Έκτακτο γιατί, έστω και για τρεις ώρες, μας έβγαλε από τη μούχλα, τη μιζέρια και την απαισιοδοξία που, εδώ κι ενάμιση χρόνο, μας σπρώχνουν σχεδόν όλοι, σχεδόν όλα.
Έκτακτο, γιατί όλοι οι συμμετέχοντες, και οι συμμετέχουσες, ήταν έκτακτοι άνθρωποι.
Έκτακτο, γιατί λίγες φορές έχω δει στον τόπο μου τόση και τέτοια ποιότητα ψυχής, φρονήματος και γνώσης, συγκεντρωμένα στον ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή, με τον ίδιο στόχο.
Δελτίο, τέλος, γιατί τέτοια δρώμενα δεν τα βρίσκουμε πια ούτε με το δελτίο.
Αναφέρομαι στην παρουσία του Μουσικού Σχολείου Βόλου χθες το βράδυ σε εκπομπή της ΝΕΤ.
Είναι ένα γυμνάσιο – λύκειο, με 450 περίπου μαθητές και μαθήτριες, χωρισμένους σε 21 συνολικά τμήματα που διδάσκονται μαθήματα γενικής παιδείας και μουσικά μαθήματα. (Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο, http://mousiko-volou.blogspot.com).
Αυτό που είδανε οι τυχεροί που παρακολούθησαν την εκπομπή, ήταν πράγματι εξαίρετο. Επρόκειτο για μία παραγωγή με τραγούδια συγχρόνων και πολύ γνωστών συνθετών και στιχουργών που αποδόθηκαν από τη συμφωνική ορχήστρα, τη λαϊκή ορχήστρα και τη χορωδία του σχολείου, σε μία αρμονικότατη και μελωδικότατη από κοινού εκτέλεση.
Δεν ήταν μόνο η ποιότητα και η διάθεση των - παιδιών και εφήβων - ερμηνευτών. Δεν ήταν μόνο η αγάπη των καθηγητών προς τη δουλειά τους και προς τους μαθητές τους. Δεν ήταν μόνο το διάχυτο αίσθημα συνύπαρξης και συνεργασίας ανθρώπων που προσπαθούν για τον ίδιο σκοπό. Ήταν όλα αυτά μαζί και πάνω από όλα αυτά, αυτό που συνέβαινε φαινόταν «στα πρόσωπα, στα σώματα, στα μάτια και στα στόματα» παιδιών και δασκάλων.
Πρώτη φορά γνώρισα δασκάλους να προσφέρουν τόσα πολλά και να είναι έτοιμοι να προσφέρουν ακόμη περισσότερα, χωρίς διαπραγματεύσεις για ανταλλάγματα, να αποδίδουν την επιτυχία του σχολείου στους μαθητές τους, να καμαρώνουν γι αυτούς και να λένε ότι τέτοιους μαθητές θα θέλανε να έχουν όλοι οι δάσκαλοι, τέτοια παιδιά όλοι οι γονείς, τέτοιους πολίτες όλοι οι τόποι.
Πρώτη φορά άκουσα μαθητές να χειροκροτούν τους δασκάλους τους και να μην είναι καζούρα, να λένε ότι τους αρέσει το σχολείο γιατί περνάνε καλά εκεί και ότι εξ αιτίας της μουσικής γίνονται καλύτεροι και στα μη μουσικά μαθήματα.
Πρώτη φορά, τέλος είδα με τα μάτια μου τι μπορεί να κάνει η μουσική, όχι σαν διασκέδαση αλλά σαν αγωγή. Κοίταζα τα παιδιά και δεν ξεχώριζα αγόρια από κορίτσια, όμορφα από άσχημα, χοντρά από αδύνατα, ψηλά από κοντά. Αυτό που έβλεπα ήταν θέληση στα βλέμματα, χαρά στα πρόσωπα, ζωή στη στάση και στην κίνηση. Αυτό που έβλεπα είναι ότι η γενιά που έρχεται στο προσκήνιο, θα έχει τη μαγιά που θα χρειαστεί για να γίνουμε πάλι μία χώρα που θα βρει το δρόμο της μέσα από το μόχθο, την αυτογνωσία, το μέτρο.
Ευχαριστώ τα παιδιά και τους δασκάλους του Μουσικού Σχολείου Βόλου για τη χαρά και την ελπίδα που μας χάρισαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου