Στις εκλογές για αυτοδιοικητικές αρχές, που έληξαν χθες με την ψηφοφορία του δεύτερου γύρου και την ανάδειξη περιφερειακών και δημοτικών αρχών, υπήρξαν πολλοί οι συντελεστές της επιτυχίας και αποτυχίας των.
Θα αναφερθώ σε έναν από αυτούς, την αποχή, γιατί προβλήθηκε περισσότερο από όλους, και σαν ενδεχόμενο και σαν αποτέλεσμα, γιατί επηρέασε τα τελικά αποτελέσματα, και στην επιλογή και στη δημοκρατική νομιμοποίηση των εκπροσώπων και, τέλος, γιατί φαίνεται να δημιουργείται στο εκλογικό σώμα μια τάση παραίτησης από ένα κατακτημένο και πολύτιμο δημοκρατικό δικαίωμα του.
Η αποχή μπορεί να μην είναι μία καθαρά πολιτική συμπεριφορά, αλλά είναι σίγουρα μία συμπεριφορά προς την πολιτική.
Τα Μ.Μ.Ε., είτε με την ανευθυνότητα, την αισθητική και τη χυδαιότητα των «πρωινάδικων», είτε με τις αναλύσεις των παραθύρων στα κεντρικά δελτία των ειδήσεων, είτε με δηλώσεις πολλών (αδίκως, άνευ προφανούς λόγου, ή και υπόπτως) επωνύμων στον τύπο και τη ραδιοτηλεόραση, κάνανε την αποχή μόδα. Η κάθε μόδα όμως κρύβει πάντα μία μεγάλη παγίδα. Το διαφημιζόμενο «ένδυμα» προβάλλεται από όμορφα και λαμπερά μανεκέν και γι’ αυτό φαντάζει πάντα ωραίο. Αλλοίμονο σε αυτούς ή αυτές που νομίζουν ότι αν φορέσουν ένα ρούχο της μόδας θα γίνουν, αυτόματα, ωραίοι. Όσοι έχουν λίγο μυαλό, καταλαβαίνουν γρήγορα το λάθος τους και το πετάνε, ενώ οι άμυαλοι συνεχίζουν να το φοράνε και κάνουν τους γύρω τους να τους κοροϊδεύουν ή να τους λυπούνται.
Τα κόμματα και, γενικά, οι πολιτικές «συλλογικότητες», που λέει και ο (αλήθεια, τι απέγινε;)κ. Μητρόπουλος, αντιμετωπίζουν την αποχή κατά τα συμφέροντα τους. Συνήθως, την εξορκίζουν γιατί πιστεύουν, τα μεν μεγάλα ότι η πολυσυλλεκτική σύνθεση και εκπροσώπηση τους, και οι γενικόλογες και ευχάριστες στα αυτιά των πολλών διακηρύξεις τους, ελκύουν τους ψηφοφόρους, τα δε μικρότερα για καθαρά στατιστικούς λόγους(όσο πιο πολλοί ψηφίσουν, τόσο πιο πολλούς ψήφους θα πάρουμε). Γι’ αυτό το λόγο, μικροί-μεγάλοι, επιθυμούν τη μαζική προσέλευση των ψηφοφόρων στις κάλπες.
Αυτά για τις βουλευτικές εκλογές. Στις δημοτικές εκλογές όμως, που διεξάγονται σε δύο γύρους και που στο δεύτερο γύρο συμμετέχουν μόνον οι δύο πρώτοι του πρώτου, στα κόμματα που δεν συμμετέχουν στο δεύτερο γύρο κυριαρχούν διάφορες λογικές που τα κάνουν να προωθούν την επιλογή της αποχής. Η διαβηματική λογική της «απόγνωσης», αυτών που δεν έχουν να περιμένουν τίποτα, από κανένα (από αυτούς που συμμετέχουν στο δεύτερο γύρο). Η απολίτικη λογική της «διαμαρτυρίας», αυτών που ξέρουν τι δεν θέλουν αλλά δεν ψάχνουν να βρουν αυτό που θέλουν, ή, που, εν πάση περιπτώσει, είναι πιο κοντά σε αυτό που θέλουν. Η συναισθηματική λογική της «τιμωρίας», αυτών που κρατούν για τον εαυτό τους το, αποδειγμένα αναποτελεσματικό, δικαίωμα της τιμωρίας και εκχωρούν σε όλους τους άλλους το αποτελεσματικότατο δικαίωμα της επιλογής. Τέλος, η αυτιστική λογική της «ιδεολογικής καθαρότητας» των κομμάτων που πιστεύουν ότι όποιος δεν είναι μαζί τους είναι εχθρός τους και εχθρός του λαού, την αποκλειστικότητα της έκφρασης του οποίου, έχουν μόνον αυτά.
Και ο ψηφοφόρος; Ο ψηφοφόρος που επιλέγει την αποχή σαν εκλογική συμπεριφορά, τι όφελος αποκομίζει;
Αν έχει επιλέξει την αποχή επειδή «φοριέται», τι θα κάνει όταν ανακαλύψει ότι δεν του πάει; Αν την έχει επιλέξει μέσα στην απόγνωση του, τι θα κάνει όταν ανακαλύψει ότι, εξ αιτίας και της δικής του αποχής, επιλέχτηκε μία λύση, ακόμη χειρότερη από την προηγούμενη; Αν την έχει επιλέξει σαν τρόπο διαμαρτυρίας προς το σύστημα, τι θα κάνει όταν ανακαλύψει ότι με αυτόν τον τρόπο διαιωνίζει τη κυριαρχία του συστήματος; Αν την έχει επιλέξει σαν τρόπο τιμωρίας, τι θα κάνει όταν, με την αποχή του, εξασφαλίζει ότι, κατά πάσα βεβαιότητα, θα συνεχίσει να κυβερνάται από αυτούς που θέλει να τιμωρήσει; Αν, τέλος, την έχει επιλέξει για να εξασφαλίσει την καθαρότητα του, τι θα κάνει, έστω και καθαρός, αν δεν φροντίσει να καθαρίσουν και οι άλλοι, και με τη δική του συμμετοχή;
Τι εξυπηρετεί, τελικά, η αποχή;
Νομίζω ότι η αποχή δεν είναι τίποτε άλλο από μία τεράστια απόχη με πολύ παράξενες ιδιότητες:
Μπορούν να την χρησιμοποιούν πολλοί ταυτόχρονα, ο καθένας να ισχυρίζεται ότι είναι ο μοναδικός χρήστης και να μην τρέχει τίποτε.
Τα ψάρια που πιάνουν όλοι μαζί, μπορεί ο καθένας να τα μετράει για δικά του και να μην τρέχει τίποτα.
Μπορεί ο κάθε χρήστης να αρνείται ότι την χρησιμοποίησε, ο κάθε μη χρήστης να διαβεβαιώνει ότι ήταν ο αποκλειστικός χρήστης της και να μην τρέχει τίποτα.
Τέλος υπάρχουν και τα αλιεύματα της απόχης, οι ψηφοφόροι που επέλεξαν την αποχή. Οι χειριστές της απόχης τους λένε ότι είναι καλεσμένοι σε ένα τραπέζι, αυτοί φοράνε τα καλά τους ρούχα και πηγαίνουν και, όταν ρωτάνε που είναι η θέση τους, οι χειριστές της απόχης τους δείχνουν το τηγάνι, τους πετάνε μέσα και όταν ψηθούν τους σερβίρουν, με τα Μ.Μ.Ε. στο ρόλο των σερβιτόρων, στην πελατεία τους, τους οπαδούς τους και το ευρύτερο κοινό, ο καθένας σαν ο μοναδικός ιδιοκτήτης της απόχης, ο μοναδικός ψαράς, ο μοναδικός μάγειρας.
Συμπερασματικά: Η αποχή είναι απόχη, είναι απάτη, είναι η πολιτική «παραμύθα», που προσφέρει πρόσκαιρη ανακούφιση ή ικανοποίηση, δημιουργεί εθισμό και εξάρτηση και οδηγεί στο πλουτισμό τους «εμπόρους» της και στον πολιτικό θάνατο τους «χρήστες» της. Επειδή μάλιστα η "εμπορία και χρήση" της απόχης της αποχής δεν διώκεται, είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη η αποφυγή της χρήσης της και η ενημέρωση των συμπολιτών μας για τους κινδύνους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου