ΠΕΡΙ ΕΛΠΙΔΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ

Στις 17 Ιουνίου 2011, ο γνωστός στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος ανάρτησε στο διαδίκτυο (www.aixmi.gr.) ένα άρθρο που φέρει τον τίτλο «Τρώει άγριο βρισίδι ο Γιώργος, αλλά…». Σε ένα σημείο του αναφέρεται στον πρόσφατα αποχωρήσαντα από το Πα.Σο.Κ. βουλευτή Ν. Φλώρινας κ. Γ. Λιάνη.

Λέει, λοιπόν ο Λευτέρης Παπαδόπουλος για το φίλο του:

«Εγώ πάντως, ξεχώρισα, μερικές δυνατές κουβέντες, που είπε ο Γιώργος Λιάνης στο ΚΤΕ Οικονομικών. Για παράδειγμα:

«…Ήταν χρέος μας να παραδεχτούμε ότι η πολιτική μας δεν απέδωσε και θα έπρεπε να διορθώσουμε τα λάθη της. Δεν το παραδεχτήκαμε ποτέ. Θα ‘πρεπε. Κι όχι μόνο αυτό. Θα ‘πρεπε, ταυτοχρόνως, να ζητήσουμε και μια συγνώμη από τον ελληνικό λαό. Δεν είναι μόνο ότι οι Έλληνες έχασαν μισθούς, δώρα, συντάξεις. Οι Έλληνες έχασαν δύο πολυτιμότερα αγαθά που είναι σύμφυτα με την ιδιοσυγκρασία τους εδώ και αιώνες: την Ελπίδα και την Πίστη.
Πώς λέμε ότι πιάσανε τόπο οι θυσίες του Ελληνικού λαού όταν ξαφνικά από παντού μαθαίνουμε τα χείριστα; Τι σημαίνει να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, την ώρα που τα 9/10 των Ελλήνων πνίγονται; Δεν πετύχαμε στο πρόγραμμα δημοσιονομικής πολιτικής. Διάβασα πως έχουμε μείνει πολύ πίσω από τους στόχους μας. Τουλάχιστον κατά 6δισ. Ευρώ.
Οι Έλληνες θα άντεχαν ακόμα και μια σκληρότερη πολιτική, που δεν θα ήταν, όμως, αναποτελεσματική. Αρκεί να τους το λέγαμε εγκαίρως και αρκεί να είχαμε συνέπεια σε αυτή την πολιτική. Η πολιτική που ακολουθήσαμε ήταν μονόχνωτη και δεν παρείχε κανένα ίχνος προοπτικής ανάπτυξης για τη χώρα».

Αυτά»

Οι «δυνατές κουβέντες» όμως του Γ. Λιάνη, φαίνεται ότι εξαντλούνται στο κείμενο που έχει ανθολογήσει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, γιατί στο κείμενο της επιστολής της παραίτησής του από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, (zeidoron.blogspot.com., 14/6/2011), φαίνεται καθαρά ότι ο κύριος λόγος που την προκάλεσε ήταν η, κατά τη γνώμη του, εγκατάλειψη από την κυβέρνηση του νομού στον οποίο εκλέγεται. Κατά τα άλλα, από την ίδια επιστολή μαθαίνουμε ότι ο κ. Γ.Λιάνης διαθέτει σιδερένια σπλάχνα, αλλά όχι σπλάχνα τίγρης, ότι η υποχρέωση των βουλευτών να ασκούν το συνταγματικό τους δικαίωμα της νομοθετικής εξουσίας αποτελεί μετάθεση ευθύνης της σωτηρίας της χώρας στους ώμους των και, τέλος, ότι ένας βουλευτής δεν πρέπει να παραιτείται γιατί έτσι διορίζει τον πρώτο επιλαχόντα του νομού του.

Και για η μεν ποιότητα των σπλάχνων του κ. Γ. Λιάνη, ίσως να είναι θέμα που θα ενδιέφερε συγκεκριμένες ιατρικές ειδικότητες και, σε παλαιότερους χρόνους, την ειδικότητα των μάντεων που καλούνταν σπλαγχνοσκόποι, κανέναν όμως άλλον.

Το ότι υπάρχουν φορές που η σωτηρία (ή η καταστροφή) μίας χώρας εξαρτάται, άλλοτε πρόδηλα, άλλοτε καλυμμένα, από την ψήφο ολίγων βουλευτών, αποτελεί μία άκρως τιμητική για αυτούς πραγματικότητα. Αν οι βουλευτές αποποιούνται αυτή την ευθύνη και αρκούνται στην αντιμετώπιση της Βουλής σαν χώρο, προώθησης μικροκομματικών αιτημάτων, κοινωνικής συναναστροφής, περιήγησης του περιστυλίου και εξασφάλισης της παρουσίας τους σε κάποιο βραδινό δελτίο ειδήσεων, τότε δέχονται την ανταλλαγή του ρόλου του βουλευτή, με αυτόν του επιβάτη της πολιτικής, του επιβήτορα της Βουλής, του επιβουλευόμενου τα συμφέροντα του πολίτη.

Πραγματικά, είναι να θαυμάζει κανείς την ευρηματικότητα αυτών που, αν και διαφωνούν με την πολιτική του κόμματος κάτω από τη σημαία του οποίου εξελέγησαν, παραιτούνται μεν από την κοινοβουλευτική του ομάδα, αλλά όχι και από την έδρα τους. Η δικαιολογία, βέβαια, που προβάλλει ο κ. Γ. Λιάνης, δεν έχω καταλήξει αν είναι ανόητα ευρηματική, ή ευρηματικά ανόητη. Όταν ένας ψηφοφόρος, όχι από αυτούς που εξοφλούν υποχρεώσεις ή εξαργυρώνουν υποσχέσεις με την ψήφο τους, ούτε από αυτούς που ξεφτιλίζονται ρίχνοντας στην κάλπη σταυρωμένα από άλλους ψηφοδέλτια, αλλά ένας συνεπής ψηφοφόρος, παίρνει ένα ψηφοδέλτιο στα χέρια του, διαβάζει όλα τα ονόματα και έχει για όλα άποψη, ιδιαίτερα σε μία διεδρική εκλογική περιφέρεια σαν το νομό Φλωρίνης. Ας μη φοβάται λοιπόν ο κ. Γ. Λιάνης ότι θα φέρει σε δύσκολη θέση τους συνεπείς ψηφοφόρους του νομού του, εκτός αν δεν ενδιαφέρεται για αυτούς.

Το «διαμάντι» όμως της πολιτικής σκέψης του Γ. Λιάνη είναι αυτό στο οποίο λέει ότι «…Οι Έλληνες έχασαν δύο πολυτιμότερα αγαθά που είναι σύμφυτα με την ιδιοσυγκρασία τους εδώ και αιώνες: την ελπίδα και την πίστη…».

Ελπίδα για τι και για ποιόν, πίστη σε τι και σε ποιόν; Γιατί έτσι, γενικά και αόριστα, πίστη σημαίνει ότι όλα είναι δυνατά, άρα μπορεί ο καθένας να θέλει όσα επιθυμεί και όχι όσα δύναται και δικαιούται, ενώ ελπίδα σημαίνει ότι δικαιούται ο καθένας αυτό που νομίζει, χωρίς να είναι απαραίτητο να προσπαθήσει. Και μπορεί αυτό να έχει λειτουργήσει για μερικούς, όπως, ίσως, για τον κ. Γ. Λιάνη, αλλά δεν συμβαίνει στους συντριπτικά περισσότερους, οι οποίοι, βλέποντας περιπτώσεις σαν την δική του, θλίβονται, νοιώθουν ότι αδικούνται και, τελικά, αγανακτούν.

Είναι το ίδιο να χάσει την πίστη του, ένας που πιστεύει ότι μπορεί να φοροκλέπτει, και ένας που πιστεύει ότι πρέπει να είναι εν τάξει με τις υποχρεώσεις του στην πολιτεία; Ένας που πιστεύει ότι μπορεί να μετράει τις ελιές, το μπαμπάκι και τα πρόβατά του δύο και τρεις φορές, για να παίρνει διπλή και τριπλή επιδότηση, και ένας που πιστεύει ότι πρέπει να είναι έντιμος στις συναλλαγές του με το κράτος; Ένας που πιστεύει ότι για όλα φταίνε κάποιοι άλλοι, αλλά ποτέ αυτός, και ένας που πιστεύει ότι καλό είναι να σκέφτεται πότε-πότε αν είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του;

Είναι το ίδιο να χάσει την ελπίδα του ένας που ελπίζει να διοριστεί στο δημόσιο για να μην εργάζεται, και ένας που ελπίζει να μην του φάει τη θέση κάποιος που έχει μπάρμπα στην Κορώνη; Ένας που ελπίζει να ανέλθει με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια, και ένας που ελπίζει να του δοθεί μία ευκαιρία να δείξει την αξία του; Ένας που ελπίζει να κάνει ένα καλό γάμο για να «πιάσει την καλή», και ένας που ελπίζει να τα καταφέρει, με τις προσπάθειές του, να δημιουργήσει μία ευτυχισμένη οικογένεια;

Πέρα όμως από την απλοϊκότητα της σκέψης του, ο κ. Γ. Λιάνης διακρίνεται και για την υπερβολή στο λόγο του. Εκφράσεις όπως, «…οι Έλληνες έχασαν δώρα, μισθούς, συντάξεις…», «…από παντού μαθαίνουμε τα χείριστα…», «…τα εννέα δέκατα των Ελλήνων πνίγονται…», πέραν του ότι δεν έχουν σχέση με την αλήθεια, βοηθούν στη δημιουργία κλίματος κατήφειας, ανασφάλειας και μιζέριας και, τελικά, αγανάκτησης.

Εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω ότι σέβομαι απόλυτα τους άνεργους και αντιλαμβάνομαι πλήρως την ανάγκη τους, τη θλίψη τους, την αγανάκτησή τους, ιδιαίτερα αυτούς που είχαν σαν μοναδικό τους εισόδημα τις αποδοχές από την εργασία τους. Ακόμη, σέβομαι απόλυτα τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους, ιδιαίτερα αυτούς που έχουν σαν μοναδικό εισόδημα το μισθό ή τη σύνταξή τους. Για όλους όμως τους άλλους, πιστεύω ότι θα ήταν ενδιαφέρον να τους «μετρήσουμε» σωστά και έναν έναν, και τότε θα βλέπαμε αν «τα εννέα δέκατα των Ελλήνων που πνίγονται», είναι πραγματικός αριθμός ή άλλοθι παραίτησης συνοδευόμενο από ισχυρή δόση δημοσιογραφικής υπερβολής.

Τελικά, χαίρομαι ειλικρινά που ο κ. Γ. Λιάνης θα επιστρέψει, όπως ανακοίνωσε, στη δημοσιογραφία γιατί, σαν δημοσιογράφος, θα μπορεί να γίνεται επικίνδυνα γραφικός, αλλά, τουλάχιστον, δεν θα μπορεί να γίνεται γραφικά επικίνδυνος.