Μπροστά πηγαίνει η νεκροφόρα, άδεια. Ένα παλιό ταξί Mercedes, μετασκευασμένο σε πολυτελές όχημα της τελευταίας διαδρομής, το οποίο, μαζί με τον επιβάτη του, μόλις έχει μεταφέρει και την εικαζόμενη, αλλά σχεδόν βέβαιη, ματαιοδοξία του (ή αυτή των οικείων του) για μία εντυπωσιακή αποχώρηση.
Κανείς δεν γνωρίζει τίνος ιδέα ήταν να ηγείται της εξόδιας πομπής η νεκροφόρα. Ο μόνος που θα είχε λόγο να το θέλει, ελπίζοντας ίσως σε μία διαδρομή επιστροφής, είτε μετά από ανακάλυψη ανθρώπινου σφάλματος, είτε μετά από αποκάλυψη θεϊκής εύνοιας, είναι ο ίδιος ο νεκρός, αυτός όμως δεν ήξερε τίποτα, ούτε καν για το πρώτο σκέλος, αυτό της αναχώρησης, ώστε να έχει την πρόνοια να ρυθμίσει τα του δευτέρου, αυτού της επιστροφής.
Την νεκροφόρα ακολουθούν, ο παπάς με το ευαγγέλιο, το παπαδάκι με το θυμιατό, ο ψάλτης με κάποιο βιβλίο κι΄αυτός, και μερικά στεφάνια που τα κρατάνε πρόσωπα που δείχνουν θλιμμένα και είναι αξύριστα, ατημέλητα και μαυροντυμένα.
Ακολουθεί ο ίδιος ο νεκρός, ξαπλωμένος στο ολοκαίνουργιο, αμεταχείριστο, φέρετρό του, το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί και σαν ένα είδος τετρακίνητου, αφού το μεταφέρουν, με αργό, τελετουργικό και συγχρονισμένο βηματισμό τέσσερεις μαυροφορεμένοι, γνώστες των λεπτομερειών της τελευταίας διαδρομής. Ντυμένος με μεγάλη επιμέλεια, καλοσιδερωμένο ριγέ κοστούμι, γυαλισμένα παπούτσια, πουκάμισο και γραβάτα στην τρίχα, ξύρισμα και μακιγιάζ της τελευταίας στιγμής, με μαντήλι στο τσεπάκι και το σήμα των ολυμπιακών αγώνων στο πέτο του σακακιού του, λες και πηγαίνει σε σοβαρό επαγγελματικό ραντεβού, ή σε τηλεοπτική εκπομπή. Μόνο το κινητό τηλέφωνο από το χέρι του λείπει. Αν η γενικότερη κατάστασή του δεν ήταν τόσο προφανής θα μπορούσε να κινεί το φθόνο.
Έπεται στην πομπή η σύζυγος, η οποία, κατ’ επανειλημμένες δηλώσεις της προς τον ίδιο, αλλά και προς τρίτους, «χαράμισε τη ζωή της μαζί του», κλαίουσα και οδυρόμενη, εγκάρδια, πηγαία και ειλικρινά. Όποιος τους γνώρισε σαν ζευγάρι θα παραξενεύεται με την παντοιοτρόπως εκδηλούμενη λύπη της, αν όμως μπει στον κόπο να χρησιμοποιήσει λίγο το μυαλό του, θα την κατανοήσει πλήρως.
Από σήμερα η χήρα είναι μόνη της και έχει την απόλυτη ευθύνη για τον εαυτό της. Με λίγα λόγια, δεν μπορεί πια να του χρεώνει λάθη, αδυναμίες, αστοχίες και ατολμίες της. Όση ζωή της έχει απομείνει – και λογικά έχει μπόλικη ακόμη – θα την χαραμίζει, ή δεν θα την χαραμίζει, από μόνη της και με δική της ευθύνη. Αυτό είναι ένα απροσδόκητο και δυσβάσταχτο φορτίο που, σίγουρα, δεν μπορεί να το σηκώσει, έτσι τουλάχιστον νομίζει.
Για ότι θα της συμβαίνει, δεν θα φταίει πλέον ο χαρακτήρας του μακαρίτη, οι απαιτήσεις του, οι ιδιοτροπίες του, η κακή ανατροφή του, το σόι του, τα γονίδιά του, αυτός τέλος πάντων. Και επειδή η ίδια γνωρίζει, υποσυνείδητα έστω, ότι πολλά από αυτά που του φόρτωνε δεν ήταν ακριβώς έτσι, απλά, αυτήν έτσι την βόλευε, γιατί την απάλλασσε από τις ευθύνες της και, ταυτόχρονα, την αθώωνε, πόσο μάλλον που αυτός τις πιο πολλές φορές δεν αντιδρούσε, τρομάζει στην ιδέα ότι θα βρίσκεται, σε κάθε ευκαιρία, αντιμέτωπη με τον πραγματικό αίτιο του χαραμίσματος της ζωής της, τον εαυτό της.
Αυτό μπορεί βέβαια και να της βγει, τελικά, σε καλό, γιατί με το θάνατό του, μη έχοντας πια κάποιον ο οποίος θα φταίει για όλες τις στραβές της, θα προσπαθεί να κάνει λιγότερες στραβές και, δόξα στο θεό, μυαλό γι αυτό δεν της λείπει.
Η χήρα, στη μοναχική πορεία της, υποβαστάζεται, τρόπος του λέγειν, γιατί μια χαρά στέκει, από τα δύο παιδιά τους, γιό και κόρη τα οποία δεν δείχνουν σημεία συντριβής, ή, έστω, μεγάλης θλίψης κι αυτό είναι σε κάποιο βαθμό αναμενόμενο, αφού οι σχέσεις τους με τον μακαρίτη ήταν σχεδόν συμβατικές. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους είχαν φύγει από το πατρικό τους, είχαν δημιουργήσει δικές τους οικογένειες και οι επαφές τους, κυρίως τηλεφωνικές, όλο και αραίωναν. Στο κάτω κάτω δεν είχαν και πολλές απαιτήσεις. Ένα δώρο, σε αυτούς και τα παιδιά τους, για τις γιορτές και τα γενέθλια τους, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα τους, κανένα ταξιδάκι αναψυχής, ένα τσοντάρισμα στη δαπάνη αλλαγής αυτοκινήτου ή επίπλων, η αντικατάσταση των λάπτοπς και των κινητών, αλλά και η καλή του υγεία, για να μην έχουν να τον τρέχουν σε γιατρούς και σε νοσοκομεία, ήταν ότι περίμεναν από αυτόν. Όσο για τα κληρονομικά, γνωρίζουν ότι όσο ζει η μητέρα τους δεν θα έρθει κανένα από τα ακίνητά του στην πλήρη κυριότητά τους, αλλά για τα μετρητά, που πρέπει να είναι αρκετά, έχουν μία σχετική αδημονία και περπατώντας δίπλα στην περίλυπη μητέρα τους, όλο και το ψιλοσκέφτονται.
Τα αδέλφια του ,αδελφός και δύο αδελφές, και ταυτόχρονα συνέταιροί του στην οικογενειακή επιχείρηση, ακολουθούν τη σύζυγο και η όποια λύπη τους για την απώλεια του αδελφού τους μετατρέπεται σε συντριβή μπροστά στις μαύρες προοπτικές που διαγράφονται για το μέλλον της εταιρίας την οποία κουμαντάριζε, με αξιοσημείωτη, ομολογουμένως επιτυχία, ο μακαρίτης, ενώ αυτοί είχαν εκουσίως περιορίσει τη συμβολή τους στη δίκαιη, οφείλουμε να παραδεχτούμε, διανομή των κερδών. Οι πρώτες προτάσεις για πώληση είχαν αρχίσει να πέφτουν κατά την πορεία προς το μνήμα και συμφωνούσαν και οι τρεις ότι το μεγάλο πρόβλημα θα ήταν να πεισθεί η γυναίκα του.
Την πομπή συμπληρώνουν μακρινοί συγγενείς, παλιοί γνωστοί από το σχολείο, το στρατό και τη δουλειά, συντοπίτες και γενικά όλοι αυτοί που συναντιούνται μετά από πολλά χρόνια σε κηδείες κοινών γνωστών, θυμούνται τα παλιά και περνάνε μια – δυο ευχάριστες ώρες.
Θα είναι παράλειψη αν δεν αναφερθεί η παρουσία, στην ουρά της πομπής, δύο-τριών σκυλιών από αυτά που συχνάζουν στα κοιμητήρια και τρέφονται, κυρίως, με κόλλυβα, αρτίδια και παξιμαδάκια, προσβλέποντας στην ημέρα της δευτέρας παρουσίας, μετά την έλευση της οποίας θα έχουν ανεμπόδιστη πρόσβαση στα κόκκαλα που αφθονούν στην περιοχή της δράσης τους.
Συμπερασματικά, μία κηδεία είναι μία στιγμή ορόσημο γιατί, εκτός από το νεκρό για τον οποίο ανοίγεται μόνον ένας λάκκος, για όλους τους άλλους ανοίγονται νέες προοπτικές οι οποίες ανεφέρθησαν ή υπαινίχθησαν στις προηγούμενες παραγράφους και γι αυτό δεν κρίνεται αναγκαίο να επαναληφθούν. Ίσως έτσι να εξηγείται και προπορεία της νεκροφόρας, σαν συμβολισμός του ότι η ζωή δεν τελειώνει σε ένα μνήμα, αλλά συνεχίζεται και πέρα από αυτό, μέχρι το επόμενο, που κανείς, ούτε και αυτοί που παρακολουθούν τη σημερινή κηδεία, δεν γνωρίζει για ποιόν θα ανοιχθεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου