ΥΙΟΘΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΚΤΟΝΙΕΣ

Ελλάδα Ελλάδα

Πού πήγαν οι ώρες, πού πήγαν οι μέρες, πού πήγαν τα χρόνια,
φωτιά στα Χαυτεία, καπνιά στην Αιόλου, βρωμιά στην Ομόνοια,
ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ, Ρενώ και Τογιότα,
σε λίγο νυχτώνει, στους άχαρους δρόμους θ' ανάψουνε τα φώτα
κι ανθρώποι μονάχοι στην κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα.

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι, πού πήγες Ελένη,
κρυφές αμαρτίες της άχαρης μέρας, το φως δεν ξεπλένει,
μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες,
στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σαν στρείδια, σαν βδέλλες,
για ένα τριάρι, για λίγη βενζίνα για μιά φασολάδα.

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες αγάπη, παράδεισε πρώτε, πού πήγες ελπίδα,
περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα
ατρόμητους άνδρες, σοφούς κυβερνήτες, μεγάλους αντάρτες,
να σπάζουν τις πύλες, να ρίχνουν τα τείχη, ν' αλλάζουνε τις στράτες
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η χώρα λιακάδα.

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Νίκος Γκάτσος


1.

Στον τύπο της 23ης Ιουλίου διαβάσαμε ότι, μετά από πρόταση του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων, κ. Φίλιππου Πετσάλνικου, η οποία έγινε ομόφωνα δεκτή από όλα τα κόμματα, η Βουλή «υιοθετεί» τα παιδιά των μελών των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας που έχασαν τη ζωή τους από δολοφονική ενέργεια, ή πτώση αεροπλάνου, ή στην προσπάθεια κατάσβεσης πυρκαγιάς.

Η ενέργεια αυτή είναι, κατ’ αρχή, σωστή, όσο αφορά στα παιδιά των νεκρών ενστόλων γιατί τους παρέχει ένα σεβαστό οικονομικό βοήθημα μέχρι την ενηλικίωσή τους, αρκεί να περιορίζεται σε αυτά που το έχουν αποδεδειγμένα ανάγκη. Και επειδή όλα τα φτωχά ορφανά έχουν ανάγκη, καλό θα ήταν να ίσχυε αυτή η αντιμετώπιση για όλα, μέσα από επίσημα προγράμματα κοινωνικής αντίληψης. Ο κ. Πρόεδρος της Βουλής όμως, φαίνεται να έχει συγκεκριμένες ευαισθησίες με τις οποίες συμφωνούν όλα τα κόμματα. Ο βουλευτής μάλιστα του ΣΥΡΙΖΑ κ. Λαφαζάνης ζήτησε να επεκταθεί η υιοθεσία και στα ορφανά θυμάτων εργατικών ατυχημάτων.

Το ερώτημα όμως που γεννιέται είναι άλλο. Οι δαπάνες αυτής της υιοθεσίας, από πού καλύπτονται; Από κρατήσεις στις αποδοχές των βουλευτών ή από τον προϋπολογισμό της Βουλής; Και αν ισχύει το πρώτο, έχει καλώς. Αν όμως, όπως πολύ φοβούμαι, δεν ισχύει, από ποια κονδύλια του προϋπολογισμού της Βουλής καλύπτονται; Σε ποια από τα εγκεκριμένα κονδύλια έγιναν περικοπές ώστε να εξασφαλισθεί το απαιτούμενο ποσό; Σίγουρα πάντως όχι από τα κονδύλια του τηλεοπτικού καναλιού της Βουλής, ή των αποδοχών του προσωπικού της. Και πάλι φοβούμαι ότι η απόφαση πάρθηκε χωρίς να έχει γίνει καμία σοβαρή προεργασία.

Κλείνοντας αυτό το μέρος, εκτιμώ ότι η Βουλή, σαν οικονομική μονάδα, είναι από τις πιο σπάταλες του ελληνικού κράτους και είναι , και για αυτό το λόγο, εκτεθειμένη στα μάτια του λαού. Αυτό που πρέπει να κάνει, άμεσα, είναι να προσλάβει μία ομάδα συμβούλων διεθνούς κύρους οι οποίοι θα εκπονήσουν ένα πρόγραμμα οικονομικής και διοικητικής αναδιάρθρωσής της ώστε να λειτουργεί σαν πρότυπο δημόσιας υπηρεσίας. Οι μέχρι τώρα πρόεδροι της Βουλής έχουν διακριθεί για την ευκολία με την οποία πέταγαν λεφτά από τα παράθυρα για να γίνουν αρεστοί στους συναδέλφους των Βουλευτές και για να χτίσουν το προσωπικό τους προφίλ. Ο τωρινός Πρόεδρος, αν και δεν έχει δώσει τέτοια δείγματα, ας φροντίσει να είναι αυτός που θα συμμαζέψει αυτά που σκόρπισαν οι προκάτοχοί του και να είναι σίγουρος ότι το όνομά του θα μείνει στην ιστορία.

2.

Σε παλαιότερη ανάρτησή μου (27-2-2011, «ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ; ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;») είχα εκφράσει τις απόψεις μου για το «κίνημα» άρνησης πληρωμής των διοδίων, η των εισιτηρίων στα λεωφορεία. Πίστευα και πιστεύω ότι είναι μία προσπάθεια κάλυψης, της τράκας, της υπεξαίρεσης εσόδων από το δημόσιο και της μετακύλησης κόστους στις πλάτες άλλων, που δεν φταίνε σε τίποτα, με ένα φτηνό και διάτρητο ιδεολογικό μανδύα.

Τις τελευταίες ημέρες, με τις κινητοποιήσεις των ιδιοκτητών ταξί, είδαμε ότι η κατάληψη και η, κατά την αντιεξουσιαστική ορολογία, «απαλλοτρίωση» των ταμείων των διοδίων, των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων, καθώς και ο αποκλεισμός των δρόμων, των λιμανιών και των αεροδρομίων, είναι νόμιμη, κατ’ αυτούς, μορφή αγώνα και διεκδίκησης της διατήρησης ενός φαύλου καθεστώτος. Οι ιδιοκτήτες των ταξί, από την απόκτηση της άδειας, μέχρι τη μεταβίβασή της, δηλαδή από την πρώτη μέρα που θα κάτσουν στο τιμόνι, μέχρι την τελευταία που θα το παρατήσουν, ασκούν το επάγγελμά τους αγνοώντας, αν όχι περιφρονώντας, στην πλειοψηφία τους, την κοινωνία.( Ο τρόπος που αποκτούν και μεταβιβάζουν τις άδειες τους, ο τρόπος που φορολογούνται, ο τρόπος που συμπεριφέρονται προς τους πελάτες τους, τους άλλους οδηγούς και τους πεζούς, έχουν δημιουργήσει στη συνείδηση των χρηστών των υπηρεσιών τους, και όχι μόνον, ένα πολύ αρνητικό πρότυπο. Για το λόγο αυτό άλλωστε αποτελούν και μία από τις λιγότερο συμπαθείς κατηγορίες επαγγελματιών).

Αποφάσισαν λοιπόν οι ιδιοκτήτες ταξί να τιμωρήσουν όλους τους Έλληνες, αλλά και όλους τους ξένους τουρίστες, δυσκολεύοντας τη ζωή τους και να στερήσουν τη χώρα τους, σε αυτήν ειδικά την οικονομική συγκυρία, από έσοδα για «να βρουν το δίκιο τους», το οποίο συνίσταται στην αποστέρηση του δικαιώματος κάθε άλλου να ασκήσει το επάγγελμά τους. Τα αποτελέσματα αυτού του «αγώνα» τα βιώνουμε όλοι τις τελευταίες ημέρες. Ο τουρισμός δέχεται ισχυρό πλήγμα, η χώρα διασύρεται για άλλη μία φορά, και, σε συνδυασμό με την αδυναμία της πολιτείας να επιβάλει την τήρηση του νόμου και να προστατεύσει τους πληττόμενους από την ανομία, κυριαρχεί η εντύπωση ανυπαρξίας του κράτους.

3.

Με τέτοιες συμπεριφορές Ελλήνων προς την Ελλάδα, είτε πρόκειται για «υιοθεσίες», είτε πρόκειται για «μητροκτονίες», δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση το ότι δύο ή τρεις Ευρωπαίοι ηγέτες ζητούν εμπράγματες εγγυήσεις προκειμένου να μας δανείσουν τα χρήματα των πολιτών τους. Θα έπρεπε να μας κάνει περισσότερη εντύπωση το ότι είναι μόνο δύο ή τρεις.