ΓΙΑΓΙΟΥΛΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΑ

Χιονίζει ασταμάτητα από χθες. Άργησαν τα χιόνια να έρθουν και φέτος, κάθε χρόνο όλο και πιο αργά έρχονται, αλλά ήρθαν όμορφα. Λίγο κρύο, λίγος αέρας, πολύ χιόνι. Καθώς το χιόνι έχει φτάσει στο μισό μέτρο, είμαστε αποκλεισμένοι, αλλά νοιώθουμε ασφαλείς μιας και υπάρχουν τα απαραίτητα, για μερικές τουλάχιστον μέρες.

Κάθεται μπροστά στο τραπέζι της κουζίνας, δίπλα στο παράθυρο. Μπροστά της, πολύχρωμα χαρτόνια, κουμπιά, χάντρες και μάλλινες κλωστές, ένα σωληνάριο κόλλα και ένα ψαλίδι, ένα ντοσιέ με σχέδια και πατρόν.

Είναι χαρούμενη γιατί ετοιμάζει αποκριάτικα στολίδια για το δωμάτιο των εγγονιών της. Ακόμη, είναι χαρούμενη γιατί έξω από το παράθυρο αντικρίζει το δάσος και τo βουνό σκεπασμένα με έναν ολόφρεσκο κάτασπρο μανδύα χιονιού. Κάθε τόσο σταματάει αυτό που κάνει, κοιτάζει έξω και αφαιρείται, ενώ το πρόσωπο της γαληνεύει κι άλλο και στα χείλη της σκάζει ένα χαμόγελο ευχαρίστησης. Από το ραδιόφωνο ακούγεται μία μουσική που της αρέσει και στο φούρνο ετοιμάζεται το μεσημεριανό φαγητό.

Κι εγώ, καθισμένος απέναντι, να διαβάζω στην εφημερίδα τις ειδήσεις που συνιστούν την επικαιρότητα της ημέρας. Διαβάζω για τις κινητοποιήσεις στις αστικές συγκοινωνίες και τον ΟΣΕ, την ταλαιπωρία του επιβατικού κοινού, την απογοήτευση του εμπορικού κόσμου για άλλη μία χαμένη περίοδο εκπτώσεων. Διαβάζω για την απεργία των γιατρών του ΙΚΑ και των νοσοκομείων, καθώς και των φαρμακοποιών, την ταλαιπωρία των ασφαλισμένων, γέρων, φτωχών κι ανήμπορων στην πλειοψηφία τους, την ανησυχία και το φόβο των ασθενών για την εξέλιξη της υγείας τους. Διαβάζω για το "κίνημα" άρνησης πληρωμής των διοδίων, κίνημα που δημιούργησε η απληστία των κατασκευαστών του εθνικού οδικού δικτύου και η εγκληματική ασυνειδησία των κυβερνήσεων που υπέγραψαν τις συμβάσεις εκμετάλλευσης των διοδίων από αυτούς, και το οποίο γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από μηδενιστικές δυνάμεις με λογικές παρασιτικής επιβίωσης, και από σωτήρες που είναι έτοιμοι να αναπηδήσουν από την κιβωτό, μετά από τον κατακλυσμό που οι ίδιοι θα έχουν προκαλέσει.

Κάποια στιγμή, σηκώνω το βλέμμα και την ξαναβλέπω αφοσιωμένη στη χαρτοκοπτική της. Αφαιρούμαι κοιτάζοντας την και διάφορα, τωρινά και περασμένα, περνάνε από το μυαλό μου. Δεν έχει σημασία τι, γιατί πάντα, μετά από τέτοιου είδους αναδρομές καταλήγω στο ίδιο ερώτημα. Ποιο να είναι άραγε το μυστικό που την κάνει να είναι τόσο ήρεμα, τόσο αβίαστα, τόσο τρυφερά καλή στους διαφορετικούς ρόλους που κρατάει ταυτόχρονα, με τόση επιτυχία, κάθε μέρα, στο "έργο" της ζωής της, αυτούς της γιαγιάς, της μητέρας και της συζύγου (και όχι μόνο);

Ασυνείδητα, παρορμητικά, ξαναπιάνω την εφημερίδα στα χέρια μου και ξαναδιαβάζω τις ειδήσεις για τις μεταφορές, για τους γιατρούς και τους φαρμακοποιούς, για τους απελευθερωτές (και τους τζαμπατζήδες) των διοδίων. Σηκώνω πάλι τα μάτια και την ξανακοιτάζω, και αισθάνομαι ότι το μυστικό της επιτυχίας της αρχίζει να αποκαλύπτεται μπροστά μου.

Αν η καρδιά της, λέω, ήταν ένα σύστημα μεταφορών, θα μετέφερε τον καθένα στην ώρα του, όπου ήθελε, όσο συχνά ήθελε, κι αυτός, για κόμιστρο θα έδινε ότι ήθελε, αν ήθελε.

Αν η αγκαλιά της, λέω, ήταν ένα σύστημα υγείας, θα αγκάλιαζε τον καθένα, για να τον φροντίσει, να τον γιατρέψει, να τον παρηγορήσει, να του δώσει ένα φιλί και να τον στείλει στους δικούς τοu, κι αυτός, για νοσήλια θα έδινε ότι ήθελε, αν ήθελε.

Αν τα χέρια της, λέω, ρύθμιζαν τα διόδια, θα σήκωναν τις μπάρες για να μπορεί να τρέξει ο καθένας σε καλοκατασκευασμένους και καλοσυντηρημένους δρόμους, να πάει όπου θέλει, για δουλειά ή για βόλτα, καθημερινή ή σκόλη, κι αυτός, για διόδια θα έδινε ότι ήθελε, αν ήθελε.

Την παρατηρώ πάλι. Τώρα έχει σηκώσει το κεφάλι και κοιτάζει έξω από το παράθυρο, απορροφημένη από το θέαμα του χιονιού που συνεχίζει να πέφτει. Ο χρόνος, στο διάβα του, αφήνει απάνω μας, άλλοτε λιγότερο άλλοτε περισσότερο, τα ίχνη του. Στην περίπτωση της, τα ίχνη του χρόνου δεν είναι ίχνη φθοράς, είναι αποτυπώματα αγώνα αγάπης γόνιμης και μόνιμης. Οι σκληρές παλάμες, οι άσπρες τρίχες που κερδίζουν στη μάχη τους ενάντια στις καστανές, οι ελαφρά κυρτωμένοι ώμοι, οι κύκλοι κάτω από τα πάντα μεγάλα και εκφραστικά μάτια, οι ρυτίδες που αρχίζουν να γίνονται μόνιμο χαρακτηριστικό του όμορφου προσώπου, δεν είναι τίποτε άλλο από ένσημα φροντίδας, εύσημα προσφοράς, παράσημα αγάπης προς τέσσερεις γενιές δικών της, και όχι μόνον, ανθρώπων.

Ναι, είμαι σίγουρος τώρα. Στο μυστικό της τόσο ήρεμης, αβίαστης και τρυφερής επιτυχίας της στους διαφορετικούς της ρόλους, το κοινό συστατικό στοιχείο είναι η προσφορά. Αυθόρμητη, άδολη, πηγαία, από καρδιάς, χωρίς προσμονή ανταμοιβής. Προσφορά που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη, να μην εκτιμηθεί, να μην προκαλέσει αισθήματα ευγνωμοσύνης. Γι αυτό και όσοι χρησιμοποιούν το "σύστημα μεταφορών" της, όσοι θεραπεύονται από το "σύστημα υγείας" της, όσοι περνάνε από τα "διόδια" της, όλο και κάτι θέλουν να της δώσουν, κάτι να της αφήσουν. Κι αυτή, με αυτό το κάτι πορεύεται, από αυτό το κάτι παίρνει δύναμη, για αυτό το κάτι, την αγάπη τους, συνεχίζει το καθημερινό της έργο με τους πολλούς ρόλους, το φανατικό κοινό, και τις αμέτρητες παραστάσεις.

Το χιόνι συνεχίζει να πέφτει, το φαγητό ετοιμάστηκε, η ονειροπόληση σταματάει, το όνειρο συνεχίζεται.