ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ;

Αίσθηση προκάλεσε η αναφορά, στην Επιτροπή Θεσμών της Βουλής, της αντιπροέδρου του Β΄ τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, Φλωρεντίας Καλδή, ότι 800 με 850 συνταξιούχοι βουλευτές έχουν προσφύγει στη δικαιοσύνη διεκδικώντας να ισχύσει και για αυτούς η ρύθμιση για τα αναδρομικά των δικαστικών, για το χρονικό διάστημα 2003-2007.
………………………………………………………………………………………………………………………………. Να σημειωθεί ότι το θέμα των αναδρομικών είχε τεθεί και στην προηγούμενη Βουλή, επί προεδρίας Δημήτρη Σιούφα και είχε ληφθεί απόφαση να μην καταβληθούν αυτά τα αναδρομικά στους εν ενεργεία βουλευτές. Τη συγκεκριμένη απόφαση υπενθύμισε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απ. Κακλαμάνης, σημειώνοντας ότι δεν πρέπει να υπάρξει συνειρμός σε βάρος του Κοινοβουλίου, από ενέργειες και διεκδικήσεις πρώην μελών του.
………………………………………………………………………………………………………………………………Σημειώνεται ότι από τη στιγμή που δικαιωθεί έστω και ένας συνταξιούχος βουλευτής που έχει προσφύγει στη Δικαιοσύνη, τότε θα ανοίξει ο δρόμος για να διεκδικήσουν αυξήσεις πέρα από τους συνταξιούχους, και οι εν ενεργεία βουλευτές εφόσον το επιθυμούν.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Ant1online.gr 4 Μαΐου 2011


Το θέμα είναι γνωστό, παλιό, λυπηρό και αρκούντως όζον. Σε μία καθόλα νόμιμη, αλλά καθόλου ηθική διελκυστίνδα, τα μέλη των δύο εξουσιών, νομοθετικής και δικαστικής, έχουν λύσει κατά τον καλύτερο – γι αυτά – τρόπο το θέμα των μισθών και των συντάξεών τους για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στον ελληνικό λαό, εν ονόματι και κατ εντολή του οποίου ασκούν το λειτούργημα(;) τους.

Και αν στην περίπτωση των δικαστών περισσεύει η αμετροέπεια, στην περίπτωση των βουλευτών περισσεύει η υποκρισία. Γιατί, τι άλλο τάχα μπορεί να σημαίνει η αίσθηση (τι είδους άραγε, αλγεινή, ευχάριστη, ευφορίας, δυσφορίας, κάτι άλλο;) που προκλήθηκε στα μέλη της επιτροπής θεσμών της Βουλής από την αναφορά της αντιπροέδρου του Β! τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, κ. Φλωρεντίας Καλδή, «ότι 800 με 850 συνταξιούχοι βουλευτές έχουν προσφύγει στη δικαιοσύνη διεκδικώντας να ισχύσει και γι αυτούς η ρύθμιση για τα αναδρομικά των δικαστικών, για το χρονικό διάστημα 2003-2007»; Δεν το γνώριζαν, δεν το φαντάζονταν, δεν το ανέμεναν, δεν το πίστευαν; Ποιος το πιστεύει αυτό; Ποιος τους πιστεύει αυτούς;

Ειπώθηκε από έγκριτο μέλος της επιτροπής ότι «δεν πρέπει να υπάρξει συνειρμός σε βάρος του Κοινοβουλίου, από ενέργειες και διεκδικήσεις πρώην μελών του». Μα γιατί αυτός ο διαχωρισμός; Τα πρώην μέλη, δεν ήταν κάποτε νυν, τα νυν μέλη δεν θα γίνουν κάποτε πρώην; Οι νυν είναι οι καλοί και οι πρώην οι κακοί; Ποιό είναι το μυστικό που κρατάει τους νυν, άξιους επαίνου και θαυμασμού, ενώ μετατρέπει τους πρώην, σε άξιους ψόγου και κατακραυγής;

Πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει κανένα μυστικό. Πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά. Πολύ φοβάμαι ότι, σε αγαστή σύμπνοια, οι πρώην δρουν σαν λαγοί των νυν και οι νυν σαν κάλυψη των πρώην.

Το ότι μπορεί να υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα, είναι ενδιαφέρον, όσο δε πιο πολλές είναι οι εξαιρέσεις, τόσο το καλύτερο. Επειδή όμως στην εύρυθμη λειτουργία των θεσμών, μετράει πολύ η κυρίαρχη εντύπωση για την ποιότητά τους, κάποιοι πρέπει να φροντίζουν για αυτή και αυτοί δεν μπορούν να είναι άλλοι από εκείνους που τους υπηρετούν.

Αντί αυτού όμως τα (κακά!) μέλη του κοινοβουλίου σκέπτονται και πράττουν σαν τους (κακούς!) συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ οι οποίοι έδιναν επί σειράν ετών «μάχες» για φτηνό ρεύμα, φτηνό νερό, φτηνές μεταφορές, φτηνές τηλεπικοινωνίες, δωρεάν παιδεία, δωρεάν υγεία και ότι άλλο φτηνό και δωρεάν βάλλει ο νους του ανθρώπου, ενώ με τη συνεργασία ανεύθυνων, ασχέτων και φαύλων διοικήσεων και υπουργών επετύγχαναν αμοιβές και προνόμια που ανέβαζαν το κόστος των υπηρεσιών που προσέφεραν, χωρίς να βελτιώνουν τουλάχιστον, το αντίθετο συνέβαινε, την ποιότητά τους.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Για να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας, αναφέρω, τον τρόπο εφαρμογής του θεσμού της βουλευτικής ασυλίας, της παραγραφής, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, βαριών ποινικών αδικημάτων, τα άδεια έδρανα, τον τρόπο συμμετοχής και αμοιβής των στις διάφορες επιτροπές της βουλής, τις κάθε λογής απαλλαγές, ατέλειες και αμοιβές σε είδος, τους διορισμούς συγγενών στο προσωπικό της βουλής, το πλήθος αποσπασμένων δημοσίων υπαλλήλων που απασχολούν στα γραφεία τους, τους οικοδομικούς συνεταιρισμούς των και ίσως και κάποια ακόμη που μου διαφεύγουν ή δεν γνωρίζω.

Και όλα αυτά για την καλύτερη λειτουργία του κοινοβουλίου, της πολιτείας, της δημοκρατίας. Μόνο που κι εδώ, όπως και με τους (κακούς!) συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ, και το κόστος των υπηρεσιών που προσφέρουν ανεβαίνει διαρκώς και βελτίωση ο λαός δεν βλέπει.

Θα αναρωτιούνται, ίσως, κάποιοι γιατί να έχουμε τέτοιας σύνθεσης (ή, μήπως, αποσύνθεσης;) κοινοβούλιο και, κάποιοι άλλοι, τι πρέπει να γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Για να γίνει κάποιος/α βουλευτής πρέπει να το θελήσει, να το ζητήσει, να μπει σε κάποιο συνδυασμό και, τέλος, να εκλεγεί.

Το καλό σενάριο είναι:

• Να το θελήσει επειδή αισθάνεται την ανάγκη, έχει την επιθυμία και καλύπτει κάποιες πολιτικές, κοινωνικές, επαγγελματικές και ηθικές προδιαγραφές, για να προσφέρει στον τόπο του.
• Να το ζητήσει από το κόμμα με το οποίο έχει τη μεγαλύτερη πολιτική και ιδεολογική συγγένεια και/ή έχει προσφέρει αφιλοκερδώς και εθελοντικά τις υπηρεσίες του σε αυτό.
• Να μπει στους εκλογικούς συνδυασμούς του κόμματος της προτίμησής του μετά από μία αξιοκρατική διαδικασία επιλογής.
• Να εκλεγεί με τις δικές του δυνάμεις, το δικό του λόγο, τα δικά του οικονομικά μέσα και μέσα από ένα εκλογικό σύστημα που βοηθάει τους πολίτες να επιλέξουν τους καλύτερους.

Το κακό σενάριο είναι:

• Να το θελήσει για προσωπικούς και ιδιοτελείς λόγους.
• Να το ζητήσει από το κόμμα που έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες νίκης
• Να μπει στους εκλογικούς συνδυασμούς του κόμματος της επιλογής του, μετά από παρεμβάσεις και πιέσεις ομάδων συμφερόντων.
• Να εκλεγεί με την υποστήριξη ομάδων συμφερόντων, αναλαμβάνοντας και αντίστοιχες δεσμεύσεις προς αυτές, μέσα από ένα εκλογικό σύστημα που υποχρεώνει του πολίτες να ψαρεύουν σε θολά νερά.

Η εμπειρία δείχνει ότι το κακό σενάριο είναι αυτό που εξελίσσεται πάντα, με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις.

Υπάρχει όμως πολύ συγκεκριμένος λόγος που το καλό σενάριο δεν έχει καμία τύχη.

Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ, τι είδους βουλευτές επιδιώκει συνειδητά η πλειοψηφία των πολιτών να στείλει σαν εκπροσώπους της στο κοινοβούλιο;

• Θέλουμε οι βουλευτές να μας λένε την αλήθεια, ή αυτό που μας αρέσει να ακούμε;
• Θέλουμε οι βουλευτές να λύνουν τα προβλήματα του τόπου, ή τα δικά μας;
• Θέλουμε τους βουλευτές να ψηφίζουν κανόνες για το σύνολο, ή εξαιρέσεις για εμάς;
• Θέλουμε βουλευτές που θα είναι γνωστοί για το έργο, την προσφορά και την αξιοσύνη τους ή, απλά, αναγνωρίσιμους αστέρες της μικρής οθόνης, της πίστας, των κοσμικών κύκλων και των γηπέδων;
• Χρησιμοποιούμε το μυαλό και την καρδιά μας μπροστά στη κάλπη, αναλογιζόμενοι την ευθύνη της στιγμής και τη σημασία της ψήφου, ή εκτελούμε την εντολή ή την παράκληση του κόμματος, του γονιού, του παιδιού, του αφεντικού, του παπά, του δάσκαλου, του αστυνόμου, του Λάκη, του Μάκη, του Σάκη, ή δεν ξέρω κι εγώ τίνος άλλου;

Και εδώ η εμπειρία δείχνει ότι τα κριτήριά μας δεν βοηθούν πολύ στην ποιοτική αναβάθμιση του κοινοβουλίου.


Και ερχόμαστε τώρα στο δεύτερο ερώτημα: Τι πρέπει να γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση; Για να δούμε κι εδώ τι μπορούμε να προτείνουμε:

• Πρέπει να δημιουργηθούν κίνητρα και προϋποθέσεις ώστε το λειτούργημα του βουλευτή να είναι αυτόματα ελκυστικό για τους άριστους και αυτόματα αποτρεπτικό για τους άχρηστους. Το σύνταγμα, ο εκλογικός νόμος και ο κανονισμός της βουλής είναι τα κατάλληλα εργαλεία. Το θέμα πρέπει, χωρίς φοβίες, αναστολές και μίζερους υπολογισμούς, να μπει άμεσα σε δημόσια διαβούλευση. Οι ανιδιοτελείς, ανώνυμοι, ενεργοί και υπεύθυνοι πολίτες, σίγουρα θα έχουν να προτείνουν πολλά και ενδιαφέροντα.
• Πρέπει να μπει μάθημα στα σχολεία, για τη λειτουργία του πολιτεύματος, της διοίκησης και των θεσμών, καθώς και για έννοιες όπως δημόσιο συμφέρον, καταναλωτική αντίληψη, εθελοντισμός, κοινωνία και κοινωνική προσφορά. Η διδασκαλία του θα πρέπει να έχει ομοιογένεια, ώστε να διδάσκονται όλοι τα ίδια πράγματα, ποιότητα, ώστε να διδάσκονται όλοι τα καλύτερα από τους καλύτερους, πολυφωνία, ώστε να παρουσιάζονται περισσότερες της μιας απόψεις και η ύλη να συνοδεύεται από πλούσια προτεινόμενη βιβλιογραφία. Θα πρέπει να εξεταστεί η δυνατότητα διαδραστικής διδασκαλίας του, μέσω διαδικτύου.
• Πρέπει η πολιτεία, σαν ιδιοκτήτης του φάσματος των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων, να δεσμεύσει, από τον χρόνο που παραχωρεί, μερικά λεπτά κάθε μέρα για προβολή κοινωνικών μηνυμάτων, καθώς και μηνυμάτων «αντιπαραπληροφόρησης» για προστασία των πολιτών από βλαπτική, ψευδή ή λανθασμένη πληροφόρηση.

Επαναλαμβάνω, κλείνοντας, ότι για όλα αυτά τα θέματα και για τα θέματα των νόμων περί βουλευτικής ασυλίας, καθώς και ευθύνης υπουργών, πολιτικού προσωπικού και δημοσίων λειτουργών, θα έπρεπε ήδη να έχει, με ευθύνη της κυβέρνησης, ξεκινήσει ένας δημόσιος διάλογος και να μην περιμένουμε τις τυπικές ημερομηνίες της συνταγματικής αναθεώρησης, γιατί περνάει το μήνυμα ότι, επειδή το υπάρχον πολιτικό σύστημα μπορεί να ζει και να αναπτύσσεται μόνο μέσα σε συνθήκες σήψης, δεν θέλει την καθαρτήρια αλλαγή που θα το ελευθερώσει, αλλά τη σήψη που θα το διατηρήσει.

Αν έτσι είναι τα πράγματα, κρίμα. Αν δεν είναι έτσι, δυο φορές κρίμα. Είτε μία φορά όμως, είτε δύο, το κρίμα στο λαιμό τους και αν οι αίτιοι καταβαραθρωθούν πολιτικά θα είναι επιλογή τους και λίγο μας ενδιαφέρει. Ο τόπος μας, όμως, τι φταίει;