Προ ημερών, κυκλοφόρησε από την Ιερά Σύνοδο μία εγκύκλιος «Προς το Λαό» η οποία σχολίαζε την επικαιρότητα και, λέγεται ότι, μοιράστηκε ή αναγνώσθηκε στις εκκλησίες.
Σχολιασμό και κριτική της επικαιρότητας δικαιούται να κάνει ο καθένας και διαφωνώ με αυτούς που υποστηρίζουν ότι άλλο είναι το έργο της εκκλησίας. Και εμάς, άλλο είναι το έργο μας, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να σχολιάσουμε και να κρίνουμε τα της εκκλησίας, αλλοίμονο. Με ενοχλεί όμως η επιλεκτική αλήθεια, η επιλεκτική μνήμη και η υποκρισία, ιδιαίτερα από ένα σώμα όπως η Ιερά Σύνοδος η οποία δεν νομιμοποιείται από πουθενά και από κανένα να εκπροσωπεί τους Έλληνες πολίτες, όπως διατείνεται. Στη χώρα μας το Σύνταγμα και οι Νόμοι προβλέπουν με σαφήνεια τους εκπροσώπους του Λαού για όλες τις επίγειες υποθέσεις τους (για τις επουράνιες δεν μου πέφτει λόγος, αλλά και εκεί θα ήθελα να με εκπροσωπούν κάποιοι της επιλογής μου και όχι κάποιοι που, απλά, το συμφωνήσανε μεταξύ τους).
Οι επικεφαλής της εκκλησίας αντιλήφθησαν τώρα ότι «η χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη άλλα να διοικείται επί της ουσίας από τους δανειστές μας» και ότι «δηλώνουμε δηλαδή ότι είμαστε μια χώρα υπό κατοχή και εκτελούμε εντολές των κυριάρχων – δανειστών μας». Αλλά κατοχή στη χώραμας είχε συμβεί με πιο εμφανή, βίαιο και αιματηρό τρόπο πριν από σαράντα τρία χρόνια, όμως, οι τότε επικεφαλής της εκκλησίας μας δεν κατάλαβαν τίποτε ,ίσως γιατί μελετούσαν (η επιλεκτική μνήμη, που λέγαμε).
Οι επικεφαλής της εκκλησίας, οι πνευματικοί μας πατέρες, όπως αυτοαποκαλούνται, μιλάνε σε κάποιο άλλο σημείο για αυτοκριτική και αναγνώριση των ευθυνών τους. «Ξέρουμε ότι κάποιες φορές σας πικράναμε, σας σκανδαλίσαμε ίσως. Δεν αντιδράσαμε άμεσα και καίρια σε συμπεριφορές πού σας πλήγωσαν. Οι έμποροι της κατεδάφισης της σχέσης του λαού με την ποιμαίνουσα Εκκλησία του, εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο και πραγματικά ή κατασκευασμένα σκάνδαλα και προσπάθησαν να διαρρήξουν την εμπιστοσύνη σας στην Εκκλησία». Δηλαδή, οι επικεφαλής της εκκλησίας δεν αντιδράσανε άμεσα και καίρια, αλλά έμμεσα και άνευρα και, ακόμη, η διάρρηξη της εμπιστοσύνης του λαού προς την εκκλησία, ήταν έργο των εμπόρων κατεδάφισης της σχέσης του λαού με την εκκλησία… κλπ, κλπ. (Η επιλεκτική αλήθεια, που λέγαμε).
Οι ίδιοι πάλι, σε κάποιο άλλο σημείο μας λένε ότι «Η ουσία της πνευματικής κρίσης είναι ότι η διαφθορά είναι ο μόνος δρόμος ζωής, διότι διαφορετικά, αν δεν είσαι διεφθαρμένος, είσαι ανόητος». Πολύ σωστά, αλλά υπάρχει μεγαλύτερο σκάνδαλο φοροδιαφυγής από τον άδικο και άνισο τρόπο που φορολογείται η εκκλησιαστική περιουσία; Υπάρχει μεγαλύτερο σκάνδαλο απόκρυψης εισοδήματος από τα «τυχερά» των ιερέων και των μητροπολιτών τα προερχόμενα από γάμους, βαφτίσεις, κηδείες, μνημόσυνα, αγιασμούς, ευχέλαια, παγκάρια και λοιπά μυστήρια; Υπάρχει μεγαλύτερο σκάνδαλο ευνοιοκρατίας, συναλλαγής και διαπλοκής από τον τρόπο τοποθέτησης ιερέων σε προνομιούχες ενορίες, μητροπόλεις, νεκροταφεία; (η υποκρισία, που λέγαμε).
Υποκριτική επίσης είναι και η «αγωνία» τους για τα θέματα της παιδείας. Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε την αντίστοιχη παράγραφο. «Μας προβληματίζει η κατάσταση της Παιδείας μας, γιατί το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα αντιμετωπίζει το μαθητή όχι ως πρόσωπο αλλά σαν ηλεκτρονικό υπολογιστή και το μόνο πού κάνει είναι να «τον φορτώνει» με ύλη αδιαφορώντας για την όλη του προσωπικότητα και γι’ αυτό τα παιδιά μας δικαιολογημένα αντιδρούν. Γι’ αυτό αγωνιούμε για το νέο Λύκειο πού ετοιμάζεται. Πιστεύουμε ότι όντως τα σχολικά βιβλία γράφονται με την ευθύνη της Πολιτείας, αλλά το περιεχόμενό τους αφορά και στον τελευταίο Έλληνα πολίτη, πού περιμένει από την Εκκλησία του να μεταφέρει με δύναμη τη δική του ταπεινή φωνή». Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η διδασκαλία των θρησκευτικών γιατί, από τις εικαζόμενες ρυθμίσεις, φοβούνται ότι τα παιδιά μας θα απελευθερωθούν από τη μονοπωλιακή υποβολή και επιβολή της ορθοδοξίας και θα δούνε ότι έχουν και άλλες επιλογές πίστης. Προσωπικά, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποια πίστη είναι η καλύτερη, αλλά θα ήθελα να μπορώ να διαλέγω την πίστη μου ελεύθερα και «μετά λόγου γνώσεως».
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πιστό, με τα κριτήρια της Ιεράς Συνόδου, σέβομαι όμως όσους πιστεύουν και, μερικές φορές, θα ήθελα και εγώ να βρίσκω κάπου την παραμυθία που βρίσκουν αυτοί στην πίστη τους . Σέβομαι επίσης κάθε ενάρετο ιερέα, όπως και κάθε άλλον ενάρετο άνθρωπο. Δεν δέχομαι όμως κανέναν για εκπρόσωπο μου, αν δεν είναι δική μου επιλογή και δεν αναγνωρίζω σε κανέναν ασυλία στην επιλεκτική μνήμη, στην επιλεκτική αλήθεια και στην υποκρισία, τουλάχιστον όχι μεγαλύτερη ασυλία από όση σε κάθε άλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου