψη του ελλείμματος μέσα σε 12 μήνες, άλλος με άρνηση πληρωμής των υποχρεώσεων μας και άλλος με την απαγόρευση της εισόδου νομοταγών ευρωπαίων πολιτών στην Αττική), πάνω, λέω, που για άλλη μία φορά κάθισαν στο τραπέζι για να δειπνίσουν ΠΑ.ΣΟ.Κ., τους ήρθε η διακαναλική και άρχισαν να τσιμπιούνται και να ψάχνονται. Αλλιώς τα σχεδιάζανε, βλέπεις, και αλλιώς τους βγήκανε. Άλλο είναι να πηγαίνεις για εκλογές εκμεταλλευόμενος τα αρνητικά συναισθήματα ενός λαού που ζει μίαν άσχημη συγκυρία και άλλο να κινδυνεύεις, με την αναίδεια, τηνανευθυνότητα, τον μικρομεγαλισμό και τον παραληρηματικό σου λόγο να προκαλέσεις πολιτική κρίση, να ακυρώσεις την προσπάθεια που κάνει ο τόπος σου να βγει από το βαθύ πηγάδι που βρέθηκε χωμένος και να προκαλέσεις πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.
Από την ημέρα που δόθηκε η διακαναλική συνέντευξη του πρωθυπουργού της χώρας έγινε πολύς λόγος για το χρόνο, τη συγκυρία, το περιεχόμενο, τη σκοπιμότητα, τα κίνητρα, το ύφος, μέχρι και για τα σαρδάμ του προέδρου της κυβέρνησης. Όλα τα σχόλια που ακούστηκαν ήταν χρήσιμα. Κάθε σχόλιο είναι χρήσιμο γιατί δίνει τη δυνατότητα να εξαχθούν συμπεράσματα, για τον σχολιαζόμενο αλλά και για τους σχολιάζοντες.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά:
Χρόνος : Δεκαπέντε ημέρες πριν από τις εκλογές που θα αναδείξουν τις δημοτικές και περιφερειακές αρχές, οι οποίες θα κληθούν να υλοποιήσουν μία νέα αρχιτεκτονική αυτοδιοίκησης και αποκεντρωμένης δημόσιας διοίκησης , έναν εντελώς νέο, στην ουσία, θεσμό. Θυμίζουμε εδώ, ότι κανένα από τα κόμματα αυτά δεν ψήφισε το νόμο για τον Καλλικράτη και ότι η κυβέρνηση ενδιαφέρεται να διεξαχθούν οι εκλογές μέσα σε συνθήκες νηφαλιότητας, ώστε να εκλεγούν οι καταλληλότεροι για το έργο του Δήμαρχου των νέων δήμων ή του Περιφερειάρχη. Είναι δε πολύ λογικό να πιστεύει ότι οι καταλληλότεροι θα ευρίσκονται μεταξύ αυτών που συμφωνούν με τον Καλλικράτη, ανεξάρτητα από την κομματική τους τοποθέτηση. Το ότι έβαλε σε δεύτερη μοίρα την κομματική προέλευση των υποψηφίων το αποδεικνύουν αρκετές κεντρικές επιλογές του κυβερνώντος κόμματος.
Συγκυρία: Ένα χρόνο μετά τις εκλογές, το πολιτικό σύστημα, οι θεσμοί, οι αξίες, η οικονομία, η ίδια η χώρα μας, βρίσκονται ακόμη σε βαθειά κρίση. Η εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου προσπαθεί να συμμαζέψει τις συνέπειες των σφαλμάτων της περιόδου 1974-2004 και το, μαύρο-κατάμαυρο, χάλι της περιόδου 2004-2009, το οποίο και μας έριξε στην αγκαλιά της τρόικας και στα νύχια του μνημονίου (και αυτό ας μην το ξεχνάει κανείς και κυρίως οι θλιβεροί πρωταγωνιστές του, οι διατελέσαντες υπουργοί στις κυβερνήσεις της Ν.Δ. αυτής της περιόδου, καθώς και αυτοί, οι εντός της χώρας, που τους ανεχθήκανε ασκώντας στην ουσία, και τότε, αντιπολίτευση στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και οι ευρωπαίοι ομοϊδεάτες τους που τους κάλυπταν σιωπώντας). Η διεθνής κοινότητα και οι αγορές ακόμη δυσπιστούν ως προς τις προθέσεις μας και τις δυνατότητες μας και αρκετοί «τζογάρουν» στην αποτυχία, την χρεοκοπία και την καταστροφή μας. Σε αυτήν λοιπόν την ομολογημένα δύσκολη συγκυρία, Ν.Δ., Κ.Κ.Ε., ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, και «λοιπές αντιμνημονιακές δυνάμεις» αποφασίζουν, όπως έχουν το δικαίωμα, να αλλάξουν την ατζέντα των εκλογών και να τις μετατρέψουν σε δημοψήφισμα κατά του μνημονίου. Στόχος τους είναι να αποδείξουν ότι η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος είναι κατά του μνημονίου (η μεγαλύτερη ηλιθιότητα, γιατί όλο το εκλογικό σώμα είναι κατά του μνημονίου, άλλο αν οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα του) και, άρα, ότι η κυβέρνηση έχει χάσει τη δημοκρατική της νομιμοποίηση.
Περιεχόμενο, σκοπιμότητα, κίνητρα: Ο πρωθυπουργός της χώρας είπε πολύ λίγα πράγματα, απλώς τα είπε πολλές φορές και με πολλούς τρόπους που, όμως, δεν επιδέχονται πολλές ερμηνείες, η δε ουσία ήταν:
1.- Ψηφίσαμε ένα νέο νόμο για την αυτοδιοίκηση και την αποκέντρωση, ο οποίος θα αρχίσει να εφαρμόζεται από το 2011 και θέλουμε η υλοποίηση του να επιτύχει.
2.- Δεν πιστεύουμε στην κομματικοποίηση των εκλογών αυτών και ούτε την επιδιώκουμε και αυτό φαίνεται από τις επιλογές μας, και σε περιφερειακό και σε δημοτικό επίπεδο, ακόμη και σε πολύ μεγάλους δήμους.
3.- Θέλουμε να πάει ο κόσμος στις εκλογές για να εκλέξει τους καλύτερους για τα καθήκοντα του περιφερειάρχη και του δήμαρχου γιατί μόνο έτσι θα πετύχει και θα ριζώσει ο νέος θεσμός, ιδιαίτερα κάτω από τις σημερινές δύσκολες συνθήκες.
4.- Καλοί υποψήφιοι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, αυτοί όμως που κατεβαίνουν κάτω από την αντιμνημονιακή ομπρέλα δεν θα επιλεγούν για τις αυτοδιοικητικές τους ικανότητες, αλλά για τις αντιμνημονιακές τους (οτιδήποτε μπορεί αυτό να σημαίνει). Και αφού θα έχουν εκλεγεί για τις αντιμνημονιακές τους δυνατότητες και δεσμεύσεις δεν θα έχουν καμία υποχρέωση, ίσως, και καμία όρεξη να ασχοληθούν με τα του δήμου τους ή τα της περιφέρειας τους.
5.- Στην απίθανη περίπτωση που το αντιμνημονιακό πνεύμα γίνει πλειοψηφικό ρεύμα, η κυβέρνηση θα συνεχίσει να κυβερνά εφαρμόζοντας το πρόγραμμα της, αλλά γνωρίζοντας ότι ο Καλλικράτης δεν βρίσκεται στα προθυμότερα δυνατά χέρια και ότι, σε επικοινωνιακό τουλάχιστον επίπεδο, θα αμφισβητείται η δημοκρατική της νομιμοποίηση. Όσο αυτό δεν θα έχει επιπτώσεις στις μεγάλες πολιτικές της επιλογές και δεν θα επηρεάζει τις διεθνείς της σχέσεις και δεσμεύσεις δεν θα δημιουργούνται μεγάλα προβλήματα, αλλά από τη στιγμή που, όχι από αδυναμία της, αλλά αντικειμενικά, δεν θα μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση που (αυτό μην το ξεχνάμε γιατί είναι ουσιώδες) άλλοι δημιούργησαν, θα πρέπει να ζητήσει ανανέωση της λαϊκής εντολής για να το κάνει.
Δεν νομίζω να μπορεί να γίνει πιο ξεκάθαρο το μήνυμα που θέλησε να περάσει ο πρωθυπουργός και δεν βλέπω πουθενά το παραμικρό ίχνος εκβιασμού, εκτός αν αποκαλείται εκβιασμός η προσπάθεια του να αποτρέψει το βιασμό του νοήματος των εκλογών του Νοέμβρη και της νοημοσύνης του εκλογικού σώματος. Βέβαια, τώρα όλοι οι αντιμνημονιακοί εταίροι αντιδρούν όπως αυτοί που τους πιάνουν «με την γίδα στην πλάτη» και εφαρμόζουν το «φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης». Η σκοπιμότητα που υπαγόρευσε την αποστολή αυτού του μηνύματος, ήταν η επαναφορά του νοήματος των εκλογών στο προσκήνιο και κίνητρο του η διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος, με την αδιατάρακτη συνέχιση της εφαρμογής του κυβερνητικού προγράμματος εξόδου από την κρίση και ανάπτυξης της χώρας.
Ύφος, εκφορά λόγου: Είναι γνωστό ότι ο πρωθυπουργός της χώρας είναι, σαν ομιλητής και σαν συνομιλητής, ένας άνθρωπος ήπιων τόνων που τον διακρίνει η ευγένεια και η προσήνεια. Ακόμη, στον τόνο της φωνής και στην γλώσσα του σώματος του εκφράζονται με ειλικρίνεια τα συναισθήματα που τον διακατέχουν εκείνη τη στιγμή και του λείπουν (αν αυτό θεωρείται έλλειψη) η θεατρικότητα και η κομπορρημοσύνη. Αν δεχθούμε ότι η πολιτική είναι, μεταξύ άλλων, η τέχνη της πειθούς δια της αλήθειας, τότε θα συμφωνήσουμε ότι οι ρήτορες που λένε πράγματα άνευ σημασίας και οι πολιτικοί άνευ σημασίας που ρητορεύουν δεν μας είναι πια και τόσο απαραίτητοι.
Μέσα μαζικής ενημέρωσης: Και λίγα λόγια για τους δημοσιογράφους που έλαβαν μέρος στη διακαναλική, αλλά και για την αντιμετώπιση της διακαναλικής από όλα τα Μ.Μ.Ε. Είναι λυπηρό το πόσο η λογική του «δελτίου των οκτώ» έχει επικρατήσει ακόμη και σε συνεντεύξεις αυτής της μορφής. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι ερωτήσεις δεν απευθύνονταν καν στον πρωθυπουργό αλλά στους τηλεθεατές, όχι για να τους προβληματίσουν, αλλά για να τους χαϊδέψουν. «Εισαγωγές» μελοδραματικές για να ακολουθήσουν ερωτήσεις άνευ ουσίας γιατί είχαν ήδη υποβληθεί από άλλους και είχαν απαντηθεί. «Παγίδες», όχι για να αναδειχθεί η ουσία αλλά για να επιδειχθεί αυτός που τις στήνει. Το «ύψος του πήχη», η «κόκκινη γραμμή» και οι άλλες πιασάρικες εκφράσεις έδωσαν και πήραν.
Τελικό συμπέρασμα; Μπορεί να μειώθηκε η αντιμνημονιακή διάσταση της πολιτικής ατζέντας, αλλά, δυστυχώς, δεν αυξήθηκε η Καλλικρατική. Στην ουσία, θα πάμε να εκλέξουμε δημοτικές και περιφερειακές αρχές έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας την έγνοια πώς να αποφύγουμε έναν εκβιασμό και ένα βιασμό. Ας είμαστε τουλάχιστον αρκετά νηφάλιοι ώστε να διαλέξουμε τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν όραμα, έχουν πρόγραμμα, στηρίζουν την νέα αρχιτεκτονική της αυτοδιοίκησης και της αποκεντρωμένης διοίκησης, τον Καλλικράτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου