ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ

Ο κ. Κώστας Γεωργουσόπουλος είναι φιλόλογος, ο πιο γνωστός κριτικός θεάτρου, με αξιοθαύμαστες γνώσεις γύρω από αυτό (όταν μιλάει για το θέατρο παρακαλάς να μην τελειώσει ο χρόνος), μεταφραστής και στιχουργός, είναι, με λίγα λόγια, αυτό που εννοούμε όταν αποκαλούμε κάποιον καλλιεργημένο άτομο και πνευματικό άνθρωπο.

Διάβασα χθες στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ένα άρθρο του που φέρει τον τίτλο «Ηλιθιότης» και θέλω να το σχολιάσω γιατί είναι μία επαλήθευση στην πράξη της ρήσης που λέει ότι «τον πραγματικό χαρακτήρα του ανθρώπου τον γνωρίζεις μόνον όταν θίγεται το συμφέρον του».

Μεταφέρω αυτούσιο το άρθρο, για να υπάρχει άμεση γνώση του αντικειμένου των σχολίων μου.

ΗΛΙΘΙΟΤΗΣ

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010

Διαβάζω πως ετοιµάζεται νόµος που θα περικόπτει, λέει, τις συντάξεις κατά 70% αν ο συνταξιούχος εργάζεται. Αν δεν κάνω λάθος ο συνταξιούχος εισπράττει καταβολές δικές του και εργοδοτικές που έγιναν επί 35 χρόνια που εργαζόταν. Δικά του είναι τα χρήµατα, τα οποία κράτος ή ΙΚΑ εισέπραττε και τόκιζε (αφήνω τα οµόλογα!) 35 χρόνια.

Η σύνταξη καταβάλλεται γιατί εργάστηκε στο παρελθόν. Αν εργάζεται τώρα παράλληλα µε τη σύνταξη, αυτό, και το γνωρίζουν, δεν µπορούν να το απαγορεύσουν, διότι είναι κατάφωρα αντισυνταγµατικό, αφού κάθε εµπόδιο ή απαγόρευση είναι προσβολή στην εφ’ όρου ζωής ανάπτυξη και δηµιουργική δράση της προσωπικότητας. Επειδή λοιπόν δεν µπορούν να απαγορεύσουν την εργασία σου καταργούν το δικαίωµα να εισπράττεις αναδροµικά τον ιδρώτα του παρελθόντος µόχθου σου. Αυτό θα το χαρακτήριζα υπεξαίρεση και κλοπή δεδουλευµένων. Και τόση κουτοπονηριά. Δούλευε, σου λένε, αφού το θες (και το έχεις ανάγκη), πλήρωνε φόρους, έκτακτες εισφορές, περαιώσεις, ασφαλιστικά σε ΟΑΕΕ, για να σε ξεζουµίσω και βάλε και τα 70% της σύνταξής σου ως επανοπροίκι. Ποιος ηλίθιος συνέλαβε αυτόν τον απάνθρωπο κεφαλικό φόρο; Και τι σηµαίνει τάχα εργασία; Η πνευµατική συγγραφική δουλειά; Το να παίζει ο συνταξιούχος ηθοποιός (π.χ. ο Μινωτής) Ληρ µετά τη σύνταξη; Ο εκπαιδευτικός που µεταφράζει; Ο αστυνοµικός που συµπληρώνει τη σύνταξη, τη γλίσχρα, ως σεκιουριτάς; Ο καθηγητής πανεπιστηµίου που σκηνοθετεί, τυπώνει βιβλία, γράφει άρθρα, διδάσκει σε σεµινάρια, συµµετέχει σε ερευνητικά προγράµµατα; Ο γυµναστής που προπονεί µια οµάδα µπάσκετ; Ο δικαστής που παρέχει νοµικές συµβουλές; Ο γιατρός που ως συνταξιούχος µετέχει στις οµάδες SΟS; Αρα και ο συνταξιούχος βουλευτής που συνεχίζει το επάγγελµά του;

Πάνω σε αυτό το κείμενο θα ήθελα να κάνω μερικά σχόλια

1.- Δεν ξέρω αν το γνωρίζει ο κ. Γεωργουσόπουλος, αλλά αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, όχι τουλάχιστον για τους ασφαλισμένους στο Ι.Κ.Α. Το γνωρίζω από δική μου πείρα. Το «κόλπο» μάλιστα για να μην χάσει ένας συνταξιούχος του Ι.Κ.Α. το 70% της σύνταξης του ήταν, να μην δουλεύει με σχέση εξαρτημένης εργασίας, αλλά με δελτίο παροχής υπηρεσιών.

2.- Είναι λάθος ότι ο συνταξιούχος εισπράττει, με την σύνταξη του, τις εισφορές τις δικές του και αυτές του εργοδότη του. Σε ένα ασφαλιστικό σύστημα σαν το δικό μας το οποίο, ως προς τη χρηματοδότηση του, έχει αναδιανεμητικό χαρακτήρα, οι ασφαλιστικές εισφορές ενός εργαζομένου πληρώνουν τις συντάξεις της προηγούμενης εργασιακής γενιάς, ενώ αυτός συνταξιοδοτείται από τις ασφαλιστικές εισφορές της επόμενης εργασιακής γενιάς.

3.- Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει σε κανέναν να εργάζεται, αλλά και κανένα εργατικό κίνημα, όπου γης, δεν ζήτησε να αυξηθούν τα χρόνια εργασίας, τουναντίον, οι αγώνες ήταν πάντα για τη μείωση του ορίου συνταξιοδότησης. Και δεν νομίζω ότι στόχος του εργατικού κινήματος ήταν να βγουν οι εργαζόμενοι μία ώρα αρχύτερα στην σύνταξη για να βρουν, σαν συνταξιούχοι, μία δεύτερη δουλειά.

4.- Ο κ. Γεωργουσόπουλος , για να εισαγάγει το στοιχείο της τραγωδίας στην επιχειρηματολογία του, φτιάχνει ένα «τυχαίο μείγμα» (αχταρμά) από δομημένα ομόλογα, φόρους, έκτακτες εισφορές, περαιώσεις, ασφαλιστικές εισφορές σε ΟΑΕΕ και συνταξιούχους βουλευτές, επειδή, ίσως, δεν γνωρίζει ότι όλα αυτά αφοράν σε διαφορετικές κατηγορίες πολιτών, σε διαφορετικό βαθμό και για διαφορετικούς λόγους και, στην περίπτωση που επηρεάζονται και κάποιοι εργαζόμενοι συνταξιούχοι, δεν επηρεάζονται υπό αυτήν τους την ιδιότητα.

5.-Ο κ. Γεωργουσόπουλος αναρωτιέται, «τι σημαίνει εργασία;». Εργασία βέβαια είναι, κατά ένα συνοπτικό ορισμό, η διάθεση σωματικών, πνευματικών και ψυχικών δυνάμεων για την παραγωγή έργου. Ότι όμως και να σημαίνει η λέξη εργασία, χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Στην αμειβόμενη και στη μη αμειβόμενη εργασία. Η αμειβόμενη εργασία μπορεί να είναι βιοποριστική, επικερδής, ή «αρπαχτή». Η μη αμειβόμενη εργασία μπορεί να είναι δουλεία, χόμπι, ή κοινωνική προσφορά.

6.- Από τα παραδείγματα που αναφέρει ο κ. Γεωργουσόπουλος, για να προκαλέσει τη συμπάθεια μας, το συμπαθέστερο είναι του αστυνομικού (επειδή κάποιοι από αυτούς έχουν όντως μικρές συντάξεις, παρ’ όλο που σε σχέση με άλλους συμπολίτες τους, με τα ίδια προσόντα και τα ίδια ένσημα, είναι προνομιούχοι, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς φεύγουν με την συμπλήρωση εικοσιπενταετίας, παίρνουν σύνταξη μεγαλύτερη από τον τελευταίο τους μισθό και έχουν πληρώσει πολύ λιγότερες ασφαλιστικές εισφορές από τους αντίστοιχους εργαζόμενους του Ι.Κ.Α.). Όλοι οι άλλοι θα μπορούσαν, αν είχαν αίσθηση κοινωνικότητας, διάθεση συμμετοχής και πρόθεση προσφοράς, να εργάζονται χωρίς αμοιβή. Τότε θα ένοιωθαν ανόθευτη τη δημιουργικότητα τους, καθαρή την πνευματικότητα τους αυθεντική την καλλιέργεια τους.

Νομίζω ότι κανένα από τα επιχειρήματα του κ. Γεωργουσόπουλου δεν στέκει. Από δε τα παραδείγματα που αναφέρει, εμένα το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό
είναι εικόνες γέρων που νομίζουν ότι είναι αναντικατάστατοι, γέρων ακόμη διψασμένων για χρήμα, δόξα και χειροκρότημα, γέρων που προσπαθούν να κρατήσουν μακριά τη μέρα της κηδείας ενώ έχει έλθει η ώρα του θανάτου, γέρων που μισούν τους νέους επειδή δεν καταλαβαίνουν ότι δεν είναι οι νέοι που τους κλέβουν το χρόνο, αλλά ο χρόνος τους που σώνεται.

Δεν έχω τίποτα εναντίον των ατόμων της τρίτης ηλικίας, άλλωστε και εγώ συνομήλικος τους είμαι, αλλά δεν μας χρωστάνε τίποτα οι νέοι. Τους χαλάσαμε την ποιότητα της ζωής, τους φορτώσαμε τα δανεικά μας, τους μολύναμε το περιβάλλον, τους δυσκολέψαμε το μέλλον, τους κάψαμε τα όνειρα, ας τους αδειάσουμε τουλάχιστον μερικές θέσεις εργασίας και ας τους αφήσουμε να διαχειριστούν το μέλλον τους. Στο κάτω-κάτω, δικό τους είναι.

Τελειώνω με κάτι που μας δίδασκε στο μάθημα της έκθεσης ο μακαρίτης ο φιλόλογος μας, με αφορμή τους τίτλους των εκθέσεων. Μας έλεγε ότι ο τίτλος σε ένα κείμενο μπαίνει για να επιτύχει δύο στόχους: Για να εντυπωσιάσει και για να προσδιορίσει το περιεχόμενο του κειμένου με δύο-τρεις λέξεις. Σε αυτό το άρθρο, με αυτόν τον τίτλο, ο κ. Γεωργουσόπουλος πέτυχε και τους δύο στόχους.