Αποχή ή απόχη; (2)

Ας μου συγχωρεθεί η επάνοδος στο προχθεσινό θέμα, αλλά η ανερμάτιστη συμπεριφορά αυτών που, ξεκινώντας από μία εικασία περί αποχής, την ανήγαγαν σε προσδοκία αποχής και, τέλος την μετέτρεψαν, στο βαθμό που τους περνούσε, σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, χρειάζεται ένα σύντομο σχολιασμό.

Δεν θα είχαν τόση σημασία οι λόγοι που προκάλεσαν αυτό το «κάλεσμα» μερίδας των Μ.Μ.Ε., καθώς και διαφόρων επωνύμων προσώπων, για αποχή, αν δεν υπήρχε σήμερα συνέχεια, η οποία έχει δύο σκέλη. Το ένα είναι η ερμηνεία του συνόλου της αποχής σαν διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση, κυρίως για την οικονομική πολιτική της και το άλλο η αμφισβήτηση της δημοκρατικής νομιμοποίησης των νεοεκλεγμένων αυτοδιοικητικών αρχών.

Όσον αφορά στο πρώτο, όταν κάποιος δεν πηγαίνει να ψηφίσει δεν ενεργεί πολιτικά, γιατί η πράξη του δεν παράγει πολιτικό αποτέλεσμα, ενώ δίνει σοβαρή λαβή για τη συναγωγή πολιτικών συμπερασμάτων που μόνο κατά τύχη μπορούν να έχουν σχέση με τις προθέσεις του. Έτσι, η αντιπολίτευση θα μπορούσε να ισχυρίζεται, αυθαίρετα, ότι η αποχή σημαίνει διαμαρτυρία για την κακή διακυβέρνηση του τόπου, η κυβέρνηση θα μπορούσε να ισχυρίζεται, εξ ίσου αυθαίρετα, ότι η αποχή σημαίνει απουσία εναλλακτικής λύσης λόγω ανυπαρξίας της αντιπολίτευσης, για να μην προχωρήσουμε στις, αυθαίρετες πάντα, ερμηνείες των διαφόρων ομάδων συμφερόντων.

Ο καθένας λοιπόν από αυτούς που προτίμησαν την αποχή, βλέπει το, όποιο, μήνυμα του να κόβεται και να ράβεται στα μέτρα αυτών ακριβώς που ήθελε να τιμωρήσει, να καταγγείλει, να εκδικηθεί, να συνετίσει, να, να, να…..

Όσον αφορά στο δεύτερο, σε όλες τις εκλογές η κατάταξη των υποψηφίων βγαίνει από την καταμέτρηση των εγκύρων ψηφοδελτίων και δεν έχει προταθεί, πουθενά και ποτέ, άλλος δημοκρατικότερος τρόπος. Και αυτό δεν είναι τεχνοκρατική ή νομικίστικη θεώρηση της εκλογικής διαδικασίας, είναι η ουσία της.

Καλούνται όλοι όσοι έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν, προσέρχονται όσοι θέλουν να ψηφίσουν, ψηφίζουν και αναδεικνύουν το νικητή. Όσοι δηλαδή ενδιαφέρονται να έχει η περιφέρεια τους και ο δήμος τους αιρετή διοίκηση της προτίμησης τους ψηφίζουν. Όσοι πάλι για οποιονδήποτε, σεβαστό κατ’ αρχή, λόγο δεν επιθυμούν να ψηφίσουν, εκχωρούν αυτόματα το κατοχυρωμένο δικαίωμα τους για επιλογή, σε αυτούς που ψηφίζουν, εν γνώσει τους και με τη θέληση τους. Χάσανε βέβαια μία ευκαιρία συμμετοχής στη διαμόρφωση ενός αποτελέσματος που θα επηρεάσει και τη δική τους ζωή, αλλά, ευτυχώς, σε δημοκρατία ζούμε, θα έχουν μπροστά τους πολλές ευκαιρίες να το ξανασκεφτούν. Ένα είναι πάντως σίγουρο: οι μετέχοντες χτίζουν τη δημοκρατική τους νομιμοποίηση, οι απέχοντες παραδίνουν την όποια βούληση τους έρμαιο σε κάθε καλόπιστη ή μη ερμηνεία, γιατί η αποχή μπορεί να είναι συμπεριφορά προς την πολιτική, αλλά πολιτική συμπεριφορά δεν είναι.