Παρασκευή πρωί.
Τραμουντάνα, η θερμοκρασία γύρω στους πέντε βαθμούς και ο ήλιος να λάμπει σαν καινούργιος. Καθαρίζω χόρτα, πράσα, κρεμμύδια και μυρωδικά για την μεσημεριανή πίττα (τη δύσκολη δουλειά, άνοιγμα φύλλου και ψήσιμο, θα τα κάνει η γυναίκα μου). Η μυρωδιά του καφέ έχει πλημμυρίσει το ζεστό χαγιάτι.
Από το ραδιόφωνο ακούγεται μία μελωδία σκωτσέζικης λαϊκής μουσικής. Το βιολί και η γκάιντα εναλλάσσονται κάνοντας κόντρες, ή συνταιριάζονται, άλλοτε γελώντας και άλλοτε κλαίγοντας, πάντα όμως σε αφήγηση στιγμών ζωής. Στο βάθος, λες, της μελωδίας πιάνει το αυτί έναν ήχο σαν από παφλασμό κύματος κι άλλον ένα, σαν από μοτόρι καϊκιού. Η φαντασία φουντώνει και αμέσως προβάλλουν ψαροκάικα να θαλασσοδέρνονται στη Βόρεια Θάλασσα και Σκωτσέζοι ψαράδες να παρακαλάνε τον δικό τους Άη-Νικόλα για βοήθεια. Για μένα, που μου αρέσει η ωραία λαϊκή μουσική, που με ενθουσιάζει η βοριαλάδα με λιακάδα και που τρελαίνομαι για τη χορτόπιτα, η στιγμή αυτή είναι μία στιγμή ευτυχίας.
Τελειώνει, όμως, η μουσική και, τότε, συνειδητοποιώ ότι ο ήχος από τον παφλασμό του κύματος και το μοτόρι του καϊκιού δεν ήταν μέρος της ωραίας μελωδίας που άκουγα, αλλά ένας από του πολλούς παράξενους ήχους που βγάζει το πλυντήριο πιάτων μας όταν δουλεύει.
Για άλλη μία φορά διαπίστωσα ότι οι ευτυχισμένες μας στιγμές είναι φτιαγμένες από τα πιο απροσδόκητα, παράξενα, άσχετα μεταξύ τους υλικά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήλιος και βοριάς, χόρτα και μυρωδικά, μουσική και ήχος από κύμα και καΐκι, φτιάξανε μία ευτυχισμένη στιγμή για ένα νησιώτη συνταξιούχο που δεν μπόρεσε, αν και το ήθελε, να γίνει ναυτικός και που ζει μακριά από τον τόπο του, στους πρόποδες ενός βουνού. Και, όπως σε κάθε συνταγή, το κρίσιμο συστατικό, το συστατικό που κάνει τη διαφορά, είναι ένα, έτσι και εδώ, αν δεν δούλευε εκείνη τη στιγμή το πλυντήριο των πιάτων, αυτή δεν θα είχε τη μαγεία της, θα ήταν, απλά, μία ευχάριστη στιγμή, σαν πολλές άλλες.
Σημαίνει αυτό άραγε ότι δεν μπορούμε να επιδιώξουμε ή να σχεδιάσουμε την ευτυχία μας;
Και ναι και όχι.
Ναι, γιατί ποτέ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε από τα πριν όλα τα συστατικά, τις σωστές αναλογίες και, κυρίως, το κρίσιμο υλικό, αυτό που αν λείψει, δεν υπάρχει ευτυχία. Δηλαδή, δεν γνωρίζουμε τη συνταγή.
Όχι, γιατί, όσο πιο λίγα συστατικά μάθουμε να χρειαζόμαστε, όσο πιο λίγη σημασία μάθουμε να δίνουμε στο κρίσιμο συστατικό, τόσο αυξάνουμε τις πιθανότητες να προκύψουν στιγμές ευτυχίας. Δηλαδή, δεν μας είναι απαραίτητη η συνταγή.
Τα πράγματα είναι απλά.
Χορταίνει κανείς με το παντεσπάνι, αλλά χορταίνει και με το ψωμί. Αν μάθει στο ψωμί, θα χορταίνει πιο συχνά.
Χορεύει κανείς με τα κλαρίνα, αλλά χορεύει και με το τραγούδι. Αν μάθει στο τραγούδι, θα χορεύει πιο συχνά.
Χαίρεται κανείς όταν του δίνουν, αλλά χαίρεται και όταν δίνει. Αν μάθει να δίνει , θα χαίρεται πιο συχνά.
Με λίγα λόγια, οι στιγμές της ευτυχίας δεν έχουν συνταγή, αλλά το να τις ζήσουμε εξαρτάται, κυρίως, από εμάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου